amanita virosa

durma göğe bakalım

[nisan-kokusu]

"Bir gün elinde kahven ve yüzünde sessiz gülümsemeyle, kimsenin yarım, eksik sevgisine kendini muhtaç etmediğin için doğana uymayana uymadığın İçin seni sen yapan taraflarını kabul edemeyenleri hayatından uğurladığın için, kendine teşekkür edeceksin."

İşin aslı şimdiden kendime teşekkür ediyorum ve bu sürecim devam ediyor...

[nisan-kokusu]

Ben çok kavgalı bir evde büyüdüm. Sanırdım ki her evde böyle. Her anne bayılır, annem gibi sürekli hastalanır. Sürekli de eşine kızar, öfkeli olur. Babam annemin işitme problemi yüzünden kendini duyurmak için bağırırdı, bağırırdı... Kavgaları ve küfürleri çevremizdeki tüm evler duyardı. Sonra babam kapıyı çarpar giderdi. Annem ise yine aynı.

27 yaşıma kadar hep içimden, bazen de dışımdan anneme kızdım. Babam ise zihnimde aslında sakin ve sevecen bir adam olarak yer edinmiş, uzun aralıklarla evden gittği için de hep özlediğim ebeveynimdi. Hep inkâr etmiştim babamın sorumsuz ve başarısız bir baba oluşunu. Bir sorun varsa annem yüzündenmiş gibi gelirdi. Ama insan eliyle çektiği perdeyi bir gün aralıyor. O günü yaşadıktan sonra annemi de anlamaya başladım. Kendi evliliğimdeki iyi şeylerin çoğunu annem yaşamamıştı. Başlangıçta çoğunlukla iyi şeyler yaşanıyor evliliklerde. Sonrasında ne değişiyor derseniz, eğer maskelemişse bazı şeyleri eşiniz, o maskelediği her şeyi yavaş yavaş size yaşatmaya başlıyor. Önce çevrendekilere soruyorsun her evlilikte olur, saçmalama her erkek böyle veya çocuktan sonra böyle olması normal diyorlar. Senin hissettiğin şeyleri sıradanmış gibi gösteriyorlar, şikayetçi olmanın sorunları çözmeyecek diyorlar. Bu deveyi güdeceksin diyorlar...

Tamam diyorsun güdeyim. Evladına sarılıyorsun, ben de hata yapmışımdır diyorsun. İnsanız elbet. Ama sonra yanıbaşındaki adamın ruhunun senden kilometrelerce uzakta olduğunu anladığında aynı bahanelerle devam edemiyorsun. Duygunu paylaşmak kavga sebebi. Doğrusu budur demek kavga sebebi. Eksiliyor birer birer umut. Ama devam ediyoruz yine de. Ne için? İyi günler hatrına belki ama en çok da çocuğunuz hatrına. Ben bu sabah uyandım ve şunu dedim içimde. Benim normalim kavgalı bir ev, mutsuz bir anneydi. Hadi diyelim bu adamlar sıkılana kadar devam etsin bu mutsuz evlilikler. Ben bu kadar her şeyin farkındayken çocuğumun normali duygusuz, öfkelenen, kendine bile dürüst olmayan bir baba, içinde yalnızlıkla, huzursuzlukla cebelleşen bir anne olmasın istiyorum. Varsın uzakta kalsın ebeveyninden. Ama bizimle ayrı zamanlarda kavgasız, huzurla büyüsün istiyorum. Yıllar sonra kafasında annem böyleydi babam şöyleydi diye demek yerine annem ve babam birbirlerini severek evlenmişler ama sonra anlaşamadıklarını anlayınca ayrılmışlar. Artık birbirlerine zarar veren insanların birlikte yaşamaya çalışması doğru değilmişi öğrensin oğlum...

Kendine iyi gelmeyenlere uzak durmayı seçmek bencillik değildir...

Çokça üzgünüm ve yorgunum...

[nisan-kokusu]

Mide ağrısı

Bulantı

Üzüntü

Stres

Öfke

Kaygı

Yorgunluk

İnsan yaşamadan nereden bilecek ki? Ben de bilemedim.

Geçecek.

Bunların geçeceğini biliyorum. Ama yine de üzülüyorum. Kendime üzüldüğüm, oğluma üzüldüğüm, anneme üzüldüğüm yetmiyor bir de onun yerine üzülüyorken yakaladım kendimi. Sonra dur dedim içimden, yapma! Her zaman gitmek isteyene bir gün beraber gideceğizi inandırıp, gitmek için gerekçe olduğunda ben vazgeçtim demek ne demekti?

Üstelik gidersen biter tehditleri... Sen gelmemeye karar vermişsin zaten bitsin demenin başka bir yolunu seçmişsin. O kadar korkaksın ki dürüst olmayı bile beceremedin. Herkesi anlamaktan yoruldum.

Herkese hak verip kimsenin bana hak vermemesinden de yoruldum. Ama benden de bu kadar...

Herkes her şeyin farkında. Biliyorum...

[nisan-kokusu]

[kiyiyavurmuspapatya]

Kimse bilemez. Evet evet kimse bilemez. En yakınındaki bile. Senin dengen nerede kuruluyor, göremez. Çok başarısız, çok hüzünlü, çok zor görünen hayatında sadece senin küçük, görünmez gülümsemelerinden, kendine yaptığın aptalca şakalardan oluşan ve senin aslında yürümeni sağlayan dengeyi kimse göremez. O çiziklerle dolu koltuğu niye cilalatmadığını… O kapıyı niye tamir ettirmediğini… Niye hâlâ o fincan, niye hâlâ o palto, niye hâlâ o ahmak adam/kadın… Bilmezler, bilmesinler de zaten. Çünkü hayat seni kimsenin görmediği bir yerde. Hayat, bir huy. Bir iz. Hassas bir denge. Ayakkabının burnunda bir tekme izi.

Düşünüyorum da, bir yerden bakıldığında her şey güzel aslında. Sadece senin bildiğin bir yerden ama…

—BirGün, 25.07.2013-Ece Temelkuran

İki söğüt dalı ile ayırmıştım sayfalarını, ne zaman anlaşılmamak yükü ağır gelse, Ece Temelkuran’nın bu yazısını açar okur yoluma devam ederim.

[nisan-kokusu]

Michael Kiwanuka - Cold Little Heart (Official Video)

[nisan-kokusu]

Hümeyra- Kirli Beyaz Kedi (Lyrics)

[nisan-kokusu]

Çağan Şengül - Canım Yanıyor (Official Video)

[nisan-kokusu]

Birkaç yıl önce içimde zaman zaman anneme kötü bir şey olacak gibi hissederdim. Hep sanki birden kaybedeceğim hissi vardı. Elbette ki kimin kimden önce vefat edeceğini bilemeyiz. Herkes kendisine yazılan kadar kalabiliyor bu dünyada... Şimdi hızlı ilerleyen demans... içim nasıl dolu.. aylardır kendimi tutuyorum okulda gözümden yaş gelmesin diye. Sona geldikçe tüm yorgunluğum üstümde daha da ağırlaşıyor.

Nefes alırken bir el göğsüme bastırıyor sanki. Göğüs kafesimde sıkışmış tüm acılarım... Daha önceden yanında olamamak. Beni hangi gün unuttu bilemiyorum mesela. En son hangi gün adımı seslendi? Ayın kaçıydı? Bunları bilemeyeceğim hiçbir zaman...

Bunca ağırlığa eklenen başka olaylar... Bir bilinmezlik. Bekleyiş. Hayırlısını istedim, güzel olacağına inanıyorum, iyiye çevir Rabbim. Çok yorgunum.

[nisan-kokusu]

Aslında birini gerçekten tanımak hiçbir şey ifade etmiyor.

İnsanlar değişir!

[nisan-kokusu]

Mine 1982 - Cahit Berkay Soundtrack (Edited by UHF)

[nisan-kokusu]

Biz yine küçük kaçamakla Makedonya'ya gidip geldik eski okuldan canlarımla... Onlarla zaman öyle güzel geçiyor ki farkına varamıyorum. Kendim olarak kabul gördüğümü, bakan gözlerinde samimiyet ışığını hissetmemek mümkün değil. Belki de 6 yıl boyunca bir şekilde alıştık da ama o zamanlar da dışarıdan bakınca hissediyordum iyi şeyler. Benimsemiştim bir nebze. Hatta Aras"ı da yanıma alacağım hayalleri kurmuştum. Ama olmadı. 6 Şubat bizi de yerimizden edip parçaladı. Şimdi bina güçlendirmesi yapılıyor okulun ama ben oraya dönemeyeceğim. Şimdiki okulda ise tuhaf bir esinti hissediyorum. Bir çift göz üzerimde sanki sürekli. Bakışı soğuk... Ara ara farklı öğretmenlerle konuşuyorum onlar da aynı şeyi düşünüyor. Hatta bir tanesi il içi tayini istedi. Sonradan gelen müdür yardımcımla da konuşuyoruz zaman zaman. Her şey çok güzel çok iyi ama dedi bir masa düşün her şey dört dörtlük, yemek geliyor süper görünüyor, yiyorsun tuzu yok dedi . İşte böyle bir şey bu okulda çalışmak. Esasında eski okulumda kendimi en iyi hissettiğim zamanlardan buraya gelmenin de etkisi çoktur...

Olsundu. Gönüller bir olunca yine kavuşuyor insan sevdiklerine. İşin özü çok seviyorum hepsini...

[nisan-kokusu]

9 yıl olacak.

Evin sol çaprazına kocaman bir iş merkezi yapıldı, on iki katlı. Balkondan günbatımını izlerken sağ çaprazdaki iki binanın arasında güneşin son ufuktaki halini izleyebiliyordum ilk taşındığımızda. Şimdi o iki binanın önüne iki ayrı inşaat ile iki bina yapıldı. Hatta birinde insanlar oturmaya çoktan başladı. Diğer köşedeki binanın ise dış cephe eksiklikleri gideriliyor. Salon penceresinden bakınca karşı binanın yanında metruk müstakil bir ev vardı. Geçen ay kamyon kamyon moloz taşındı, yıktılar. Muhtemelen yerine üç dört katlı bir bina yapılacak...

Şimdi 9 yıl sonunda kendime soruyorum. Ben ne istiyorum? Herkes bu soruyu sor diyor. Ve buna göre hareket etmemi söylüyor. Ne istediğimi de neyi istemediğimi de çok net biliyorum. İçimde geri sayım başladı. Bakalım süreç nasıl ilerler...

[nisan-kokusu]

Uyuyamayan çocuk yapmışım. Ve bu o kadar çok yorucu ki anlatamam.

[nisan-kokusu]

İlkbaharı çok seviyorum. Mevsimin bir kokusu oluyor. İnsan ruhu canlanıyor. Yeniden doğuş gibi... ama bu güzel mevsimde öyle çok yorucu olay da oldu ki... Elimizden geleni yapacağız ama umut bazen kalmıyor.

[nisan-kokusu]

Annem için çok üzgünüm. Ne çok güçlü dursam da içim acıyor. Kaç çocuğun var diye sorulduğunda bilmiyorum demesi... Bir çocuk gibi yere düşmesinin haberlerini almak... Sabahın bu saatinde ağlamanı duyup sadece noldu deyip yatağa geçen bir "yabancıların en yakını"

Kalbim dayanırsın sanırım. Bunca yıl nelere dayandın. Gururlan. Ne yalanlar, ne ölümler gördün. Allah'ım yanına alsan annemi daha mı kolay olur katlanmak bilmiyorum. Ama duyduklarım da kolay gelmiyor. Hâlâ uzaktayım...

Allah"ım konuyu biliyorsun...

[nisan-kokusu]

Dünya hassas kalpler için gerçekten cehennem.

2014 Eylül'den beri öğretmenlik yapıyorum. O kadar yorucu bir şey ki anlatamıyorum. Özellikle de en yakınım olan kişiye. Çocuklar için, kalplerine ulaşmak, gözlerine bakmak, hayatlarında olumlu bir yerde durabilmek, rol model olmak, elinden gelenin fazlasını yapmaya çalışmak...

Keşke sihirli bir değneğimiz de olsaydı. Toplumda bunca yozlaşmışlık içinde tek bir günah keçisi yoktur. Her şey birbiriyle yarış halinde kötü yönde... olayların ağırlığı çok fazla ruhumda. Kalbim dayanırsın umarım bunca acıya...