hey

[nisasamin]

Avucumun içini gözyaşlarım ile dolduruyorum, bu sakin şarkıda yavaşça döküyorum.

Kanıyor bütün vücudum, tırnaklarım sökülüyor,

Bu sakin şarkıda kendimi kaybediyorum.

Beynimde bir deve, bir kedi.

Sarmaşıklar ayağımı sarıyor, toprak bir yere kaçmayayım diye üzerime taşlar atıyor.

'Ölüyorum! Öldüm ben!' diye bağırıyorum

Atlamışız beni

Şarkı değişti, fillerle uçuyorum.

[nisasamin]

Her şeyin bazen değişeceğine inanmak isteriz.

Verilen sözlerin bozulamayacağına, insanların değişebileceğine...

Onları söz ve değişim yapanın kendi benlikleri olduğunu unuturuz biraz da.

Fakat biz o kadar çok inandırmışız ki kendimizi, düşünmemiz gerektiğini bile unutmuşuz yiten anlamları arasında.

Hiçbir şey olanı değiştiremez fakat olacakların ümidini geçene bağlarsanız eğer, tek duanız hayatta kalmak veya toprağın altına girmek olur.

Ve şimdi geçmişe bağlayamadıklarım, inci tanelerimi okyanustan son yudumlarını alabilsinler diye korkakça kabuklarını açıyor ve hepsini tek tek gömüyor.

Gözlerim sisten bir ayna, yolu görememenin bir rahatlığı var üstümde.

Diyorum ki bu doktor ne yazıyor? Memleket ölmüş, dilim lâl olmuş, çiçeği hatırlayan kalmamış,

Hala yazmak mı derdin diyorum, bana devletin derdine sarhoşmuşum gibi bakıyor.

Tanrı'm

'Kusuruma bakma' diyorum

'Sağır et beni' haykırıyorum

Geçmiş olmamak düşüncesiyle

Gelecek olamıyorum

Tanrı'm

Şayet biliyorsan son üflenen varlığımı

Sana kör kütük yalvarıyorum

Bu sarhoş saltanatımı

Öldür istemiyorum!

Tanrı'm

Kutla beni şayet varsan

Kutla güvercini şayet varsan

Şüpheye düştüğüm için beni, onu

Kutla onu şayet varsan!

Hissediyordum şimdi biraz biraz.

Soğuktan dudaklarım oldukça buzlanmış, ellerim uyuşuk. Hangi bedendeyim ben? Gözlerim bile ılımıyor artık.

Düşlenmek istemiyor belki de bu yük.

"Kalbim ağırlaştı" demek istedi yüklerim,

Dedi'leri kullanmamak için soldurdu onları.

Umutlarını gömdü bir yandan

"Saçık olması gerekmiyor" dedi

Deli'yi gömdü şair

"Yeni hisler nasıldır bilir misin?"

Doktor? Şair? Güvercin? Prens? Gül? Kale?

Kimin kelimelerdir bunlar, zaman çok zalimce

Barışmaya başlamıştı kelimelerle ama hâlâ boynu bükük.

Uzaklaştı bizden kalemini eline aldı. Daha net görüyorum onu şimdi sandalyesinin üstünde önünde masası var.

Saçlarında bütün teller barış ilan etmiş ölen her cana dua etmek umuduyla, dökülmekten korkmuşlar

Bundan olsa gerek yavaş hareket eden başı, belki o da benim gibi memleket ayyaşı

Hareketlilik yaşam belirtmez bunu biliyorlar, o zaman ne diye yaşıyorlar?

Üç hak verdiği vakit kendine

-maz Lara dönmüşüz yine

İkisi hata diyor

Üçüncüsü hâk

Kalemi oynuyor bu sefer

Sefer oldukça hırçın dalgalar arasında

Kağıt incinmeye başlıyor, biliyor

"Biliyorsun" güvercin olanları hissediyor

İşte şimdi bütün dünya şans diliyor

Güvercinin deyimiyle

"Bütün dünyâya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;'

§

[nisasamin]

1.- Tanışma! Merhaba de

Kimin aklına gelir

İblisin kederi

(La trisstesse du diable adlı şarkının sözlerinden)

Müziğin tadını çıkarabilmek için yeterli bir ses seviyesinde tutmak gerekirdi. Sanatçının veyahutta şarkıcının haykırışlarını duymadan önceki sessiz part her ne kadar insanı ses seviyesini yükseltmeye, bağırarak o ölüm fermanı sözleri konuşmaya çağırsada, kendini tutabilmeliydi insan. Gerçek zevki yaşamak isteyenler o ses seviyesini yükseltme çabasından bile zevk alırdı.

Erguvan moru elbisesi ile dünyanın çilesini çekermişcesine yürüyüşü oldukça uyumsuzdu. Moru taşımak için yeterli asalete sahip miydi? Çevresindeki insanların sorgulaması gereken bir durum değil miydi? Sadece imparatorun taşıyabileceği bu renk; konu, konuma geldiğinde kartlar yeniden dağıtılırdı. İnce bedeni; dizinin altında biten, vücut kıvrımlarını güzelce saran elbisesi ve pekte geniş olmayan omuzlarıyla kadın tükenmişti. Hem ruhsal hem fiziksel.

İsminin anılmasından tanrılar bile korkarken kim onu hatırlardı ki! O hayatın gerçeği idi ve sadece bir avuç hayalpereste sahipti. Sonunda tek kalacağını görebileceklerine rağmen kendini en iyi yerde gören bir avuç hayalperest! Tanrı ve tanrıçalar bile ismi karşısında titriyordu, o Romalıların taktığı isim ile Necessitas: zorunluluk.

Kendisi ile barışık bir zorunluluk. Yalnız kalmaktan korkan ama kalan bir zorunluluk.

Belki de gerçek zevki yaşayan ve bunun sadece bakış açısı ile değiştirilebileceğinin farkına varan tek yaşayan...

Acıkmış vücudu ile avının burada olduğunu biliyordu. Bedeninin deyimiyle kalbinde; midesinde boşluk vardı.

Alçak bulutlar Trimphalis'i* çiselerken yıllardır bu mekanı nasıl fark edemediğini anlamaya çalışıyordu. İçinde bir huzursuzluk vardı. Tatsız hislerininin doğruluğunu kanıtlar adına Kara Saçlının varlığını hissediyordu. Ne olduğunu bakarak çözemeyeceğini anlamış olacak ki adımlamaya başlamıştı. Yürüdüğü taş yolun karşısında bütün endâmı ile altın kapı duruyordu ve padişahların göğsünü gere gere yürüdüğü taşlı yol ve etrafını sarmak üzere olan dört kale.

Zafer Takı , Kara Saçlıyı yanında bekletmek isteyecek kadar ne anlıyordu günlerden?

Son bir kez kaos un zorunluluğu kadar sessiz kalan zindanları; altınları, yolları, gökyüzünü ve bu sakin şarkıyı dinlemek istedi. Çok güzeldi burası Güneş'e aşık Ay'a yanık gibi.

Ve karmaşa.

Trimphalis: Yedikule Zindanları girişinde bulunan yolun Roma zamanındaki ismi

2.- Varoluşum'un Felsefesi: Yedinin Kulesi

Zamanın sonu altın yoldan geçen insanlar pek bir dertliler.

Ayrılan sevgililer gibi doğu romanın kapısı bir vakit.

Altın kapı denirdi ilk adım buradan gelmişti.

Allah'ın Resulü dünyaya ayak basmadan 280 yıl evvel doğmuştu taşlarım,

Benimle birlikte zaferini taçlandıran padişahlar imparatorlar gördüm hepsi hazin hepsi üzgün,

Ey adam! Ey mağlup olan! Geçebileceğini mi sanarsin yanımdan öylece! Küstahlıktır bu benim dilimde saygısızlıktır padişaha. Eğer bilmiyorsan vasfını ne durursun burada!

Ah benim canım kendim

Gözyaşları akıttığım zamanlar gelir aklıma seni böyle gördükçe

Göz nuru olan, geçilmek için yüzbinlerce hayatı feda edilen adım, sönmüş görkemim ile sonuçlanmak üzere...

57 yıllık bir azabımı hatırlarım bir aralar hayatımda. Çırılçıplak kalmışım, soğuğa alışmak zorunda kalmışım. Ben en gözde yerken sırların evine dönüşü vermiştim istilam sırasında. Her parçam sökülmüş, tamir edenler içine içine ağlamışlardı.

Yalnız kalırsam gideceğimi bilirlerdi onlar. Öldükleri zaman içinde kalan gözyaşlarını emdim de yaşayamaya devam ettim mezar topraklarından.

Beni kesmişlerdi yıllar boyu yaşayanlar, İhtişamımi da onlar söndürdü... Hem yaptılar hem yıktılar beni! Huzurluydum ben; dosttum herkese, görkemdim ben, istenilendim bir zamanlar! Gelip 57 yıl boyunca işkence ettiler bedenime. Altındım ben, şimdilerde bir kaç taş parçası sadece.

Ve şimdi ölüyorum; unutulmaya yüz tutmuş, padişahları mezara koymuş, imparatorların kemik kalıntıları bile kalmamış bu dünyada. Sisphyus'un Anenke tarafından vurulmuş taşı yeniden taşıması gibi yeniden ve yeniden umut dolduruyorum içimi ama ne fayda! Geldi en büyük yıkımım Kara Saçlı'm sonunda. Ölüyorum, çokça korkuyorum elbet! Gidiyorum bir karmaşada. Yalnızlık bile bana uğramaz bir başıma gidiyorum ben kanlı kuyuya.

3.- Haykırış öyküsü parti kısmı

Necessitas' a sunulmuştu kalenin yaşamı.

Ah şu insanlar ne garip yaratıklar(!)

Karmaşaya koşuyorlar en başında hep, kurulan basit düzeni didik didik edip bozuyorlar. Sonlarında ise ellerinde bir hiç kalacağını görmüyorlar, görmek istemiyorlar.

Dedim ya, çokça karmaşık sanarlar kendilerini. İçindeki en küçük parçalarını evrene benzetseler ne kadar orantılı çözümler bulacaklarını fark edebilirler aslında. Bir amatör sanatçının defteri karalaması gibi bu; bir sonraki çizginin nereye gideceğini kimse bilemez.

Lâkin o anda yanan, sanatçının yetişmeyecek eserleri değil; kağıt, kalem.

Ah şu insanlar görmezler çevrelerini bir şeylere odaklanınca. Bir çocuğu kurtarırken anlamazlar diğerini yaktıklarını. Konuşmazlar birbirleriyle kül olur aşıkları. Düşerler, kalırlar ve uçarlar; kalanları umursamazlar, yaşadıklarını sanarlar!

Zafer Takı bütün padişahlara en hızlı kendilerinin uçtuklarını hissettirmişti vücutlarına gönderdiği rüzgarla

Yedinin zindanları, koca Osmanların düştüğünü zannetirmişti yine vücutlarına gönderdiği rüzgarla

Uçan bir haber, düşen kader! Kalan, insanlar ve zalimler

Ey yerleri sarsan Kara Saçlı!** Açlığımı hissedip geldim ben buraya! Gizlemiş beyaz siyahı burada. Zalim kaderin, kaos un tanrıçasıyım ben! Kaos var diye gittim ne acılar gördüm hayatta ! Bu hayat nedir ki benim için, bir hayat nedir?

Sana bir çocuğun ilk kaybettiği balonla, aşığı ölen insanın yaşadığı acılar benzer desem ne söylersin bana? Görmemiş insanın, büyümemiş yetimin, düşmüş halkın suçlusu aranmaz. En çok acı çeken yok bu dünyada, acılarda boğulan bir avuç hayalperest var sadece.

Yere vurma üç kere başını yere vurma üç başlıyı desem sen benden korksan kaç can kalır üzerime kaleden?

Sessizce vur yere derim sadece. Dikkatlice izlerim belki zihnim karışmasın.

Gökyüzü karışırken birbirine derim ki sadece bu kale Güneş'e aşık Ay'a yanık.

En güzel şehri kurman arzun gibi keder gibi bu kale için

Sessizce vur yere sonlarca kez...

**Poseidon "Ey Yerleri Sarsan" veya "Kara saçlı" Tanrı olarak da çağrılır. En önemli silahı Trident denen üç dişli bir yabadır ve bu yabayı yere vurduğunda depremler meydana gelir.

4.- Kale Kule Kapanıyor Elini Çeken Oynamıyor

Dört kulemi bu günlere kalıntıları artık başkalaşım geçirmiş Bizans imparatorum kurmuştu en başlarımda. Üçünü Fatih, en büyük fetih edenim ekletmişti çevreme sönmek üzereyken. Her biri hüsran doldu her biri mutlu oldu çokça. Yağmurdan sonra kararmaya başlayan soğuk hava kadar huzurlu bir gün sanki.

Çocuklarım, kulelerim çok sıkılmıştı bu dünyadan onları neşelendirmek isterken elimi kaptırmıştım ben bu oyunda. Kaçacak yerim yoktu bir nevi.

Bir insan olmamak da zordu bu oyunda izlerdin ve izlediğinle kalırdın.

Evlere ışık dolduruyor Güneş ama benim zindanlarım, kulelerim hep karanlık. Karartı mesela; bütün gizemleri suçları o saklıyor zannederiz ama asıl saklayan aydınlık değil midir? Aydınlığın kendini katlayarak, ışığa istediği şekilde dönerek arkasındaki kısımları kusur olarak gördüğünü anlayacak kadar çok düşünüyordum şu son günlerde.

Birazda şeytanın 'ben kötülüklerim ama değilim asla kötü' dediği noktadayım.

Benimde karartılarım vardı oldukça huzurlu ve hüsran dolu.

Benim kulelerim vardı çokça sakladığım...

5.- Şapkasız Sôn

Genç Osman'ım ben, Osmanlıyım ben oldukça küçüğüm. Taşlarım büyük, kanlı kuyum derin, duvarlarımda öyküler kazılı. En zalim en kuytu köşeyim ben. Dilim peltek ve komik anlamazlar beni. En canlı kuleyim ben burada yitirmiş kendini 5 şanlı arasında.

Kansızlığı simgelerim ben. Bayrak kulesi kanı ile vatanı temsil ederken gecenin gündüze muhtaç olduğu gibi kansızlıktır benimki, olumsuzluk değil.

Zalimlerden, kalanlardan ve uçanlardan bitenler toplanır içime. Göğe doğru uzanan tepem aslında en derini temsil eder. Necessitas isminin geçmesi gibi içimde yapılan zalimlikleri, titreyek unuttururlar tarihe.

Gencecik kaldım ben hep. Yanlış vakitleri gözledim belki. Korktum hep, çekindim tek kalmaktan yalnızlıktan. İçimdeki insanlara arkadaş olmuştum bir vakitte neden gittiler?

En çok ben korkardım kutsal sayılı kardeşlerim arasında. Geceden ben korkardım, vücutlarından kopan başların neden konuşmadığından korkardım, duvarlarımdaki gizli mesajlarımızın gitmesinden korkardım. Vücutlarından koparılan başların içime atılması gibi bir korkuydu bu.

Onlar konuşmuyordu bir daha benimle benim de başım alınırsa bende mi konuşamayaktım bir daha? Baş nasıl kopar ki? Konuşmamak nedir ayrıca? Konuşmayan olur mu hiç konuşuyordur elbet! Neden yazamaz o zaman? Başın gidince yazamaz mısın Osman? Benim başım neresi? Ben neden yazamam? Yazarım ben başım yok bir kere!

Çokça sorum var bu geceye. Kale neden bize onların konuşmaması için bir sebep vermemişti. Çokça uzundu hayat hep yorgun. Kale öğretmemişti bize taşlarımız tek tek sökülürken ne tepki vermemiz gerektiğini. Kale öğretmemişti bize kendisi ölürken ne dememiz gerektiğini.

Kale bize sadece susun demişti.

İnsanlar merak eder ve tatmin olduktan sonra giderler sadece susun demişti.

Susmuştum yıllarca zaten konuşmak istediğim vakit sarsılan bu İstanbul nedir kale? Lütfen cezalandırma beni istemeden konuştum! Bırakma beni kale!!!

[nisasamin]

Yaşına rağmen ' yaşanmışlıklar var' dedirtecek kadar yüzüne büyük geliyordu saçları ve güneşin saklı kızıllıklarını paylaştığı elbisesi, kararmış kirli elli bir küçük kız çocuğuydu.

Kocaman iki bademi andıran gözleri onlara orantılı kederini saklayan kaşları, berrak bir suyun dibindeki yosunlar gibi tatlı yeşilli gözbebekleri, minik yamuk burnu. Çatlamış küçük dudakları, kırmızı ile mor arasında ki savaş sonucu kalan harabe renklerini almıştı. Gözünün etrafına insanların ruhlarını görmüşcesine koyu bir kalem çekilmişti. Hafif ve sık kirpikleri ise gören gözleri gizlice korumakla görevliydi. Yüzünde oluşan güneş lekeleri ve küçük kızın varlığından bile haberi olmayanları kıskandıracak kadar pembe yanakları kirli yüzüne karşın bıraktığı çocukluğunu kanıtlarcasına göze çarpmaktaydı.

Bileğinden sarkan ikisi yeşil biri kırmızı biri Pembe plastikten bileklikleri ve bir çift halka küpesi ile amacı güzel görünmek midir yoksa güzel hissetmek mi bilinmez di bir yandanda...

#mevlanaanadolulisesiyaratıcıyazarlıkekibi