kırmızı kalem

[niyyeya]

Çocuk okuttuğumuz evin bahçesi yemyeşil. Güller, renk renk çiçekler, kiraz ve erik ağaçlarının yanısıra evin hemen önündeki parkta da dut ağaçları var.Lale goncası, evin içindeki sınıfları da süslemiş.Ailesi de çok yardımcı oluyor sağolsunlar.İştah inanılmaz bir şey.Hikmeti bilfiil izlemek.Nazar değmesin diye çok anlatmak istemiyorum.Maşallahları eksik etmeyelim o yüzden.Bizde yanlarında onlardan faydalanabilmeye çalışıyoruz işte.İç anadolu ve ege arasında küçük bir yer burası.Rahatsız edecek sıcaklık yok daha.Tatlı tatlı esiyor yani sabahları.Cennet gibi.Cennet cennet dediğin iki köşk iki huri, sen isteyene ver onları bana seni gerek seni demiş yunuscum emre.Bu gözden bakınca burada murada her türlü erilirdi bence.

[niyyeya]

Günlük0.6

Malesef yine söylemek istediğim çok fazla şeyi biriktirmiş durumdayım.Ertelemek zaman çizgisinin dikeni.Yaralıyor ve çiçeğinin rehavetine kapılıp kanamayı kendimiz tercih ediyoruz.Tabi bazı dertlere deva olduğu malum.Konumuz bu değil ama.

Dünya üzerindeki herhangi bir varlığın var olmasıyla değil, yok olması sebebi ile ona duyulan ihtiyaç.Ben buradaki ihtiyaç kelimesi ile dertliyim şu günlerde.İhtiyaç varlığın var olmasının insanda ortaya çıkardığı kimyasal bir tepkime olabilir mi ? İhtiyaç hali, varlığın yokluğunda o şeye bilakis o şeyin varlığındaki kendi halimize olan hayali hasret halimizse ?Yani ta başından beri hep kendimizi düşünüyorsak.Enaniyetin zıddı hiç var olmamışsa ?Bu bağlamda hasrette ihtiyaç gibi perde görevi gören bir kelime.Bu kadar lüzumsuz ve acı bir cüret ile bunları düşünüyor ve kimsenin okumayacağını bilerek de yazıyor olduğum için günaha giriyor muyumdur?

Sihirli değnek maraz-ı meş'um. Bunu bilmek yeterli değil işte. Hareket ediyor olmak lazım.İla nihaye tevekkül ile amel ediyor olmak lazım.Defalarca şükretmek, korku ve ümid arasında ber-devam dua etmek.Mesela sadece buralara saçmalayıp durmamak.Ayağa kalkmak, koşmak.Uçmak.Yanmak.

Bu iki konu birbiri ile pek alakalı olmadı.Ne farkeder? Buralara kalan yoktur muhtemelen.Sadece, son bir şey.Çölün ortasında ki vaha gibi görünmüştü.Susamış olsamda uzaktan izle denildi bana.Susamış bir sürü insan var senin gibi.Onlardan bir farkın var mı ki?Ben yürümeyi severim bazen yorulurum da.Gelme denilirse gitmem.Hem vahanın serap olma ihtimali ile de hareket ederim.Uzaktan izlemek ile yetinir ümidimi diri tutarım.Mesele yine benimle alakalı yani.Bu kadarı yeterli son paragraf oldukça sakil oldu.Kısaltılabilir zamanla..

[niyyeya]

Fotoğraflardan anlaşılacağı üzere küçük gezim İstanbul içerikliydi.Dünyanın en güzel şehri.İstanbul hakında tonla kitaplar yazılar şiirler var.Ne desem boş.Mesela İstanbul'u İstanbul yapan şeyler olmasaydı da sırf Hüsn'ün lalası orada olduğu için yahut pervaneler ateşin yolunu orada bulduğu için İstanbul İstanbul olurdu.

Yıldız Sarayından, muhtemelen çok da önemi olmayan bir kaç fotoğrafı koydum.Üsküdar'dan Beşiktaş'a geçerken mükemmel bir hava olmasına ve İstanbul'dan asla beklenmeyecek insan tenhalığına rağmen vapurda sadece uyukladım.Uyuklamak zorunda kaldım.Gözümü açamadım.Sarayı gezdikten sonra hem yorgunluğumuzu atmak için hemde arkadaşımın işi dolayısıyla küçük bir kafede bir saat kadar mola verdik.Uykum olduğunu sandığım için baristadan kahveme ekstra shot istedim.O bunun ağır geleceği konusunda ısrar etsede kabul etmedim.Meğer benim uykum yokmuş, tansiyonum düşükmüş.Yüksek sesli müzik, baş dönmesi ve çarpıntı garantili kahve eşliğinde tam bir saat Dava isimli kitabı okudum.Dava biraz sürrealist bir kitap.Okuduğum şeyleri benim uydurmadığıma kitapta gerçekten yazılı olduğuna kendimi ikna etmeye çalıştığım ilginç bir bir saatti.Dolayısıyla başka da fotoğraf çekecek halim yoktu.Zaten benim böyle bir ilgim yok açıkçası.Buralar dolsun diye koyuyor ve yazıyorum.

[niyyeya]

Kısa bir süreliğine sefere gidiyorum.Dua edicem isteyene.İstemeyenede edebilirim.Bakıcaz 🤍

[niyyeya]

Bu kitap hakkında yazmayacaktım aslında.Çünkü bloğumu sıkıcı bir bloğa dönüştürmek istemiyordum.Sonra bu düşünceme birazcık güldüm.Farketmez öncesinde de sonrasında da.

Endülüs, hakkında neredeyse hiçbir bilgimin olmadığı ve fazlaca merak ettiğim bir meseleydi.Ziya Paşa bu konuyu çok güzel ve ayrıntılı bir şekilde ele almış. Esasında 4 cilt 2 kitap halinde.Kitabın ortalarına doğru acaba ben Endülüs'ü kafamda çok mu büyütmüştüm diye bir an sorgulamış bulundum.Bu hadsizce bir düşünceydi.Arapların hicazdan bir avuç insanla çıkıp kıyı şeridinden çeşitli halkları müslüman edip büyüyerek, gemicilik hakkında büyük bir maharetleri olmamasına rağmen gemilerle Endülüs topraklarına -bugünki İspanya topraklarına geçip Gotlar ve muhtelif halklardan 2 sene de aldığı toprakları 800 sene muhafaza etmesi her dimağın algılayabilmesi çok güç.Ziya Paşa'da bunu kitabın başında, tarihin yaşandığı vakitlerde ele alınsa bile hiç bir zaman tam doğruyu anlatamayacağını açıklayarak anlatmış.Yaşananları sorgulamak bizim haddimize değil demiş kısaca.Bu konu tartışmaya açık elbette.Her neyse kitabı okurken belki sonrasında kısa bir özetini çıkarırım diye çok fazla sayfayı ve tarihi not ettim.Buraya yazmak istediğim çok fazla şey var.Fakat yoruldum.Bir gün İnşallah İspanya gezisi nasip olursa tekrar baştan okumayı düşünüyorum.Bu yüzden bu işi erteledim.

Ziya Paşa berberileri pek sevmiyordu zannımca.Tarık Bin Ziyad berberi asıllı bir Emevi komutanıymış.Ve bu konu kısaca ele alınmış gibi geldi.Biri bu konular hakında bana uzun uzun açıklamalar yapsın istiyorum.Buraya da kayda değer bir şey yazmış değilim ama bunun alıcıları da gidip kitabı okumalı zaten.

[niyyeya]

Geçen akşam dersten gelirken bir çok kediye pis pisledim.Neredeyse hiçbiri dönüp bakmadı.Sadece duvarın üstünde dinlenen bir tanesi ile baya iyi anlaştık.Samimiyetimiz arttı.Kucağıma çıktı.Bu sırada önümden geçen teyzelerden biri o kedinin ev kedisi olmadığına, sokak kedisi olduğuna, pireleneceğime dair küçük bir azar faslı ile beni bilgilendirdi.Teyze haklıydı.Ama çok üzüldüm arkadaşlar.Zaten üzgündüm.Kötü bir gün geçirmiştim.Bununla beraber eve giderken bir iki göz yaşı döktüm.

[niyyeya]

Arayan buluyormuş gerçekten.Bir süredir kuzenimin düğünü hasebi ile elbise ve abaya arayışındaydım.Fakat ne bilfiil alışveriş yaptığım mağazalarda ne de arkadaşlarımın önerdiği mağazalarda içime sinen bir şey bulamayınca mecburen instagram hesabı açıp oradan araştırdım.Yaklaşık dokuz sene sonra zihnimde yeni bir kapı açılmış oldu.Bu kadar tesettür mağazası olduğunu asla bilmiyordum.Buradan hepsine söylemek istediğim bir çok şey var.Ama elbette ne haddime diyerek yazıya dökmeyeceğim.Velhasıl buldum.

[niyyeya]

Köşe bucak cevabını aradığım bir soruyla geldim yanınıza, uzun bir aradan sonra.Muhterem fikirlerinizle bana yardım etmenizi umuyorum.

Çok uzun soluklu bir savaşın içinde olduğumuzu varsayalım.Seyri değişken bir savaş.Kah galip gelmeye yaklaşmışız.Kah mağlubiyetin soğuk nefesini ensemizde hissetmişiz.İyi bir savaşçı olduğumuzu söylemek istiyorum.Fakat bu soğuk rüzgarların estiği anlarda hem kendimizi hem askerlerimizi mağlubiyetin vereceği ılık rehavetten nasıl koruyabiliriz? Gecenin zifiri karanlığında uyumaya değil de gündüzü beklemeye kendimizi ve askerlerimizi nasıl ikna edebiliriz?

Savaşırken ölmek herkesin yapabileceği bir şey.Ben galibiyetin anahtarını istiyorum.Gerçek kahramanların zihinlerinden çıkıp gelen şeylerden..

[niyyeya]

"Hasılı şu alemde hiçbir şeyi istemeye gerek kalmadan, insanın umduğundan daha fazla servet ve zenginlik ve saltanat sürmüşken, gamsız geçen günlerimi saydığımda sadece on dört güne ulaştığını görmüşümdür." demiş Melik Abdurrahman en-Nasır.Elli sene saltanat sürmüş.Kaldı ki okuduğum kadarıyla Endülüs Devleti'nin hem ilim sanat hem refah hem de sınır büyüklüğü bakımından en rahat dönemine tekabül ediyor.Kimseye selamet beraatı verilmiyor yani.Ben yinede elhamdülillah selametli geçen şu günlerimden bir kaç fotoğraf eklemek istedim.

Endülüs Tarihi ziyadesiyle kafamı karıştırdı bu arada.Benim fehim cihetinden sıkıntılarımın olduğu bil umum olsada Ziya Paşa'nın dili ilede pek anlaşamadım sanırım.Bunun dışında gördüğüm her gül çalısının fotoğrafını çekmeye çalışıyorum.Yaşlı hissettirmesinin yanı sıra etrafımdakileri de bir miktar utandırıyorum.Olsun önemli değil.Tecrübe oluyor işte hepimize.Birde bu fotoğraf çekme işini çözebilsem çok iyi olucak.Öyle yani.Böyle geçiyor şimdilik günlerim.Belki Hüsn-i Aşk'a başlarız.Aslında sadece Kara Kitap'ı okumak istiyordum da Hüsn-i Aşk'ı okumadan Kara Kitap'ı okumamam gerektiği ile alakalı bir takım uyarılar ve tehditler aldım.Neyse güzel, teşekkür ederiz.

[niyyeya]

Dünya ağlayır, bize ağlayır

[niyyeya]

Göster hangi dağı deleyim?

[niyyeya]

Az eyleme inayetini ehl-i dertten Yani ki çoh belâlara kıl müptelâ beni.

Biz sanıyoruz ki bir çare arıyor.O hastalığına aşık olmuş.Ölmek için yaşamak gibi.Ateşin kendisi olmak için yanmak gibi.Yanma vasfı olmalı diyor aynı zamanda .Yanmayı haketmelisiniz. En azından ateşle bir müddet yakından alakadar olmalısınız.Sonra layık olmak için gayret göstermelisiniz.Siz kimsiniz diyor aslında.Siz kimsiniz de bu cüreti gösteriyorsunuz? Bende bunu düşünüyorum.

[niyyeya]

İdefiks saplantı demekmiş.Bu da böyle bir bilgi napalım.

[niyyeya]

Kayısının, şekil, görünüş ve tat itibari ile meyvelerin arasında olumlu anlamda farklı bir konumu olmasına karar verdim.Rengine baktığımızda genellikle turuncu bazen de sarı olmakla gayet neşe ve iştah açıcı özelliğe sahip.Boyutuna baktığımızda ne bıktırıcı bir büyüklükte ne de ardını aratan küçüklükte.Tadı ise tatlı ve ekşi arasında müşterek bir deneyim sunuyor.Tabi bazen tatsız olanlara denk gelebiliyoruz. Ama bu kayısıya olan sevgimizi azaltmayan göz ardı etmemiz gereken bir eksiklik.Anlamısı ise Arapça kıyas kelimesinden gelip zerdalinin büyüğü demekmiş.Benim için zerdaliymiş kayısıymış zaten hiç farketmiyor.Dört-beş tane yerim en az.Şeftaliyi'de çok severim.Sadece yerken dikkat etmenizi söyleyebilirim.Küçük bir travma yaşamaktan kıl payı kurtuldum.Bugün alıcağım ilk protein kurban bayramı vesilesi ile değil de kayısı vesilesi ile olacaktı neredeyse.Neyse hayırlı bayramlar dilerim.

[niyyeya]

Bana dûzahdan ey meh dem urur gülzârlar sensiz Dıraht âteş nihâi âteş gül âteş berg ü bâr âteş

Çerâg-ı bezm-i hecri olduğum yapmış yakışdırmış. Gönül pervanesine vuslat âteş intizâr âteş

Beyân-ı sûziş eyler herkes isti’dâd-ı fıtratdan Eder berceste âşık mısra’-ı rengîn çenâr âteş

Meğer kilk-i sebük-cevlânın olmuş germ-rev Gâlib Zemîn âteş zamân âteş bütün nakş u nigâr âteş

Ay malumunuz güneşin ışığından nemalanıyor. Işık elektromanyetik bir radyasyon.Ay kendisine gelen enerjinin ancak yüzde onunu yansıtıyormuş.Aslında soğuk, mat bir gök cismi.Ama geceleri aydınlatmakta yücelik ve ululuk bakımından sevgiliyi temsil ediyor.Işığın devamlılığı söz konusu kendi nezdimde.Çünkü cehennem deyince benim aklıma karanlık gelmiyor.Biz yani ağaçlar,yapraklar,güller aydan feyiz alıyoruz.Ay güneşten.Güneş de zaten çekirdeğindeki basınç sayesinde hidrojenleri helyum elementlerine dönüştürüyor.Bu tepkime sonucunda ısı ve ışık ortaya çıkıyor.Güneş kendi kendini yakıyor yani.Güneşin ve mumun kendisini yakmasına hürmeten bizde onların ışığından feyizlenip onların ışığıyla yanıyoruz.Anasır-ı erbaa'dan hangisi ile yaratıldıysak onun ile yanma eylemi gerçekleşiyor.İçten içe yanan çınara bir gıpta var.Aşkı anlatmakta aşkın kendisi de ateş.

Bu fotoğrafları gecenin bir yarısı başkasının bahçesinde çektim.Hem de flaşla.Vermiş olduğum bu gereksiz emeğe şaşırarak bakıyorum.Bari güzel bir şey olsalardı.Estetik anlayışım pek güçlü değil maalesef.Fakat en azından kendim çekmiş oldum değil mi?Ateş Gazeli'nin sonuna gelmiş bulunuyoruz bu arada.

[niyyeya]

Bugün biraz kafam karışık.Bize arkamızda bırakmamız lazım gibi görünen bazı durum ve fiiller var.Normalde bu filleri işlediğimiz zaman bilinmesinden çekiniyoruz.Fakat böyle olmasını istemiyorsam? Kimse bilmesin ama birileri bilsin istiyorsam? Mesela bugün kahveme şeker attığımı insanların bilmesine gerek yok.Ama birilerinin bu durumdan haberdar olmasını istiyorsam?Kahvenin acı tadı gitsin diye arkasından erik yediğimi, üç gündür geceleri olanca kuvvettimle parktaki salıncakta sallandığımı, çamuru sevmediğim halde özellikle çamurun içinden yürüdüğümü yazmak dünyanın en saçma şeyi.Engel olamıyorsam ya da olmuyorsam.Su olmak istiyorum.Yanmak da istiyorum.

[niyyeya]

Hayâl-i hasret-i hâlinle âh etdikçe uşşâkın Şeb-i fürkatde her dem ahterân eyler nisâr âteş

Mahzun bir aşık var.Asli vatanına kavuşmak istiyor.Ayrılık gecesi, vatanında olmadığı ama vatanını sayıkladığı her an.Aşığın ahları ateş olarak yıldızlar gibi bu geceleri aydınlatıyor.Aşığın ahı maşuğun adı aynı zamanda.O yüzden yıldızlar kadar büyük kıvılcımlar söz konusu.Bir arayış var yani.Arayışta olduğumuz ve aradığımıza olan hasretimizle kalbimizde oluşan her hüzün parçası.Bütün bir ömür olabilir.Bir ömürden daha fazlası olabilir.Saniyelerden kısa olabilir.