Adar @nnahrin - Tumblr Blog

Uzun anlardan sonra

Penceremin boz ağacında bir yaprak yeşerdi

Ve yeşil bir esinti uyuyan hücrelerimi titretti.

Ve ben henüz

Tenimin köklerini rüyaların kumlarına sokmamıştım

Ki yola çıktım.

Uzun anlardan sonra

Bir elin gölgesi vücudumun üzerine düştü

Ve parmaklarının titreşimi beni uyandırdı.

Ve ben henüz

Kendi yalnız ışınımı,

İçimin karanlık uçurumuna atmamıştım

Ki yola çıktım

Uzun anlardan sonra

Sıcak bir ışın saatin donmuş gölüne düştü

Çok yoksulluk öksürtüyorken böyle beni

Hani çok güzelsin ya şimdi sen

İnsan olmak gibi rasyonel günahlarımız var.

Bir kilo tuz 50 kuruş, yara bedava

Yanmış bir kilise kadar, gitmiştim

Şen olsun Ergani asfaltı

Kahrolsun İstanbul borsası

Gel birlikte Amerikayı sömürelim

No:51’deyim

Senin politik bakışların, benim yalnız yürümelerim

Mars düşmemiş, daha titremiyorken ellerim

Bir otobüs gelip, durakta otobüs bekleyen kim varsa; alıp götürüyor sonra

Herkeste bir uzaklara gitme isteği

Bense eflatun bir temmuzla diş dişeyim

Varşova radyosunda yenilmiş bir çığlık

Cebimde bir otobüs durağı üstelik

Unutulmuş olan da, en az ölmüş kadar sessizdir.

Whatsapp’tan konum atıyorum, No:51’deyim

Birbirine uzanan saçlarımız, ve dahi birbirine değen diz kapaklarımız var

Senin bana bir ömür boyu güzel bakmak, benimse sana bir paket kısa Marlboro borcum var.

Bir şeyin var olduğunu ama onun özünün var olamadığını söyleyemezmişiz

Diyalektikçe yağan yağmur

Ve Hitlerci bir gece

Ölüyor muyuz? Parasız bir hakikat gibi.

Biraz hep terk edilenler, biraz hiç sevilmeyenler, biraz köyü yakılanlar

Işte MİT ajanları, işte CEO’lar, İşte plaza müdürleri

Allah’ım bu devlet denen ölüm fabrikasıyla başımız fena halde dertte

Bu ölüm fabrikası denen put, sence de yıkılsın mıydı Allah’ım?

Alo, 155 polis imdat mı?

Amirim no:51’deyim

AVM’leşen kalpler var, ulusal medya patronlarının dayattığı hüzünler

Bence en güzeli hiç bilmemek, çok konuşmamak, acayip özlememek

Susmak, ibadet sayılsın.

Her şeyin çarçabuk tüketilmediği

Avcı-toplaycı bir dünya arıyorum.

Ne kadar çok felsefe, işte o kadar çok Nietzsche

Yani bi o kadar çok; iyi geceler öpücüğü sonra yaşanmamışlıklar ve pişmanlıklar

Belki bir süre sonra laiklik.

Garson! Ahireti topla, masa kalsın

Tükeniyoruz, lütfen hassas olmaktan vazgeçin artık

Bütün ülke bayrakları misali; böyle uzaktan çok çirkinsin

Bir hürriyet gibi, yanımdayken çok güzelsin sen

Hala No:51’deyim

Göresel:Emre Uçar

#özkangunaydin

Yedi ziyarete dilek diledim.

Koynunda kurumuş gülün ben olayım.

Aramızda uzak şehirler, Boynunun üstüne sağır bir put Sevdik pürdikkat, terk edildik bir sürü Topla biraz saçlarını, Düşmeyelim yaşamak denen sarhoş bakır haç’ın diline Bırak kaybolsun tokan, kırılsın dünya Alıştık mı şimdi biz bütün bu acılara? Sana Babil’in asma bahçeleri, sana Niagara şelalesi, sana Kuzey Kutbunda yıldızlı bir gece Bana Çernobil faciası ...

Zimane xwe derxe ez bimijim,ku ew derdê Rebbî daye te bila bikeve can û bedenê min...

Piroz be heyştê adarê Roja jinan♀️

Kendi sesimizi bastirmak istegimizde acilan en iyi kucaktir Farid

proletaryam-deactivated20180407

“Ben aramızdaki ihtimalleri, aramızdaki gerçeklerden daha çok seviyordum. Başbaşa sessiz kalmanın ütopik bir sevişme ve tarafsız bir savunma biçimi olduğunu seninle öğrendim.”

Şakaklarımıza bi karanfil

Neden bunalımları çözümleyemiyoruz?Neden dost olmadan ,kadın-erkek,karı-koca olmaya çabalıyoruz?Yirmi yaşların başında insanlar böyle mi olmalı?Bizim insanlarımızın insan sevmesi,insan okşaması çocukluktan engelleniyor.Saptırılıyor.Çarplılıyor.