Faute*

Cemre.

[nosqua]

5 ekim 2016′da yazmışım; ben cemre, 24 yaşımdayım. çok mutluyum ve çok mutsuzum. pek bir şey değişmemiş gibi. koca bir yıldır kendimi yetersizliklerime hapsedip hiçbir şeyi tutkuyla yapmadım. hiçbir şey için yeterince hırslı, hevesli, heyecanlı olamadım. sevdiğimi düşündüğüm şeylerin beni tükettiğinden korkmaya başladım. artık gözü kara biri değilim. ve ben cemre, 28 yaşında olmak üzereyim. hala çok mutlu ve çok mutsuzum. biraz daha çok mutsuzum. hiçbir şeyin planladığım gibi gitmediğini, en yakınımdakilere nasıl hissettiğimden bahsedecek olsam bile aynı şeyleri duymaktan yorgun düşeceğimi düşünüyorum, hissediyorum, biliyorum. sürekli kendimle mücadele etmeye çalışmak çok yorucu. bir kız çocuğunu ümitsiz ve hayalsiz bırakmışlığın vicdan azabını çekiyorum. ne kadar devam edebilirim bilmiyorum.

[nosqua]

all that you touch and all that you see all that you taste, all you feel and all that you love and all that you hate all you distrust, all you save and all that you give and all that you deal and all that you buy, beg, borrow, or steal and all you create and all you destroy and all that you do and all that you say and all that you eat and everyone you meet  and all that you slight and everyone you fight and all that is now and all that is gone and all that's to come and everything under the sun is in tune but the sun is eclipsed by the moon there is no dark side in the moon really matter of fact it's all dark

Roger Waters

[nosqua]

[nosqua]

demiştim bir keresinde

dünyanın orta yerinde fethedilememiş bir toprak var. çok yüksekte bir de. sürekli tırmanıyorum. ulaştığımda nihayet diyorum. sonra bir anda bir fırtına kopuyor yalpalıyorum, uçucam sanki tutunamıyorum hiçbir yere. ağaç dallarına uzanmaya çalışıyorum dallar kopuyor. ölmekten korkuyorum. kaçmam lazım, gitmem lazım, kendimi korumam lazım. geri dönmeye çalışıyorum. aşağı bakıyorum. aşağısı uçurum. geriye bakıyorum. hiçbir fırtına bu kadar güzel görünmemiştir. her şey pahasına güzel, dönüyorum öyle. sonra bir anda fırtına diniyor. gözümü aralayıp bakıyorum. her şey dağılmış. her şey harap olmuş. deli gibi sakinim. delirdim galiba. olsun sakinim. aradığım yeri bulmuşum gibi, umrumda değil hiçbir şey. sonra bir anda bahar yağmuru gibi bir şey boşalıyor. korkunç sıklıkta değişken bir hava bu. korkutması gerekir, mutlu oluyorum deli gibi. adımın anlamını hatırladım. her şey yeniden doğar. doğa gibi. doğa beni kabulleniyor gibi. her şeyi yıkayıp temizliyor. beni içine alıyor. güzel bir yağmur kokusu gibi.

[nosqua]

i we are hard on each other and call it honesty, choosing our jagged truths with care and aiming them across the neutral table. the things we say are true; it is our crooked aims, our choices turn them criminal. ii of course your lies are more amusing: you make them new each time. your truths, painful and boring repeat themselves over & over perhaps because you own so few of them iii a truth should exist, it should not be used like this. If I love you is that a fact or a weapon?

margaret atwood

[nosqua]

“kafamı gözümü yara yara yaşayacağıma biraz söz dinlesem her şeyi herkes için kolaylaştırırdım aslında” diye düşünürken ağaçların arasına gizlenmiş yıldız olduklarına kendimi inandırdığım ufak tefek ışıklara bakıyorum. boynum kaskatı, dosdoğru ve dar açılı kalmam için elinden gelen tüm çabayı gösteriyor. ufak tefek ışıklardan da ilgi çekici ne olabilir? bu şekilde kalabilirim. bu şekilde ölebilirim. kaskatı, hissiz, fikirsiz. göz bebeğimin yansıması ışıklara bakarak ve çözümlü şeyleri çözümsüzleştirmeden ya da artık her şeyi kendim için zorlaştırmaktan vazgeçerek durabilirim. özlersem geriye dönerim. sırtım ağrırsa yanıma dönerim. yorulursam toza, toprağa, kuma dönerim. üşürsem eve dönerim. yalnız hissedersem kimseye dönerim. oyunu kaydetmeyi unuttuğum için başa dönemem. 

[nosqua]

because i know that time is always time and place is always and only place and what is actual is actual only for one time and only for one place i rejoice that things are as they are and i renounce the blessed face and renounce the voice because i cannot hope to turn again consequently i rejoice, having to construct something upon which to rejoice

t. s. eliot

[nosqua]

nerelerdeyiz?

içimdeki tüm cemreler savulunuz, başlıklı günlük tutuyorum. anlık. 

gittiğim doğrultunun tersine yüzümü vermiş camdan yansıyan beremin pomponuna bakıyorum. hadi o zaman söyleyin bakalım, insanlar biriktirdikleri kişileri işe yararlıklarına göre mi sıralar? bu işe yararlık ne ölçüde karşımızdakine verdiğimiz değeri belirler? ve hatta yaratılan bu kullanım amacı özneden yani bizden mi doğar yoksa suje yani bizi “etraflayan” o kişiler kendi konumlarını belirleme öz iradesine sahip olurlar mı? oluru nedir yani bunun?

deneyimliyoruz ki herkes karşısındaki insandan faydalanabildiği ölçüde tatmin oluyor. çünkü sen aslında aidiyetini sorgularken sana yöneltilmiş aitlik itiraflarıyla sadece kendinle paylaştığın ilkel bir tatmin yaşıyorsun. hmm, bencilce. güzel. 

öte taraftan camdan yansıyan pomponunun üzerinden bakıp görüş açına giren herkese doğru bağırmak istiyorsun: sen, sen ve sen. her yüzün düştüğünde telefona sarılıp birinin seni rahatlatmasını umacak kadar beklenti ile dolmayı tam olarak ne zaman öğrendin? sevilmeyi bu kadar hak ettiğine tam olarak ne zaman emin oldun yani? aslında bire birde şu da olabilir, günün sonunda karşındaki insandan beklentin o kişinin senin hayatını kolaylaştırması noktasına nasıl evrildi? hakikaten bu kullanma hırsını meşrulaştırırken nasıl bir olumlama süzgecinden geçirdin tüm bunları, merak ediyorum? yani bilmiyorum, 365 günlerdeki üçer dakikalık 1040 şarkıdan ibaret 346 kereler kadar falan yorucu bir tatmin olmalı bu. 

neyse, kendi kendime yarattığım huzursuzluk vesilesiyle herkesi tüm beklentilerini sorgulamaya davet ediyorum, bu durakta inicem.

[nosqua]

a child said, what is the grass? fetching it to me with full hands; how could I answer the child?. . . I do not know what it is any more than he. I guess it must be the flag of my disposition, out of hopeful green stuff woven. or I guess it is the handkerchief of the lord, a scented gift and remembrancer designedly dropped, bearing the owner’s name someway in the corners, that we may see and remark, and say whose? or I guess the grass is itself a child. . . the produced babe of the vegetation. or I guess it is a uniform hieroglyphic, and it means, sprouting alike in broad zones and narrow zones, growing among black folks as among white, kanuck, tuckahoe, congressman, cuff, I give them the same, I receive them the same. and now it seems to me the beautiful uncut hair of graves. tenderly will I use you curling grass, it may be you transpire from the breasts of young men, it may be if I had known them I would have loved them; it may be you are from old people and from women, and from offspring taken soon out of their mother’s laps, and here you are the mother’s laps. this grass is very dark to be from the white heads of old mothers, darker than the colorless beards of old men, dark to come from under the faint red roofs of mouths. o I perceive after all so many uttering tongues! and I perceive they do not come from the roofs of mouths for nothing. I wish I could translate the hints about the dead young men and women, and the hints about old men and mothers, and the offspring taken soon out of their laps. what do you think has become of the young and old men? what do you think has become of the women and children? they are alive and well somewhere; the smallest sprouts show there is really no death, and if ever there was it led forward life, and does not wait at the end to arrest it, and ceased the moment life appeared. all goes onward and outward. .. .and nothing collapses, and to die is different from what any one supposed, and luckier.

walt whitman

[nosqua]

fi tarihinde metaforlar vardı. çocuklar, kelebekler falan. buraya kadar tamam. sonra kapalı bir kutu vardı, olsun yani. kutunun içinde tek benekli bir uğur böceği yaşardı, yaşasın. sonra o uğur böceğinin neden diğerlerinden farklı olduğunu soran bir çocuk var olsun. dünyanın bütün sorularını hiç takılmadan tek tek sorabilen bir çocuk o, öyle olsun. diğerlerinden farklı diye orman ahalisinin dışladığı hayali bir uğur böceğiyle arkadaşlık etmeye çalışan bir çocuk, öyle olsun. kafasında tam sıralı bir soru listesi olsun mesela çocuğun ve soramadığı sorular yüzünden durmadan ateşi çıksın. ateşi çıkınca gördüğü rüyalarda her şey çok sivri köşeli olsun. gözleri kapalı sorular kafasında dönerken hepsi aşırı asi bir powerpoint sunumu gibi şimşek fontuyla sağa sola doğru akıyor olsun. çocuğun ateşinin düşmesi için tek çare, bunu bölüm sonu canavarı olarak nitelendirelim, kafasındaki sorulara cevap bulabilmesi olsun. şimdi bu bir rüyaysa ya da kabussa muhtemelen zaman akışı da doğrusal değil çembersel, zikzaklı veya boşluklu olabilir, öyle olsun. zaman kırılsın mesela, paramparça olup havada asılı kalsın. çocuk onu çok eski bir kutuyu açtığı anda patlayan bir toz kütlesi sansın. zamanı elleriyle ikiye ayırsın, öyle olsun; ve hikayenin başlangıcı ile sonu arasında aşağı bakarsa başının döneceği bir uçurum olsun. zıplasa atlayamayacağı, bir yerden destek alamayacağı bu boşluk onun biraz canını sıkıyor olsun ama önemli değil, çünkü hayali arkadaşının her şeyi istifleyebileceği bir kutusu var, öyle olsun. üzerindeki tozları üflemedikçe orada öylece kapalı kalacak bir kutu yani. neyse devam. ne diyorduk, bu bir kabussa ya da rüyaysa olayın nasıl çözümlendiği hep cevapsız kalmalı. o yüzden çocuğun ateşi yavaş yavaş düşerken aklındaki sorulara verdiği cevapların köşeleri gittikçe yuvarlaklaşıyor olsun. sivri köşeler eriyor, çocuk sakinliyor, her şey ve herkes elipse dönüyor olsun etraftaki, biraz komik ama aslında değil. olsun yani n’olur ki sanki? çünkü olur öyle, olamaz mı?

[nosqua]

ellerim de sizsiniz, ellerim de.

[nosqua]

yaz.

o kamp yerine dönüp annemin beş yüz kere dezenfekte ettiği minik kamp evlerinde duş sırasına girip güneşin suyu ısıtmasını bekliyorum. denizin dip köşelerinden çıkardığım istiridyeleri verandanın en sıcak noktasına yerleştirip açılmalarını gözlüyorum. dalgakıranın en uç noktasına kadar gidip bir anda derinleşen denize ağırlığımı bırakıyorum. sahile ulaşmaya çalışırken deniz börülcesi topluyorum. ilk defa balıklama atlıyorum o dubadan. kamelya kelimesinin anlamını öğreniyorum.  

gece olsun, tüm çocuklar uyusun da gizli gizli büyüklerin sofra muhabbetlerini dinliyim şimdi. hayatımda hiç bu kadar çok yıldız görmedim. hiç korkak bir kirpinin üzerine basmaktan son anda dönmedim. babam ve en yakın arkadaşını böyle keyifli dans ederken hiç bilmem. hiç bu kadar çok şiir okunmadı art arda. haziran’da ölmek zor ve daha pek çok şey.

[nosqua]

One need not be a chamber to be haunted, One need not be a house; The brain has corridors surpassing Material place.   Far safer, of a midnight meeting          External ghost, Than an interior confronting That whiter host.   Far safer through an Abbey gallop, The stones achase,          Than, moonless, one’s own self encounter In lonesome place.   Ourself, behind ourself concealed, Should startle most; Assassin, hid in our apartment,          Be horror’s least.   The prudent carries a revolver, He bolts the door, O’erlooking a superior spectre More near.

Emily Dickinson

[nosqua]

merhaba,

etimolojik sözlüklerde dediğine göre “ferahlıkla” demekmiş. oysa ben kibrit kutusu gibi istanbul’un ufacık semtindeki daracık odamda nefesimin oda duvarlarına çarpıp geri sektiğini hissedebiliyorum. evet. gerçekten. sözlük anlamıyla.

neyse merhaba,

bu, aşırı gizli bir dileğin unutulmaması için yapılan aşırı aleni bir paylaşım olmuş olsun. artık büyüdüm mü yaşlandım mı ayrımını yapamadığım doğum günlerinin ardından tek isteğimin hiç beklemediğim bir yağmurun ortasında karşıma çıkan bir ingiliz güneşine çıplak gözle bakmak olması olsun. kendime bej rengi bir gökyüzü hediye edicem, söz veriyorum olsun.

iyi ki doğuyoruz çünkü.

04.10.17, istanbul.

[nosqua]

Kendine iyi bakmayı ihmal etme 🌞

öyle olmuyor artık bana iyi bakacak birini arıyorumsjdjd

[nosqua]

Şimdiden kutlu olsun.

oldu vallahi 🎈🐣🎈

[nosqua]

Bütün bakanların 'işte kıyısında iki insanın seviştiği bir deniz' diyebileceği resim hiç yapılabilir mi?

Aylak Adam, Y. Atılgan