Akşam Akşam hayatımı sorgularken -ki saat daha erken ama bunun bir saati yok bence- aklıma babam geldi.
Diyorum ki; bir insan nasıl kendi canından olanı sevmez kabullenmez ve tek kalemde siler?
Acaba ben mi yetersizim yoksa onlar mı baştan ebeveyn olmak için doğru kişiler değildi.
Çünkü çabalıyorum her konuda. Size yemin ederim daha küçücük yaşımda ev işleri, dersler, konuşma, okuma.. her şeyde en iyisi olma mantığındaydım
Hani iyi olursam beni sever. Kötü çocukları kim sevsin kafasından.
Ama yok. Allah yukarıda çok çabaladım, ağladım ama tık yok. Zaten eve geldiği de yoktu.
Bugün de bir söze rastladım çok içime oturdu.
Bir insan kendi çocuğunu nasıl silebilir?
Ve cevap bulamayınca suçu kendinde aramaya başlıyor insan. "Ben mi yetersizdim?" "Benim neyim eksikti?"
Bazı ebeveynler kendi eksikliklerinin yükünü çocuklarına bırakır. Ve çocuk yıllarca "beni neden sevmedi" diye dolaşır.
Halbuki bazen mesele senin sevilmeye değer olmaman değil, karşı tarafın sağlıklı sevememesidir.
Keşke diyorum yıllar önce çıksaydı da suçu kendimde bulup kendimi hırpamalasaydım.
Kaç yaşına yaşına geldim hâlâ yaram. İnsanın en büyük yarası babası olur mu hiç?
Varlığı yokluğundan beter. 0 hâle geldim ki artık ortaokulun başlarında gelsin evine diye öldüğüm adam eve geldi diye yeri göğü inlettim. Neden geldi? Geri gitsin diyen çocuk oldum.
Yapmayın lan. Allah için yapmayın. insan babası geldi diye ağlar mı hiç? Topunuzun belasını versin Rabbim.
Allah korusun yine de ama bir gün başina bir șey gelse yine ilk ona koşacak evladına sırt çeviriyorsun ya Allah güldürmesin yüzünü.
Sen çok yaktın canımı. Dilerim ahirete kalmaz canından can gider de vicdan azabı çeke çeke geberirsin.
Hiç düşünmeden kor alevlere attığınız o çocukların vebalini ödemeye yüreğiniz yetmez sizin.
Allah hepinizin belasını versin
Sahip çıkarmıyorsanız dünyaya getirdiklerinize s*kinize sahip çıkacaksınız. Kimsenin vebalini almayacaksınız.
jbbartram-illu
origamiaround
