Bu yazı bir komando er mektubudur ve siz bu mektubu gazeteden okuyorsanız ölmüşüm demektir.Bir ailem olsaydı bu mektubu onlara yollamak isterdim ama yok.Size koğuşdaki ranzamdan yazıyorum şuan yanımda Adana,Ağrı,Sivas,Edirne,Diyarbakır,Ankara,Antalya,İzmir,Urfa,Trabzon Türkiyenin 4 bir tarafından birbirini tanımayan ama birbirinin canını korumaya yemin etmiş bir sürü asker var.Birazdan operasyona gideceğiz tek dileğimiz kayıp vermeden geri gelmek.İlerde ölürsem diye mektup yazmak çok zor.Aklına getirmek istemez insanlar yazdıkları ölümü.Hani her zaman bir umut vardır ya? Askerliğim bittikden sonra yırtıp atacaktım mektubu ama şuan okuyorsanız yırtamadım demektir.Zaten pekde kalem tutmaz elim silah tutmayı daha iyi bilirim.Sizi korumam için siz öğrettiniz silah tutmayı.Tuhaf olan siz bu mektubu okurken ben neden öldüğümü bile bilmiyor olacağım ya bir mayına bastım yada yediğim bir kaç kurşun.Bileniniz var mı ben nasıl öldüm? Kışlada her televizyona bakışımda birbirinizi öldürdüğünüzü birbirinizin canını yaktığınızı gördüm.Müziğin sesini çok açtı diye komşusunu vuran,gücü kadına yetenler, cebindeki on lirası için adam vuranlar,kız arkadaşına baktı diye alayını bıçaklayanlar,bileniniz var mı ben kimi korumak için öldüm? Eti az pişti diye garsona çıkışan adam sen yatağında rahat uyu diye kurşunlar başımın üstünden geçerken ben dağda her bulduğumu kesip yedim.Arabasını solladılar diye levyesini kapıp arabadan inen adam beni bir çöp bidonuna atıp giden anam.Söylesene ben kimin için öldüm? Yetimhanede ve askerde en güzel şeyin ekmeği bölmek olduğunu öğrendik biz. Peki size neyi bölmeyi öğrettiler? Sizi önce Allah'a sonrada birbirinize emanet ediyorum. Ben sizden razı oldum Allahta sizden razı olsun.
janainaart
kianamaiart
