อโรบอกอยากอ่านเลยเขียน เหตุผลมีแค่นี้จริงๆ
ต่างประเทศ 1st time ของกูก็สามารถเขียนรีวิวได้เลยนะคิดว่า ถ้าความเซอไพร้จะบวกขนาดนี้ ผ่านๆช่วงร่ำลาที่สุวรรณภูมิละกัน เพราะเล่นซะใหญ่อายตัวเอง ละที่รออิพวกเพื่อนเตรียมเลยโดน final call ตั้งแต่ไฟท์แรก วิ่งตาเหลือก บินไชน่าเซาเทิร์นดีนะ แอร์น่ารัก อาหารอร่อยน้ำส้มโคตรอร่อย บินสามชั่วโมงยังมีอาหารให้กิน ขึ้นมาอ่านการ์ดของอิอุ้ยนี่ร้องเลยค่ะ จะซึ้งไรปานนั้น แต่แบบกูแอบคิดถึงมึงนะที่เราคุยกันน้อยลงจริงๆ ใช่ เพราะมึงติดอโร แต่ไม่ได้โกรธอะไรแซวขำๆเรื่องมึงเหวี่ยง สบายใจได้ เฟินก็เขียนได้แอบแมส เห็นถึงความจริงใจในเสียงหัวเราะของมึงเวลากูพูด นี่ไม่ได้ทำการ์ดของมึงสองคนหายนะบอกไว้ก่อน
มาเรื่องบิน รอเปลี่ยนเครื่องที่จีนห้าชั่วโมง ทั้งๆที่มีไฟท์ที่รอแค่สองชั่วโมง อิหวานก็ไม่เอาเพราะกลัวไม่ทัน ทั้งๆที่แม่งไม่มีคนเลย ละมันเป็นแอร์พอตที่ wifi ใช้ไม่ได้อ่ะ เสียไปแปดดอลกาแฟเน็ตก็ยังใช้ไม่ได้ เด๋อชิบหาย ตอนรอก็ล้างหน้าแปรงฟันไป บินต่อสิบสามชั่วโมง หลับค่ะ ทั้งๆที่เป็นคนหลับบนเบาะนั่งไม่ได้ ตื่นมาก็กิน กินเสร็จหลับ ตื่นมากินต่อ ละก็แลนดิ้งแบบสวยงาม เอาจริงเป็นคนกลัวตอนเครื่อง take off มาก แต่แอบชอบ คือไง งง โรคจิตหน่อยๆ เออนั่นแหละ ตอนเข้าเมกามองจากหน้าต่างคือสวยชิบหายยยแลนสเคปสวยจนแทบลงไปกราบ เออเฟิน กุนั่งติดหน้าต่างสองไฟท์เลยนะ มีรูปแบบแมสๆจะโชว์แต่แม่งหายไปละ ช่างมัน พอถึงแอลเอคือต่อแถวเข้า ไอเราก็คิดว่าแค่ตรวจพาสปอต จริงๆมันคือตอมอที่กูกลัวนักหนา ถามๆตอบๆออกมาเพื่งรู้ว่านี่คือตอมอ ดีละจะได้ไม่ตื่นเต้นมากกว่านี้ ละวิ่งไปเอากระเป๋าหย่อนช่องไปแทมป้าละไปเช็คอินต่อ จากนั้นไปเข้าห้องน้ำแล้วกูก็ลืมกระเป๋าไว้ค่ะะะอิสัส เด๋อไม่สิ้นสุด น้ำตาเล็ดเลยทีเดียว บางทีตอนโชคร้ายเราก็หวังปาฏิหารตลอดแหละ แต่แม่งไม่มี ไปแจ้งกับสายการบินเค้าก็บอกบินไม่ได้ ออกตั๋วสำหรับเลื่อนไฟท์มาละให้ที่อยู่กงสุลเพื่อไปทำพาสปอตใหม่ ตอนนั้นเที่ยงคืน กงสุลเปิดเก้าโมง พยายามจะนั่งบัสออกจากสนามบิน สรุปวนไปวนมาสองรอบจนต้องให้คนแถวนั้นช่วยเรียกแท็กซี่ให้ ความไม่มีเน็ตคือแย่มากจริงๆ แต่คนที่นั่นก็ใจดีมาก ไปเจอร้านโดนัท นั่งรอจนหกโมงละคิดว่ายังไงก็ไม่ได้พาสปอตวันนี้แน่ๆ เลยเดินหา motel ก็ต้องเช็คอินสิบเอ็ดโมง สรุปนั่งรอป้ายรถเมต่อ ชมวิวดาวทาวสวยๆไป คือคิดว่าถ้าได้อยู่ต่อต้องมีการไปถ่ายรูปกับอิป้าย Hollywood แน่ๆ ตอนกงสุลเปิดก็ไปละเค้าก็ช่วยดีมากๆจนได้มาวันนั้นเลย ถ้าจะบอกว่ามีโชคก็คงเรื่องความช่วยเหลือจากคนอื่นแหละที่ได้มาตลอด สงสัยสวย จบ
สรุป ไปแจ้งความ ได้พาสปอตใหม่ บินไปแทมป้า อยู่กับเจ๊สองวัน ได้ไปเทรนงานร้านเจ๊ มีอาหารไทยกิน นั่งเกรฮาวกลับมาเดสติน อยู่กับโฮส ปั่นจักรยานไปซื้อของเกือบสี่สิบนาที ดำ จบ จริงๆ ละคิดถึงไทยมากจริงๆ (อิหวานจักรยานล้มตั้งแต่วันแรก นางดูท้อแท้)
