[feudecendres]

[hereinmybedatnight]

Şimdi buradayım. Gün doğumunun içini ağır ağır aydınlattığı karanlık odada sağdan soldan birbirine çarpan seslerin içindeyim. Dönüp sormalı mıyım kendime "ne yaptın?" diye. Dönüp sorsam bile kendime ne çıkar ortaya? Savunduğum tek bir şey varsa o da mutsuz olduğu yerde durmamalı insan ve mutsuz olduğu yere sokmamalı kendini. Ben ise mutsuz olduğum yerde yaşamaya çalıştım aylarca süren savaşımda. Şimdi o noktadayım işte savaşı sonlandırmam gereken nokta, her şeyi kırıp döktüğüm nokta. Dönüp baktığımda koca bir enkaz bıraktım arkamda. Nasıl yaptım bilmiyorum ama yaktım orayı, bilmeden istemeden yaktım. Kelimeler bazen çok ağırdır bilirsin ve ben bu ağırlığı içime sıkıştırdım senin için, böyle sonuçlandı o yüzden her şey. Bunlar yaşanmasaydı ve ben keşke insan gibi adi bir canlı olmasaydım. Mesela bir kuş olsaydım etrafta güzel şarkılar söyleyen ya da yaz akşamları etrafta dolanan küçük bir kirpi hatta belki de gökyüzünde parlayan bir yıldız. Ve ben insan oldum bu hayallerin sonucunda, kirli cümleleri olan kirli bir insan. Kendi kınadığı birçok şeyi aynı anda yapan bir insan oldum en kötüsü. Sözümün arkasında sonuna kadar duruyorum çünkü ben çıkardım ağzımdan bir bir o cümleleri, yapabileceğim tek şey bu. Peki beni buna dönüştüren neydi?

[odamdan]

Bu düzeni ben istemedim, siz sınırlar koydunuz ve ben sadece boğuldum.

[odamdan]

Bitmek tükenmek bilmiyor bu içimdeki korku. Sana bir zarar verirsem o zaman ne olacak? Ne yapacağım?

[odamdan]

"Bir süredir sana hiçbir şey söylemedim. Ama bilmelisin ki kalbim senden asla saklamayı düşünmediğim duygularla dolu."

[odamdan]

Kalbinin içinde olmayı istiyorum sevgilim, orayı sarıp sarmalamak her gün sana daha da yaklaşmak... Seni istiyorum sevgilim sadece seni.

[odamdan]

sana tutunmak istiyorum, her ne olursa olsun...

[odamdan]

odamın içinden gerçekliğe doğru

[odamdan]

"Whispered something in your ear."

[odamdan]

Evet farkındayım sana deli gibi sinirlendiğim oldu görmek istediğim gibi gördüm her şeyi ama şunu unutuyorum ki tek gördüğüm sensin. Senin o güzel kalbini görüyorum sonra bir anda kokun sonra bir anda güzel sesin... Sende bulduğum bu yoldan bir adım dahi sapmak istemezken farkında olmadan kendi ellerimle o yolu parçalıyorum. Seni çok kırıyor muyum? Benim yüzümden canın çok acıyor mu sevgilim? İnan ki böyle olsun istemiyorum, özellikle senin için bu kadar çabalarken en ufak yaptığım yanlışımda kendimi en derin noktaya bırakıyorum. Çünkü dayanamıyorum sevgilim seni kırma fikrine dayanamıyorum ve bunu yaptığım olduğu için kendime karşı büyük bir kızgınlığım var.

[odamdan]

Geçmeyen acı yok, sonuçta herkes gider ve sen devam edersin.

[odamdan]

Sözde kalacak şeylerden, bahanelerden ve beni kaldıkça zehirleyen her şeyden uzağa gitmem gerek.

[odamdan]

Anlaşılmak uğruna bütün çabalarım

Sen tarafından anlaşılmak

[odamdan]

Odamda yatağımın içinde yazdığım onca satır ve döktüğüm onca yaş

[odamdan]

Sana bütün her şeyi açıkcasöyleyip o derin duyguları seninle paylaşıp bir de üstüne tersleniyorum sonrasında duygusuz olarak adlandırılan ben oluyorum. Ben de bayılıyorum içime kapanmaya, güzel şeyleri bile içimde tutmaya ama siz ve sizin gibiler bütün bu kendimi açma çabalarımı söküp atıyorsunuz... Ben seni saatlerce dinledim bu konularda yine saatlerce konuşsan yine dinlerim. Tek istediğim dinlenmek ve anlaşılmak olmuştu o an ama senin ordan oraya kaçtığını görene kadardı bu istek.

[odamdan]

Beni mağaramdan çıkardıktan sonra böyle duygusuz davranman o kafar üzüyor ki beni. Sonrasında tekrar o karanlığa atmak istiyorum kendimi ve çekilmek istiyorum en dip köşesine mağaramın.

[odamdan]

Duygularımın yoğun olduğu dönemlerde sana fazlasıyla ihtiyacım oluyor. Sevgine, ilgine ve en çok yanımda olmana ihtiyacım varken bana yaptığın en küçük geçiştirmenin bile verdiği acıyı nasıl tarif edebilirim ki?