[olmuyorsblog]

avazım çıktığı kadar bağırıp duvarın dibinde sessizce ağlamak istiyorum.

[olmuyorsblog]

geçer diye oturduğum o banktan, gözyaşlarımla kalktım. yürüyemediğim her yol için özür diliyorum. sancıdan kıvrandığım o merdivenlerden bir kez daha atlayamadım. buruk bir histen bahsediyorum. boğazımdaki yumruyu, titreyen ellerimle saklamaya çalıştığım için. zamanı durduramadığım için kendimi affedemiyorum. sığınmak ihtiyacından değil, saklanacağım tek omuza, sırtımı sertçe döndüğüm için. anlatacak onca şey varken, tek kelime çıkmayan dudaklarımdan. hiçbir şey beklemiyorum. insan bazen, yaz mevsiminde yağmurdan sonra o tütün kokusunu özlüyormuş. aylardan haziran değil, gök gürültüsü yok, yetişmeye çalışacağım bir yer kalmadı. evimdeyim, perdelerim kapalı, herhangi bir yazıya, herhangi bir zamanda sarılıp ağlamıyorum.

[olmuyorsblog]

bazen ipler kendiliğinden kopar. biri, sizin hayatınızdan çıkacaksa, miladı çoktan dolmuştur.*

[olmuyorsblog]

artık bende biliyorum ki gitmek hiçbir zaman kurtulmak olamaz.

[olmuyorsblog]

istanbul’a aşık oldum.

[olmuyorsblog]

ben annemin çıkmayan sesiyim, kalkmayan eliyim, yürüyemeyen ayaklarıyım. tutamadığı kin, alamadığı nefes, yaşayamadığı hayat. gözünden tek damla yaş düşmesin uğraşıyım.*

[olmuyorsblog]

insan, tanımadığı bir acıyla sınandığında ne yapacağını nerden bilebilirdi zaten.

[olmuyorsblog]

kapının önünde birden fazla ayakkabı olması duygusu.

[olmuyorsblog]

bir akşam, bir araba, yükselen müzik sesleri, gerçek olduğunu sandığın ama yanıldığın o bakışlar, sözlere değil davranışlara, hayır böyle bir şey değil hayır.

bir akşam, bir araba, kısık bir müzik sesi, gözlerinin parladığı o bakışlar, bir uçurum, kaybetmek aslında kazanmak, evet böyle bir şey. inanıyorum.

[olmuyorsblog]

bir ölüyü, bir hastayı, bir anneyi,

bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum.*

[olmuyorsblog]

kitaplarımı okuyacağım, kahve içeceğim, müzik dinleyeceğim ve kapıyı kilitleyeceğim.

[olmuyorsblog]

ben üzüldüm diye kimse hayatına devam etmekten vazgeçmedi.

[olmuyorsblog]

“birden geldin aklımdan, içimden.”

[olmuyorsblog]

geride bıraktığın artık sana ait değildir.*

[olmuyorsblog]

gözlerindeki yıldızları topla.

[olmuyorsblog]

ömür, bir acıyı ev belleyecek kadar uzun değil.

[olmuyorsblog]

“ben anneme sarılmak için kapısına değil de neden bir avuç toprağa sığınıyorum.”