sen ey benim olan meşakkat

sen ey benim olan meşakkat

[omurmuhasebesi]

''yüzümle yüzleşmeyi hiç düşünmedim: çünkü aynada insanın kendini görebileceğine inanmıyorum. biz aynada insanların bizi nasıl gördüğünü görüyoruz.'' - ismet özel

[omurmuhasebesi]

1 Kasım 2024 - 1 Rebiulahir 1446

yeni hayatımın ilk günü.. ne kadar ömrüm kaldı bilmiyorum ama kalanını Allah'ın razı olacağı şekilde geçirmek istiyorum.

nefis terbiyesine niyet beraberinde sayısız yokuşu da getiriyor. bunun idrakinde olmak benim için biraz zor oldu. ilk aydınlanmalar birkaç yıllık ajanda kullan(a)mama serüvenimle oldu. devamlı planlar yaptığım ve maalesef bu planlar istediğim mükemmellikte olmadığı için kırılan her zincirin bana yorgunluk olarak geri döndüğü o serüven.. o kadar çok ajandayı, defteri yarım bıraktım ki başarısızlık hissi beni çepeçevre sarmaya başladı. nasıl olurdu da 1 ocakta her şey büyülü bir el ile yerine oturmazdı, nasıl olurdu da ben bir alışkanlık zincirini kırardım.. mükemmeliyetçi benliğimizi besleyen bu popüler kültür akımı bizi hayatın genel akışından alıp yolu daima aynı verimle yürüme kandırmacasına doğru çekiyordu. en azından benim için böyle oldu. ve ben de sandım ki attığım her adım mükemmel ve yüzde yüz verimli değilse hedefime ulaşamayacağım. bunun peşi sıra getirdiği vesvese ve takıntılardan bahsetmiyorum bile.

yazının başında bahsettiğim o yokuşları asla kabul edemiyordum. düzeltmeye niyetlendiğim her şey o ilk an düzelmeli mükemmel olmalıydı, eğer olmuyorsa düzeltmekten dahi vazgeçiyordum bu niyeti hiç almamış gibi davranıyordum. gerek ibadette ilimde, gerek derste, gerekse sporda diyette bu böyleydi. zorluk yaşamamalıydım, hedefime hemen ulaşmalıydım. çaba sarf etmek lügatımdan silinmeye başlamıştı. ama biliyorum ki bu benim fıtratıma ters yani ben böyle yaratılmadım, yaptığım hiçbir iş mükemmel olamaz çünkü ben mükemmel değilim. yaradılışta tevbe neden var, düşmek neden ve düşünce yeniden kalkmak neden var? bunu hazmetmek benden hem zaman hem birikim hem duygu olarak çok şey götürdü.

kendimi tüketmeye başladığımı fark etmem o kadar uzun zaman aldı ki pişmanlıklar bir yana, şu an bile bu yeni hayata adım atarken yararlı olabileceğini bildiğim halde ajanda kullanmak plan yapmak fikri ruhumu daraltıyor. yazdığım her şeyi yük olarak görüyorum, nasıl olsa yapamam hissine kapılıyorum. ne yapmamı söyleyen bir kağıda bakarak yaşamak istemiyorum bu hayatı.

velhasılkelam ajanda kullanmamaya karar verdim. okuyacağım kitapları sadece canım istediği için okumak, ibadetlerimi olağandışı şeylermiş gibi değil nefes almak gibi günlük hayatıma sirayet ettirerek yapmak istiyorum. hayatın farkında olmak istiyorum. an gelir zorlanırım, nefsimle mücadele ederim. hayatımdaki hiçbir şey mükemmel olmak zorunda değil, ben mükemmel olmak zorunda değilim. talip olduğum yolu yokuşuyla kabul ediyorum, hayat da tam olarak bu değil mi? çabalamak..

sen ey benim olan meşakkat

[omurmuhasebesi]

başlangıçlar arasında başlangıçlar büyütmek*

Rahmân ve Rahîm olan Allâh'ın adıyla

ne zaman biteceğini bilmediğim bir hayat sürmeme rağmen, kendimi bir gün ansızın düşlerimi yaşarken bulacağıma inandım hep. halbuki her zaman bir başlangıç ve son vardır, hayat bir rüya değil ki kendini mutluluğun orta yerinde buluveresin. bir şeyler için geç kaldığım vesvesesi yakama yapışmışken bir an durup kabul etmek üzerine düşündüm. evet belki geç kaldım, geri dönüp baktığımda boşlukta sallanan adımlarım ve zayi olmuş başlangıçlarım var. ama hala hayattayım, nihai sona varmadım. ömrün doğumdan ölüme kadar değil, her gün doğumundan her gün batımına kadar yaşadığımız anlar olduğuna inanarak başlangıçlar arasında başlangıçlar büyütmeye karar verdim.

başlangıçlarımdan biri ömür muhasebemi elle tutulur gözle görülür bir şekle büründürmek amacıyla burada yazmak, paylaşmak..

selametle