No title available
wallacepolsom
祝日 / Permanent Vacation
Mike Driver
⁂
#extradirty
One Nice Bug Per Day
Origami Around
h
Not today Justin
Stranger Things
ojovivo
I'd rather be in outer space 🛸
Cosmic Funnies
todays bird
Sweet Seals For You, Always
Discoholic 🪩
d e v o n
Janaina Medeiros
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
seen from United States
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Greece
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from United States
seen from Pakistan
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@onbenoemd
Als vreemden
Ik voel wat we delen en weet dat de fantasieën zich afspelen in beide gedachtes, hetzelfde verhaal in een andere volgorde. Je danst met me. Ritmisch zweef je langs mijn lichaam. Kijkt naar me, beweegt me zoals je het zou willen. Zonder aarzeling, maar met afstand. Dichterbij mijn blik zal je nooit komen. De opgevulde leegte zal ons lijden langs elkaar, gewild, duister. Jij en ik zullen elkaar treffen in fantasieën met de mooiste verhalen, als vreemden
56
huid was ineens nooit zo teder en ogen
nooit zo welwillend van groen geweest
huid op huid vloeide ineens zoals het
vroeger tot bloedens toe schuurde
zwemmen was minder eng onder
jouw dak want ik ben thuis
thuis was het water ruw en klokte het tegen
elk klein stukje van mij tot het vermorzelde
maar onder jouw huid voelde ik hoe
toegevend de stroming hoort te zijn
Hij zweeft door de wolken en vangt dromen met zijn spiegel
23:21
Wieg mij in slaap met de woorden die ik niet durf uitspreken
Verloren
Ergens ben ik verloren, achtergelaten. Zonder om te kijken of ik er was. Ik durf niet meer te zeggen of ik het ben geweest, ik ben het vergeten of durf niet meer te denken dat het een ander was. In dromen zie ik mezelf, verloren. Angst voor water, de lucht of voor jou. Het maakt ook niet uit. Ik dacht dat ik mezelf zou vinden in een huis gemaakt van stenen of jouw liefde, misschien goede gesprekken of juist niet. Zoeken doe ik wel, maar hoe langer, hoe moeilijker. Ik lijk zo verweg, dat ik niet meer kan herinneren hoe ik klonk of hoe ik lachtte. Het is niet dat ik het mis, ik weet niet of het beter zou zijn of het leven kleurrijker, maar misschien ik wel. Ik zal je altijd zoeken en misschien wel nooit vinden, maar misschien vind je mij wel.
Lief
Alleen jij en ik dwalen door de tijd. Onze lichamen verwikkeld in elkaar. Zonder meningen, zonder handen die grijpen, ogen die je opzuigen alleen jij. Met jou leven in een wereld waar niemand kijkt. Al jouw liefde stroomt door mijn lichaam. Alles wat ik heb, ben en wil zijn. Nooit meer anders. Mijn leven ben jij
Ik lach om mezelf, ik luister naar wat ik vertel. Geschreven boeken zonder woorden op zwart op wit. Mijn hoofd dat zich vult met oneindige scenario’s die eeuwig lijken door te gaan en hoe vaker en langer ze opkomen in mijn hoofd, hoe echter ze lijken. Met in details uitgewerkte stukken. Het leeft in mijn hoofd en de titels zijn al gevormd. Constant verplaats ik me in die personage die ik later blijk te zijn. Het zijn geen gedichten of cliché romans, het zijn echte en alsnog onwerkelijke verhalen, zonder eind. De regel van het alles; ‘er kan geen einde aan komen’. Wie wilt nou dat een verhaal, waar in je wegdrijft, eindigd? Ook al ben je zelf de hoofdrolspeler.
Andermans woorden lezen makkelijker
De mijne lijken geen verhaal te vormen
En zo mijn gedachtes
Loshangend van elkaar, ik krijg het niet gemaakt
Zoals ik zou willen
Één geheel
De perfectie is altijd nog, maar de angst houdt me onder zich, veilig, beschermd
Zolang mijn chaos doorgaat
Zal ik naar je kijken, observeren en leven
Dat is nou eenmaal waar mijn leven op is gebasseerd
Verstopt achter diegene die stabiel lijkt te zijn
Vertrouwt
Ik had mezelf anders niet kunnen redden
Even
Ik voel dat ik zweef door jouw gedachte. Ergens wil je me bereiken, me tegenkomen, een blik naar me werpen en me omarmen met jouw hebberige handen. Kort- maar intens, neem je me gevangen in leugens van je eigen mislukking
Jij
Ik zie je dansen met onzekere ogen
Verlangend naar handen die je niet aankunt
Zoekend naar gedachteloos omarmd te worden
Je hoeft het niet te weten het, onder ogen te komen
Het sluit je af van mijn lust
We zijn gebotst in de schoonheid
Het enige wat ons óns zou maken
Langzaam zie ik je verdwijnen in de schemer
Te mooi ben je om in mijn daglicht te blijven
Ik pas niet in jouw schaduw
In de mijne heb je nooit willen staan
Ergens verlang ik naar iets wat jij hebt, wat ik nooit eerder heb gekend
Met de gedachte dat het misschien nooit oprecht heeft kunnen zijn
Afgewezen door de zon en omringd door het duister
Te lang opzoek geweest naar jou, jouw licht, je warmte
Ik heb je nooit kunnen omarmen
dat je er gewoon was
Ik dompel mezelf onder in de woorden die niemand tegen me zei
Iedereen wilt dé uitzondering zijn, uniek zelfs. Maar ze beseffen niet wat het is om er niet bij te horen. Elk sociaal contact veranderd dan in een hindernissenparcours - vragen ontwijken, onder schaamte wegsluipen, over nooit gebouwde bruggen springen. Dat gevoel is moeilijk te omschrijven, het lijkt alsof er messen in je longen zitten en bakstenen in je maag. Als je dan moeite hebt om je aan te passen, of om mee te doen met de rest, zeggen ze: ‘Maak je niet zo druk, wees gewoon jezelf’, maar als je dan jezelf bent word je voor de leeuwen gegooid. Ze bijten langzaam stukjes van je af en kauwen tot er niets meer van dat jezelf zijn overblijft. Tot je kreten tussen duizenden andere verdwijnen. Tot niets meer is wat het lijkt - of leek. Tot je verdwijnt in de massa.
Mijn angst voor de dood
Houdt me in leven
Het neemt me in zijn armen
Beschermt me tegen de oneerlijkheid
De confrontatie met het leven Is een vernietigend obstakel
Het trekkende gevoel van het zwart
De schreeuwende stemmen In de oneindige mensen massa
Onvoldane zielen met leeggelopen energie
Het leven is angstaanjagend
Maar de dood laten winnen
Me overgeven aan het duister dat me heeft verstrengeld
Laat de angst me maar martelen
En liefhebben
Laat de angst me maar leven
En waar ik loop is van nu af aan een weg
Vandaag ben ik gaan lopen
Ik was het maanden al van plan
Maar pas toen iedereen gezegd had dat het niet kon ging ik lopen
Kijk me lopen toch, hier loop ik dan
Vandaag ben ik gaan lopen
Ik heb de meningen geteld
En heb bedacht dat het niets uit maakt
Want als men niks vind word zelfs dat nog als een mening je verteld
Vandaag ben ik gaan lopen
En waar ik loop is van nu af aan een weg.
Vandaag ben ik gaan lopen
Ik maak me klein bij elk geluid
Ik ben veel banger dan ik was, toen ik nog stil stond mag zo wezen, maar ik kom eindelijk, ik kom eindelijk voorruit
Vandaag ben ik gaan lopen
En waar ik loop is van nu af aan een weg.
Kijk me lopen zeven sloten
Hoogste bergen andersom
Ik ben hoe dan ook gaan lopen
Ik zie wel waar ik kom
Diepe dalen mooie paden
Ik glim bij wat ik zachtjes haast onhoorbaar fluisterend zeg.
Waar ik gelopen heb
Is van nu af aan een weg.
Vandaag ben ik gaan lopen
Omdat dat is wat ik wou
Ik heb geen idee waarom men zei dat het niet kon, zeg liever 'ga maar dat is leuk, dat moet je doen'
Want kijk me lachen dan.
Hier loop ik nou
-Acda en de Munnik
De uren muziek
Die je inmiddels hebt verzameld
Ik vraag me af welk verhaal je me wilt vertellen
Je verwikkeld jezelf in woorden van de zinnen
Ziet jezelf lopen door de verhalen van de muziekanten
Ik adoreer je vaagheid boosheid
Je bent een vrouw met verborgen pijn
En de noten van de muziek doen mij exact weten wat je voelt
Geen tussenin maar zwart wit
Hoe jij bent
Verhaal
Ik wacht op het moment
Dat ik klaar ben met mijn verhaal
En jouw verhaal mag horen, lezen, zien
Dat mijn verhaal uitgeleefd is of we kunnen delen
Luisteren naar dwalende woorden
Over verdriet en geluk
Nog even dan krijgen mijn zinnen een volgorde
Dan mag ik met je delen
Ik zal met je dansen door de zware woorden
Ik zal je tranen opnemen
We hoeven niet meer te aarzelen
Over wel of niet
Ik wil gewoon je verhaal
