onbezonnen begonnen @onbezonnenbegonnen - Tumblr Blog

Posts

Stilte, gedreun. Trompetgeroffel, een zucht.

Happen naar lucht, een plotse opwelling.

Theater vol geluid, vlucht.

Uitwaaien aan zee, water.

Stil in de nacht luistert hij naar het geruis van wind doorheen het open venster. Er heerst een zekere rust.

untitled

Ik val in een diepe slaap

Tuimel

Honderden meters diep

In jou

I will not ever open my Facebook again

Loze woorden

Dat ga je gewoon niet doen, loze woorden zijn het. Jij met je grote onwetendheid die een zaak runt met geld dat niet het jouwe is en een berichtje post op instagram om jouw dierbare volgers te betuttelen. Uit paniek van jouw bange hartje dat siddert en beeft, zit je daar achter je bureautje met je gelakte wenkbrauwen verscholen achter een onschuldige tronie. Maar weet dat ik dat weet. Dat je mij helemaal niks kunt doen. Dat het tegelijk een geluk en ongeluk is om bovengemiddeld intelligent te zijn, de uitzondering, als een aartsengel die op aarde landt tussen de mensen die je gezamenlijk zitten aan te kijken alsof je van een andere planeet komt. Je spreekt hun taal niet, draagt niet dezelfde kleren, noch dezelfde waarden. Je bent een zonderling die het geld niet achternaloopt. Geld of Held?

#loze woorden #poëzie #aartsengel #geld #held

Soms lijkt het alsof ik niet besta

Op sommige momenten lijkt het alsof ik niet besta

Alsof mijn hoofd zomaar op pauze is gaan staan,

Zonder eerst mijn toestemming te vragen,

Zomaar slenter ik maar en zonder toestemming

Krijg je mij niet meer in gang

En denken gaat ook niet meer

En spreken blijkt ook moeilijk

En mensen die spreken ook

Met een blik van grote minachting staar ik hen aan

De deur uit

Zeg goedenavond zonder veel goesting

Welopgevoed

En zonder veel aanstalten verlaat ik de zaal

Op zo’n momenten lijkt het alsof

Ik er nooit ben geweest

Voor even

Aan het wachten

Tijdreizen

Een dag overslaan

Minuten nietsdoen

Doen minuten me nog iets

Werkelijk

Niets

Zomaar ga ik de deur uit

En bots ik op een nachtwinkel

Met een rijkelijk aanbod aan

Levenssappen

Waarvan Lychee me vruchtelijk aanspreekt en

Haar leegzuig zoals een otter een vis opeet

En me laat verdrinken in haar zoete wateren.

Boven mij woont er een heks

Elke keer wanneer ik haar voetstappen hoor

op de krakende plankenvloer

Geraak ik verzeild in een

Verstilling

Slik ik m’n woorden in

Speeksel van etensresten komen er terug uit

Muziek gaat af

Ik ben niet alleen

Neen.

Boven mij woont er een heks

Die me daveren doet

En denken dat ik moet stilzijn

Mij niet vervloekt

Evenmin mijn gitaargeklangel

Dat zou ik niemand toewensen

Mijn gitaargeklingel te vervloeken

Dan doe ik liever alsof ik niet besta

Maar ik besta niet zonder mijn gitaargeklangel

Dan droom ik maar

Futloziteiten

Lozen van woorden op een onbeschreven blad

Van adem nog niet

Toegekomen

Vonden

Vind

Ik bijt de spits af

Met een debuutroman

Niet meer

In mijn dromen alleen

Wat werkelijkheid wordt

Troef

Spel

Duivelsverzen

Gitaar gloeit heet naast de haard

Open zonder wind

Teveel woorden

Klassiek gejubel geklang gekling

Violen optimistisch verder in hun dans

Zonder mij alleen meegesleurd

Door een trauma

Van winden mensen hoofden ongekend blikken geluiden

Tralilalila

Wat is dit allemaal?

Dit grootse leven

Grappig

Trots

Oeverloos niets doen

Een bodem zonder eind

In het glas

Kent men geen weg

Tralilalila

Wat is het toch

Dat me zo dwars zit

Vandaag

Zit iets me dwars

Gehaast en geduw en getrek

Slapende voor het slapengaan

Zonder tandenpoetsen

Bed in

Eindelijk terug

Naar dromenland

Donker licht maar nooit meer verplicht

Ook maar één woord op een ongeschreven blad neer te kladden

6u37, ergens op de grens van al en nog wakker. Langsheen mij passeert een tram waar ik eigenlijk had willen opzitten.

mijn vierde poging tot het schrijven van een boek

Mijn derde poging om een boek te schrijven werd onderbroken door de gedachte dat niets interessant genoeg is om een boek over te schrijven. Daarom bij deze mijn vierde poging. Het onderwerp mag door u, lezer, zelf worden bedacht, en ik, schrijver, zal u daarbij helpen.

Heel veel schrijvers schrijven heel slechte boeken, ik ben er nog zo eentje. Het verschil met al die andere schrijvers (op enkelen na) bestaat erin dat ik toegeef in mijn talentloosheid. Aldus ben ik de iets snuggerdere slechte schrijver. Bovendien houdt dat door mezelf gecreëerde feit me niet tegen, want schrijven zal ik toch. EN, misschien zullen jullie ook wel lezen, hoewel ik dat sterk betwijfel. Het is zo dat ik op vlak van schrijven eigenlijk best wel onzeker ben en liever een goed boek lees in de plaats, van mensen die daar echt de tijd hebben ingestoken, je weet wel, zo van die echte rasschrijvers. Het hoeven zelfs geen romannetjes te zijn. Marsmannetjes zijn even goed. Ik las en lees nog steeds verschillende boeken, ik begin in eentje, laat die even langs de kant liggen en begin een volgend. Ik vermoed dat de helft van mijn boekenkast bestaat uit boeken waarvan slechts een vierde of een helft en in sommige unieke gevallen iets meer dan de helft door mij werd gelezen. Het valt immers niet te ontkennen dat boeken in de meeste gevallen maar voor een bepaalde duur boeien. Na een tijd heb je het wel gevat, of besef je dat het hoogtepunt, de initiële verrassing voorbij is. En dan zakt de aandacht weg, het boek terug de boekenkast in, om te pronken met de talloze slechte literatuur waarvan je geen enkel boek hebt uitgelezen. Maar, wat ik eigenlijk ook wou zeggen, veel belangrijker dan al hetgeen ik hiervoor heb gebazuind, gaat over de bijzonderheid van het einde. Alle begin is moeilijk, zegt men, en ik wil er graag aan toevoegen “behalve bij boeken”, niettegenstaande sommige boeken inderdaad een mislukte aanloop kunnen nemen: Beginnen in een nieuw boek is gemakkelijk. Iets trekt je aandacht, je begint erin, wordt even meegezogen enzovoort. Maar het eind, ja het eind is iets bizar. Het gebeurt soms dat het einde er is zonder dat je ook maar één moment gedacht hebt dat het boek zou eindigen (ookal weet je dat elk boek inherent een eind heeft). Maar, op andere momenten, droom je ervan in iets anders te beginnen omdat het eigenlijk zo zou kunnen blijven doorgaan met dat geleuter in datgeen waar je momenteel in leest. Het einde van dat boek zou dan ook maar een arbitraire stop zijn van een betekenisloos geheel.

Je kan lezen om te lezen, maar je kan ook gelezen worden. Echt waar, een goed boek maakt dat je je niet verplicht voelt om tot het eind te strijden om het te kunnen sluiten met een zucht. Iedereen kan schrijven, echt waar. Mijn kleine broers schrijven letters als de beste, woorden knutselen ze ineen tot droomachtige sferen. Ik ben een zeveraar en nu ga ik u, de lezer (waarvoor mijn oprechte dankwensen), zeggen wat ik te zeggen heb: Ik ga nooit een boek schrijven. Hoogstens een paar zinnen samenflansen, losse ideeën een waarachtig karakter geven en leugens vertellen. Ik ga ongelooflijk veel leugens vertellen, gewoon zomaar, omdat leugens me bijzonder in de smaak vallen. Het leven bijvoorbeeld, in onze tijd en westerse cultuur bijvoorbeeld, is een enorme leugen. “Liegen om te leven” is een boek dat ik ooit bijna volledig heb uitgelezen. Ik vermoed dat het algemene argument erin wel duidelijk was na de helft en Goleman enkel maar tot het bittere eind in herhaling zou vallen. In die eindeloze cyclus van het leven laat ik me niet meeslepen, het zijn nieuwe prikkels die ik nodig heb, niet de dopamine van een boek te hebben uitgelezen. Maar ik ben dan ook een radicaal op dat vlak. Radicaal zijn, is bijna een verplichting, wil je iets nuttig doen met de beperkte tijd op aarde. Nuttig is dan weer een twijfelachtige benaming, maar hoe het ook moge zijn, ik hoop dat u mijn punt snapt. Zo niet, dan ben ik ofwel een heel slechte schrijver, of u, lezer, een heel primitieve lezer (dom dus eigenlijk).

U denkt op dit punt, na bijna één volgeschreven pagina, dit is tijdverspilling, en ik geef u daarin niet minder dan groot gelijk. Het cynisme is prominent aanwezig, ik droomde er bijna van, gezien ik het beroep van cynicus niet dagelijks meer uitvoer. Het is een interessant idee dat André Breton en zijn surrealistische kring het idee van de écriture automatique in de literatuur op de markt brachten. Het is immers niet zo vanzelfsprekend om zomaar woorden neer te schrijven zonder dat de zinsconstructies ergens op slaan. Het automatische geschrift, de bedoeling ervan lijkt me te vatten wat er op tafel ligt, als wanneer men tekent en het ding tot zich laat komen, organisch laat worden. Het geschilderde is niet bij voorbedachte rade tot stand gekomen, zoals bij enkelingen. De uitvoer berust op de activiteit van het schilderen zelf, niet de vervolmaking van een beeld. Nog verder zou men kunnen stellen dat de uitvoerders van een vooraf bedacht beeld niet echt schilderen, maar slechts hun beeld slaafs uitvoeren in het medium van de schilder. Men zou zich daarbovenop de vraag kunnen stellen waarom, indien men het beeld reeds bedacht heeft, men nog de drang voelt om dat beeld uit te voeren. Als een foto de weergave vormt, of de essentie van een beeld, waarom de moeite doen het beeld in geschilderde versie uit te voeren? Wat is daarin de meerwaarde? Het technische kunnen van de materie van olieverf en terpentijn dan? De verfijnde hand? Hoezeer er ook een twist aanwezig mag zijn in het vooraf bedachte beeld, er is niets van de uitvoering in olie op doek dat iets zegt over deze twist, er is geen rechtlijnige verklaring tot gebruik van olie. Het is niet de materie die aan de basis ligt van het beeld, hetgeen ik als essentieel beschouw in de kunst, maar het idee. En ik helemaal niets tegen het idee als vertrekpunt in de kunst - binnen de conceptuele kunst zijn er heel wat fascinerende dingen gebeurd - maar dan ben ik van mening dat het idee op de eerste plaats moet komen. Ofwel komt het medium op de eerste plaats, ofwel het idee. De uitvoering van het idee (als dat gepland is) moet ten dienste staan van het idee, niet omgekeerd: de uitvoering die het idee verkracht, ofwel zachter uitgedrukt, een uitvoering waarvan het idee een excuus vormt om het beeld betekenis te geven. Daarin zit het essentiële verschil. Als ene Richard Serra het idee heeft om een lijst te maken van werkwoorden om die vervolgens uit te voeren, dan staat heel die uitvoering, van begin tot eind in teken van dat idee. Het idee bevat de lijst, de transformatie van het woord in de handeling en tenslotte het resultaat of de resultaten zijn de verrassing die erbij komen kijken. Als het idee van een beeld daarentegen reeds tot in zijn details uitgedacht is, dan blijft er nog maar weinig over aan de verbeelding, de uitvoering zit dan nog slechts in de arbeid van de maker. Het beeld is dan de idee, niet de uitvoering. De uitvoering en het idee zijn verbonden op een manier die geen transformatie inhoudt. In het eerste geval is de gehele uitvoering het idee.

Pulling horses

I woke up terribly, it rained the whole day. I went to take a shower in my sisters place. Then I went to the Aldi to get some food because I felt like starving and woozy because I woke up terribly as I mentioned in the last sentence, even though I was in bed at twelve yesterday. I went to a bar to apply for a job because I am broke as hell. Since I discovered Mastercard, I am for the first time in my life having less than zero moneys. It was a though one to push me outside again, but money drives us to do stuff. Outside, it rained. I took the bike, went as fast as batman through the streets of Ghent, and arrived completely soaked in this bar, where I stood for a few seconds before the door thinking I was not entirely in the mood to apply for this job. Nevertheless I entered, and asked the bartender if they could use somebody. He pointed at the boss, sitting just a meter away. The latter answered: ‘Oh not really, but hand in your cv. Maybe soon, a colleague will be on vacation.’ ‘Okay, I answered, I will sent you my cv.’ And that was it. End of the story. I went out, took my bike, and drove home, as fast as I could, once home completely soaked and awfully tired of this act of driving through rain for not immediately getting a job while being broke as hell. As I entered my temporary palace, I took my clothes off and went to bed. There, I sleeped for maybe half an hour, having fragmented, fever-like dreams of the girl I’m currently fond of. After that, I decided that I would not sleep the night already. I drew a bit. Yet I had already decided that this day was not going to be without effort. On the contrary, today I feel like I am walking with iron shoes, pulling horses behind me. Well, ‘Those days are real’, I say to myself. And I continue.

een laatste woord

Ik had nog een laatste woord willen zeggen, nadat je de laatste keer vertrok; of was dat dan echt de laatste keer? Ik wilde je laten weten hoeveel ik er had van afgezien, weer van jou afscheid te moeten nemen nadat we een nacht tezamen hadden gespendeerd, een vierde keer na de laatste keer als ik me het goed herinner, die keer na de keer waar we ons laatste avondmaal deelden en de lakens, woorden, blikken, warmte en lippen. Ik wilde je laten weten hoezeer ik jou mistte, hoe alles daarna tot mist verwerd, alsof het zomaar kon zijn, alsof wij zomaar even bij mekaar konden zijn, om bij dageraad elkaars wegen opnieuw te moeten scheiden, en deze nieuwe realiteit waaraan we geloofden tegemoet te gaan.

Black ink

She had a clear godforsaken idea in that mind of hers

Rhymes and rhythms do come from my Rome

Misty mountains and dark brown hair

Filled with whitening paste which came to fall on the floor.

Early and for a while she stayed. A few hours for sure. A few days and maybe even some nights, cause it was cold inside

It’s in that exterior you fell into.

Moments counted not

Alarms stood still, as

A flat surface of steel,

She stole your heart, forgot to mention it, threw it apart.

Scattered around, were you, on a carpetless floor, not even seamless.

Good god, brother, faith and courage,

Let flow the black ink,

And breath in some new wind.

Bombing-bardement

Without you, I’d be dead and gone.

Nowhere else have I seen pain so clear.

Throat missed a bumble-bee

Down the rattle

If you had to choose, what would it be?

Footsteps are what I hear in this moment of writing,

I can tell you that it breaks the flow.

Bombing-bardement as a way of living;

might it be not true that what is not, matters?

Such as sans-résistance,

consistent as a moon full of wasps,

annoyed of their boxed-in existence.

#poetry #écriture automatique

Geestig zijn is een vergissing geweest

Serieus is de kwestie

Waarin ik vergat te denken

Dat er ooit een punt zou komen

Na dagen met klanken en kroppen

In mijn zaliger dans eenzaam

Met de nacht, zacht,

Gehuld in een laken

Dat zonder meer

Gaf wat een van ons

Nooit geven zou.

In de bus

Ik zat vanmiddag, zoals het mij meermaals op een dag voorvalt, op de bus. Op één van de tussenhaltes zat een oude man neer, de handen keurig op hun wacht, voor zich uit kijkend met een gelaat dat doorheen de tijd kijkt, doorheen het venster van de bus. En met een typerende pet voor het type man dat hij is, zo eentje die ik zelf onafgebroken aanheb zodra ik me buiten bevindt – het was een man waarvan ik dacht hem in mijn schilderijen te verwerken. In een flits had ik mezelf moeten dwingen mijn gsm uit mijn broekzakken te halen om er een foto van te nemen. Dat heb ik helaas niet gedaan – schuin achter mij zat iemand waarvan ik het gevoel had dat hij (of zij) meekeek, en dat gevoel belet me om tot de schaamteloze actie over te gaan waarin ik specifieke personen op straat fotografeer, omdat ze me intrigeren. Hetzelfde verhaal een paar haltes later, toen er een oudere dame in zwart gekleed, met een opvallende sjaal al telefonerend klaarstond bij de deur om uit te stappen op de volgende halte. Zelfs de achterkant van het hoofd, dat bedekt was met een interessant pallet aan zilvertinten, bracht me niet van streek. En weer hield ik mezelf tegen, om dezelfde reden als ervoor. Misschien dat ik er de volgende keer maar minder moet bij nadenken.

Over de kunst die iets zegt

Omdat verwachtingspatronen een remmende werking hebben, besluit ik op dit punt een eigen pad in te slaan. Laten we zeggen dat ik dat al ongeveer heb gedaan. Hier en daar ving ik een aantal interessante abstracte werken op waarvan ik dacht iets in dezelfde trend te moeten proberen – want het ziet er wel mooi uit, maar: Ik ben er niet in geïnteresseerd. Abstracte kunst is als muziek (althans de goeie variant), dat zeker, maar het gaat mij vooral om de simpele dingen in de bestaande wereld. Ik ben geïnteresseerd in wat we dagelijks zien, waarom ook niet? Een vuilniszak, de mensheid, een stilleven. Kunst is voor mij dat wat mijn zintuigen begroet met een glimlach, een genot dat via de ogen binnenkomt en mijn gehele lichaam vervult met een teder gevoel, een ondefinieerbare warmte.

Untitled

Het is stil

Na de dag

Het is niet echt, toch?

Het gevecht is gaan liggen

Geluid uit

Adem op

Gedreun niet meer

Weet je nog die ene keer? Dat we

Dat we

Nooit zouden vergaan

Kruimels

Tot het late uur

Morgen zijn we het

Weer vergeten

Want dan schijnt de zon

Dat is niet echt, toch?

Hoor je de stilte

Hoor je haar?

Gebetonneerd

Ik wandel in het schemerduister van de vroege ochtend richting de warmte van een bed. Ik ben moe. Naast mij passeert een vroege tram met enkelingen in. Ik voel me één met deze draaierige bol beton: duizelig. Het lijkt alsof de tijd langzaamaan de oceaan dicht en me erin verdrinkt. Ik verlang naar iets anders dan beton.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

onbezonnen begonnen