Daydreamer

Turn off your cell phone and look at the sky.

[oneiropolwww]

Προσπάθησα να χωρέσω, μα δεν τα κατάφερα.

[oneiropolwww]

(Αν)άξια

Και τελικά δεν ήμουν άξια να προσπαθήσει κανένας για εμένα.

Αν έστω και σε ένα άτομο σήμαινα όντως κάτι, θα είχε προσπαθήσει να με βάλει ξανά στη ζωή του. Να μη θέλει να με χάσει.

Μα αυτό δεν το κατάφερα με κανέναν.

Όλοι τους είναι εντάξει με την απουσία μου. Ζούνε σαν να μην υπήρξα ποτέ στη ζωή τους, μα εγώ ζω με την απώλεια τους.

Συνέχεια αναπολώ και αναρωτιέμαι.

Πάντα λέω πως αυτό άξιζα. Ό,τι μου έδωσαν. Αυτό άξιζα. Τίποτα περισσότερο.

Πού είναι αυτοί οι έρωτες, οι μοναδικοί, που μεγαλώνουν μαζί ερωτευμένοι; Που γελάνε αυθόρμητα και αγαπιούνται αληθινά; Εγώ γιατί δεν έχω ζήσει κάποιον τέτοιον;

Πόσο δύσκολο να σε αγαπήσει κάποιος αληθινά. Και πόσο σπάνιο.

[oneiropolwww]

21/6

Πάλι πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται.

Πώς κατέληξα να είμαι πάλι μόνη;

Γιατί δεν έχω κάποιον δίπλα μου;

Αναρωτιέμαι αν αγαπήθηκα ποτέ μου αληθινά. Αν υπήρξα ο έρωτας κάποιου.

Σήμερα σκέφτηκα -βασικά συνειδητοποίησα- πως όντως δεν με θέλησες πραγματικά.

Με έπιασε πάλι μια τρελή νοσταλγία και ήθελα να μπω και να διαβάσω τα πρώτα μας μηνύματα. Να θυμηθώ καταστάσεις που είχα ξεχάσει. Και το κατάφερα. Μα μαζί με αυτά σκέφτηκα και κάτι ακόμα: πώς ενώ πίστευα ότι με ήθελες και έκανες τα πάντα για εμένα, καταλήξαμε έτσι;

Πως μπορείς να μην με κυνηγάς και να μη μου έχεις εκφράσει ότι με θέλησες; Να έκανες έστω και την πιο μικρή κίνηση, ένα μήνυμα, κάτι που να έδειχνε: εδώ είμαι, σε θέλω ακόμα.

Μα την απάντηση την πήρα. Βλέπεις πλέον έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που χωρίσαμε, και εγώ η χαζή σκέφτηκα για μια στιγμή πως ίσως σε έναν μήνα που θα κλείναμε 1 χρόνο μαζί, να κανόνιζες κάτι, να έστελνες ένα μήνυμα αγάπης. Τελικά είμαι πολύ πιο ρομαντική από αυτό που θέλω να δείχνω. Μα η αλήθεια είναι πως δεν με θέλησες αρκετά. Για αυτό δεν έκανες και δεν θα κάνεις τίποτα. Ναι, ίσως ήμουν το πρώτο άτομο για το οποίο ένιωσες συναισθήματα ή κάποιου είδους αγάπη, αλλά δεν ήμουν αυτή που ερωτεύτηκες. Γιατί αν με είχες ερωτευτεί πραγματικά, δεν θα με εγκατέλειπες έτσι τότε, και δεν θα με άφηνες έτσι εύκολα να χαθώ τόσο καιρό.

Παρόλο που γνωρίζω την αλήθεια, επιλέγω να την ξεχνάω. Γιατί αυτή πονάει και πληγώνει όταν δεν είμαι καλά. Μια μέρα είναι η σημερινή.

[prasinoxaos]

πες μου πως δεν αντέχομαι,

να μου επιβεβαιώσεις την ιδέα που έχω για τον εαυτό μου,

πως δεν αντέχομαι.

πες μου πως μαζί μου πνίγεσαι,

και πως το οξυγόνο που σου ρουφάω είναι τόσο πολύ,

που τα μάτια σου κοκκινίζουν,

τα χέρια σου μουδιάζουν,

και τα χείλη σου τρέμουν.

πες μου πως δεν αντέχεις την υφή των χεριών μου,

γιατί έχουν τόσο τραχιά υφή

που με το που σε αγγίζω γδέρνεται το δικό σου δέρμα.

πες μου πως η φωνή μου μόνο φόβο σου προκαλεί

και πως οι φορές που σε ηρεμεί

δεν φτάνουν ούτε το ένα τρίτο από εκείνες που σε κάνουν να θέλεις να ουρλιάζεις.

[oneiropolwww]

Και κανείς δεν με προετοίμασε για την ημέρα όπου εσύ φεύγεις για πάντα από την πόλη μου και δεν θα σε ξαναδώ.

[oneiropolwww]

Νιώθω περίεργα.

Νιώθω κάπως πληγωμένη και μπερδεμένη.

Ερωτεύομαι σπάνια.

Οριακά ανά 6 χρόνια και κάποιον.

Ξέρω πως μελλοντικά θα μου περάσει και δεν θα με πονάει πια, όμως μετά από αυτόν γνώρισα τόσα άλλα άτομα, έκανα μια σχέση και ακόμα το μυαλό μου επιστρέφει εκεί. Σε αυτόν.

Πληγώνομαι που ξέρω πως δεν σήμαινα ούτε στο ελάχιστο κάτι από αυτά που σήμαινε εκείνος για εμένα.

Πληγώνομαι να σκέφτομαι πως στη σχέση που έχει τώρα μπήκε λίγες εβδομάδες μετά που έβαλε το τέλος μας.

Πληγώνομαι να σκέφτομαι πως εκείνος ήταν το άτομο που έψαχνα και δεν ήξερα πως να κρατήσω κοντά μου.

Πληγώνομαι που έπρεπε με αυτόν να μάθω και να πονέσω και δεν έγινε η πρώτη μου σχέση.

Πληγώνομαι που ξέρω πως θα φύγει για πάντα σε έναν μήνα και δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.

Πληγώνομαι και πονάω.

[midnightportals]

I’m ok, I’m just fucking dramatic.

[becherdireinen]

trust that everything will fall into place without you forcing it there.

[oneiropolwww]

Τι μας ορίζει τελικά;

Οι σκέψεις μας, τα όνειρά μας, οι στόχοι μας; Τι;

Εγώ παλεύω τόσα χρόνια να βρω σε τι ανήκω. Στην ψυχή και στο μυαλό.

Κάθε φορά που νομίζω πως το βρίσκω, κάτι γίνεται και πάλι χάνομαι.

Έχω αποδεχτεί πως όλα στην ζωή ρέουν.

Δεν υπάρχει καμία σταθερά πέραν του εαυτού μας.

Όλα γύρω μας είναι μεταβλητές. Ακόμα και οι άνθρωποι.

Ιδίως αυτοί.

[oneiropolwww]

Εγώ που κάποτε ζούσα με την ελπίδα ότι θα πεθάνω και φοβόμουν μέχρι τα πόσα θα ζήσω, πλέον φοβάμαι να πεθάνω.

Εγώ που απλά ευχόμουν να πεθάνω όσο πιο νέα γίνεται, πλέον σκέφτομαι πόσα θέλω να καταφέρω.

Κάποτε το να πεθάνω στον ύπνο μου, ήταν από τους πιο ωραίους θανάτους.

Πλέον είναι η πιο τρομαχτική μου σκέψη κάθε φορά πριν να κοιμηθώ.

[oneiropolwww]

Μέχρι να ξεχάσω

Και να που πάλι τα πρωινά έγιναν πιο βαριά.

Πάλι το πρωινό ξύπνημα ολοένα και πιο δύσκολο.

Η δίνη του ύπνου όλο και πιο μαγευτική.

Και εγώ να ξανά νιώθω ότι με χάνω. Χάνω τον έλεγχο του μυαλού μου.

Δεν είναι όμως όπως παλιά.

Κάπως συνεχίζω και το παλεύω.

Σίγουρα είμαι πολύ πιο περήφανη για τον εαυτό μου για αυτά που έχω καταφέρει φέτος, παρά πέρυσι.

Όμως φοβάμαι πως πάλι δεν είναι αρκετό.

Μένω πίσω. Και ευθύνομαι μόνο εγώ για αυτό.

[oneiropolwww]

Επίλογος

Και τελικά ήσουν όλα αυτά που δεν ήθελα να είσαι.

Ο λόγος που απέφευγα τις σχέσεις είναι γιατί με τρόμαζε η σκέψη ότι το άτομο που θα επιλέξω δεν θα είναι μαζί μου επειδή με θέλει αλλά επειδή συνήθισε ή επειδή του προέκυψα.

Εσύ ήσουν σίγουρα το τελευταίο.

Στο είχα αναφέρει. Δεν σε ένιωθα ερωτευμένο μαζί μου. Να με αγαπάς, ναι. Ερωτευμένο, όχι.

Και αποδείχθηκα σωστή.

Στο μυαλό μου δεν εξηγείται να θέλει κάποιος κάποιον, να είναι αυτός που φέρθηκε λάθος και όμως να μην κάνει τίποτα για να κερδίσει το άλλο άτομο πίσω.

Απλά επιτρέπεις να χαθώ. Δεν με κυνηγάς, δεν μου δείχνεις κάπως, ότι με θέλεις.

Και αυτό με πληγώνει.

Εγώ σου συγχώρεσα ότι με παράτησες σε μια άλλη πόλη, αλλά και πάλι εσύ δεν κάνεις τίποτα.

Είμαστε μήπως και οι 2 πολύ εγωιστές; Φταίει η ηλικία; Τα ερωτήματα πολλά, η απάντηση μια.

Δεν με θέλησες αρκετά.

[oneiropolwww]

Τα χείλη σου που κάποτε λάτρευα, πλέον μου είναι αδιάφορα.

Γιατί στα χείλη σου, έβλεπα τα χείλη του. Παρόμοιο σχήμα, ίδιες γραμμές.

Μέχρι που σταμάτησα να βλέπω εκείνον. Και τα χείλη σου, ήταν πλέον τα χείλη σου.

[oneiropolwww]

Φοβάμαι.

Όλα τα τέλη με φοβίζουν. Ακόμα και αυτά τα οποία δεν με επηρεάζουν άμεσα.

Υποτίθεται θα είχα περίπου μισό χρόνο σε αυτή την πόλη, και όμως όπως όλα δείχνουν, θα καταλήξω εδώ και για τα επόμενα χρόνια.

Όλοι οι άλλοι όμως φαίνεται να προχωράνε και να ξεφεύγουν από εδώ.

Εγώ… (;)

[oneiropolwww]

Γύμνια.

Αν θα μπορούσα να επιλέξω εγώ την πρώτη φορά που πραγματικά άφησα κάποιον να με δει γυμνή, θα ήταν εσύ.

Θεωρητικά εκείνος ήταν αυτός που είδε όχι μόνο το σώμα μου γυμνό για πρώτη φορά αλλά και την ψυχή μου.

Όμως, λάθος.

Την ψυχή μου πράγματι αυτός την είδε πρώτη φορά, έτσι γυμνή και εκτεθειμένη. Και αυτό να είναι ίσως ένα άλλο είδος γύμνιας, πιο τρομαχτικό για εμένα.

Όμως το σώμα μου δεν το είδε ποτέ πραγματικά γυμνό.

Κομμάτια του έβλεπε.

Από όλους που υπήρξα, ένας μόνο κατάφερε να το δει πραγματικά. Όπως είναι.

Μα και αυτός έφυγε.

[oneiropolwww]

Και μήπως τελικά με τον καιρό μουδιάζουμε στον πόνο;

Ίσως μετά από ένα σημείο ο οργανισμός απλά έχει συνηθίσει και δεν πονάει πλέον πια. Τουλάχιστον όχι το ίδιο.

Γιατί εγώ έχασα εσένα αλλά δεν πόνεσα ούτε στο ελάχιστο από όσο πόνεσα όταν έχασα αυτόν. Αυτός, με πονάει ακόμα και τώρα.

Ή μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν σε αγάπησα ή δεν αισθάνθηκα σε βάθος πράγματα για εσένα όπως νόμιζα.

Μήπως τελικά όλοι ανήκουμε απλά σε ένα άτομο, και αν το χάσουμε, όποια άλλη απώλεια φαντάζει απλά σαν μια μικρή γρατζουνιά;

[chastognevaus-deactivated202608]