müstehzi münzevi

[onurumut]

o zaman yetmeyen bütün sevgimle

Beyaz gösterişli çelik kapıdan içeri girdiğimde hayatım boyunca kolay kolay kimseden yardım istemediğimi düşündüm bir an için. Ama daha öncesinde arabaya bindim, Bilkent Köprüsü’nden geçtim, içeri kıvrılıp ara bir caddeye girdim. Işıklarda mendil satan bir çocuk yanaştı yanıma, elimi bozukluğa atar atmaz sanırım yeşil ışık yandı ve arkamdaki sevimsiz puştun biri ilerlemem için kornaya bastı. Benzer bir hissi markette kasiyerin yanında da hissederdim, ürünler kasadan geçtikten sonra hızlıca paketleme baskısı. Arkamda sabırsız bir dalyarak var, konuşmasa bile gözleriyle ürünlerimi bir an önce poşetlerin içine yerleştirmem gerektiğini söyler bana. Şehirde yaşıyoruz. Hem buna maruz kaldığım için hem de direnemediğim için her seferinde tiksinirdim kendimden. Akşam üstü, iki paket sigara, bir paket süt, kaşar peyniri ve yumurta alıp evime gitmek istiyorum kendimle konuşmadan ama mümkün değil gibi. Evet puşt kornaya basar basmaz yine direnemeden, elimi bozukluklardan çektim ve ben de gaza basıp devam ettim. Akşam sonrası sebepsiz bir iç gerginliği. Dikiz aynasından baktım ama göremedim. Çocuğu bıraktık orada. Bunlar aslında benim toplamımı oluşturuyor. Çok fazla insan var, çok fazla araba, ışıklar çok, binalar büyük ve yüksek. Hepimiz kaybolmuşuz. Bıyığımı ısırıp ısırıp korkuyorum akşamları. Arabayı park etmek için sağa sola baktım ve en nihayetinde düzgün bir yer bulup girdim boyalı alanın birine. Dışarıda sert bir rüzgar, tam dışarı çıkacakken şimdi rüzgarda sigara içilmez deyip yaktım bir tane. Kapıyı kapattım, pencereyi sigara külünü atacak kadar açık bırakıp bir şarkı açtım. Aklıma binlerce şey geldi, aynı anda, belki iki saniye içinde. On altı yaşındayım ve müzik dinlemek için yaşıyorum. Benim kıza bu şarkıyı dinletmem lazım, anasıyla pazara gitmiş halbuki. Onu bir prenses gibi hayal ederken, anasıyla domates alırken düşünmek. Tut kız şunu filan diyor. Orospu karı. Benimki de farklı değil gerçi. Birbirimizin kiralık katilleri olabilirdik. Sabah olsa da kantinin arkasında dinlesek bu şarkıyı, sözlerini bile ezberlemişim. Akşamdan duşunu almıştır şimdi, saçları uzun bele kadar, parlak parlak böyle tertemiz yeni yıkanmış. Dünyanın en güzel tokasını takan birtanem benim. Kahverengi. Lastik. Bir bütün içinde. Komple bir paket. Benim bu. Pazarcı gerçeği bile bozamaz bu düşü. Bir kitaptan bir pasaj getirir mutlaka. Kulağımızda müzik, pasaja bakarız. Yumuşak gülümsemeler. Allahım çalmasın zil. O zamanlar farkında değilim tabii kendimle konuştuğumun. Sigara bitti aniden. Bok var bu kadar hızlı olacak. Tadını çıkar be oğlum. Tamam sorun yok bir tane daha yakabilirim. Yaktım. Rüzgar var Ankara’da, sen sevmezsin rüzgarı, yağmura dönse keşke. Ben ne ara geldim bu şehre? Yavaş burası, burada her şey çok yavaş. Üterim ben bunları. Plaza karşımda, burada takım elbiseli abiler, etekli ceketli ablalar var. Küçüldüm birden. Herkes abi herkes abla. Küçüçük oluverdim. Yağmur yağsa keşke. Yanımda kimse yok. Acaba var mı? Yalnız kalıp kalamadığınızı anlamanız kaç yılınızı aldı hiç düşündünüz mü? Kıçını başını sallamanın alemi yok oğlum, içeri gireceksin, asansöre bineceksin ve o kata çıkacaksın. Yağma yok. Seni bekliyorlar. Beni beklemeleri hoşuma giderdi hep. Biri düşünüyor. Gelse diyor. Ya da gelecek. Ben beklenecek adam mıydım? Ve anlatacaksın işte hep yaptığın gibi. Ağzını açacaksın, konsantre olacaksın ve anlatmaya başlayacaksın. Sen bunu zaten yapıyorsun her gün. Sigara birden bitmeye yaklaştı yine. Gerçekle olan mesafemin de birden daraldığını hissettim. Birden bütün düşler bıçak gibi kesildi. Kapıyı kapatıp içeri girdim. Yukarı çıkıp o çelik beyaz kapının önüne geldim.Her yere baktım. Koridorun temizliği, paspaslar. Acaba bana bakıyorlar mı diye bile baktım. Saate baktım. Ayakkabıma baktım. Seramiklere baktım. Ölçüsü altmışa doksan, kaydırmaz. Zile bastım ve kapıyı birisi açtı. Bakıştık bir iki saniye. İçimden çaresizlikle bir sesin yankılandığını hissettim. -Yardım edin bana lütfen..

[onurumut]

bu kalabalıklar mecazen

Sabah olduğunda o eski yıpranmış üçlü kanepelerin birinde tavana bakarak birlikte geçirdiğimiz o zamanları düşünüyordum hala. Geçirmiş miydik acaba? Olmuş muydu bu? Olduğunu sandığım şeylerin gerçekten gerçekleştiğine dair bir teyide ihtiyacım vardı mütemadiyen. Bu bir insan olabilirdi, belki koyu mavi bir ağaç, aptalca sırıtan o sarı köpek. Kırmızı kulaklı bir ak sakallının biri ya da. Masallardaki gibi tıpkı. Yan yana gelip nelerden bahsediyorduk? Bir anlamı var mıydı? Beni bir zamanlar gerçekten sevmiş birinin artık duvarların içinden geçerek kaybolmasına alışamadım hala. Bu biraz yürümeyi unutmak gibi. Yürüyememek değil. Kimlerle zaman geçirmiştim? Hangileri gerçekti? Ne konuşurduk ki biz bir araya gelince? Keşke sadece seninle olabilseydim sonsuza kadar. Duvarlar, pencereler sen ve ben. Bir nesil eskittim ben sana gelinceye kadar. Bir tümeni yok ettim belki de, silahlarını çaldım, bacaklarını kırdım, kalp bırakmadım. Türlü şerefsizlik, her türlü dalavere.. Çirkinliğin haddi hesabı olmadı. Bakarken tavana, akrabalar bi yer sofrası kurmuş kahvaltı yapıyorlardı ezan okunurken. İnsan böyle bir günde nasıl yemek yer? Tereyağının sahanda yumurtaya sinmiş o kokusu ve salatalık, biraz teneke köy peyniri ve domates. Tavanı basık ve nemli o salon. Sanki sis vardı evin içinde. Kırmızı, yeşil, mor ve sarımsı renkler. Renkler ne kadar da çirkin gelirdi gözüme. Bu gündemsizlik mahvederdi kafamı her saniye. Acaba şimdi bana ne lazım? Ben neye gidiyorum, gidiyor muyum? Renksizliktir artık rengimiz. Buz kalıbı gibi kaldım öylece kanepede. Senin gibi kanepenin.. Alacalı bulacalı, puantiyeli desen değil, kötü bir kırmızı döşemenin üstünden geçen silik sarı çizgiler. Gözümün gördüğü her eşya tiksinti uyandırıyordu artık. Bir daha tereyağlı yumurta yiyenin anasını siksinler dedim içimden.. Bu yoldan geçenin, bu eve girenin, bu cemaatlere, bu birbiriyle his patlaması yaşıyormuş gibi görünen tanıdık kalabalıkların yüzlerine bakanın.. Bana kendimi iyi hissettiren yabancılar lazımdı anlatamıyorum. Morumsu neon ışıklarının altında bir kara mizah dönerdi. İnsanoğlunun bu kadar gerçeğe ihtiyacı olmamalı. Yiyecektim o yumurtayı biliyordum. Tereyağını da. O yollardan da geçecektim. Hepsini yapacaktım biliyordum. Birden içimde o zamansızlığı hissettim aniden pata küte. İçime bakır kaplardan kaynar sular boşalır gibi oldu. Üç gün sonrayı, yirmi gün sonrayı düşündüm hatta yaşadım ve bitirdim. Altı ay geçecek, belki üç sene ya da beş, yiyecektim ama o yumurtayı biliyordum ve bana yine abi diyeceklerdi. Hava tekrar parliament mavisine çaldığında istemsiz bir şekilde sokağa attım kendimi. Sokakların da nefesi vardı sanki. İnsanlar kendilerine benzetmiş onları. Sokaklar mı beni takip ediyordu ben mi sokakların peşinden gidiyordum bir türlü anlayamadım. 5 yaşındaki çocuklar misali dünyayı renklerle okuyordum. Kırmızı sokaklar, gri duvarlar, mavi adamlar, sarı köpekler, turuncu kadınlar. Turuncu komikti. Turuncu şişmandı. Turuncu iyiydi. Turuncuya güvenebilirdik. Turuncular sözlerini tutardı. O kaynar suyu tekrar hissettim bu sefer ayak bileklerimde. Zaten hiç gitmemişti aslında. Takip mi ediliyordum? O zaman kırmızı. Kırmızı demek dikkat et demek. Milyonlarca anlamı var kırmızının. Ardı sıra renkleri görünce kafamın içi de kendi kendine akmaya başlamıştı. Kırmızı bekle demek. Kırmızı iddialı demek. Kırmızı sevişmek demek. Tamam buldum, kırmızı kan demek. Kırmızı yok olmak demek. Sağa döner dönmez tekelcinin yanından rampa aşağı bir sokak daha çıktı birdenbire. Hiç bitmeyecek gibi görünüyordu. Acaba evde mi kalsaydım? Uyuyabilirdim. Uyuyunca geçebilirdi. Otogar vardı yanında mahallenin otogara mı gitseydim? Çivi çiviyi sökebilirdi. Otobüsler, minibüsler on numara yağ kokusu, bıyıklı adamlar bağıra çağıra kaçak çay içiyor taburede. Şimdi duracak mıyım? Koşacak mıyım? Tavanlara mı bakacağım yoksa ellerim göbeklerimde ölülerin uyanmasını mı bekleyeceğim? Bayırdan aşağı kendimi yuvarlayıverdim birden. Çocukken bile bu kadar çocuk hissetmemiştim kendimi. Ama bana yine abi diyeceklerdi. Abinizi siksinler..

[onurumut]

Zaman Kaybolur.

Hiçbir cenazeyi kaçırmazdı. Haberi alır almaz hemen hazırlanır, suratına tuhaf bir ciddiyetle karışık hüzün çöker ve hemen tabutu sırtlamaya giderdi, ardından da cenaze evine gider ve taziyelerini ayrıca orada da sunardı. Belediyenin gönderdiği beyaz plastik sandalyeleri görünce içimi bir ürperti alırdı benim. Mavi brandaların altında o sandalyeler. Burada biri ölmüş. İnsanlar sigara içiyor. İrmik helvası kokusu. Gece karılarıyla sevişecek adamlar. Simdi biz her şeyi paylaşmış mı oluyoruz? Tatlı olan bir şeyden insan bu kadar nefret edebilir. Tatlı varsa o zaman halay da çekelim. Toprağına bira dökelim rahmetlinin. Ya da açalım televizyonları. O kokuyu alır almaz içimi bir ürperti daha alırdı. Ölü yiyoruz sanki. Ben daha muhafazakarım galiba, bu savunmasız halimle. Sigara lazım. Hemen. Koşmam lazım. Uzaklara. Cam buğuları kaplamış gözlerimi. Burada biri ölmüş. Bir gariban olmalı. Çocuklar var etrafta, kovalamaca oynuyorlar. Bilyeler, bağırtılar, gülüşmeler. Kafam allak bullak. O plastik sandalyelerde otururken cemaatle birlikte, bazen konuyu değiştirir, telkinlerde bulunur ve defin sahibini rahatlatmaya çalışırdı. Yemek derdi, yemek gönderelim şimdi gelen giden çok olur buralara.. Yemek gönderelim hemen. Yemek gönderirdi. Yaşayanlara yemek lazım. Dua bilmezdi ama yemek gönderirdi, lahmacun. Yanında ayran olur, sarı kola olur en büyüğünden. Ne bok varsa beni de yanında götürürdü. Kötü zaman dostu. Kötü sıfatlar, kötü eşyalar, kötü tatlılar ve kötü kokular. Sana ihtiyacım olabilirdi. Hayatım adını bilmediğim özlemlerde kayboldu. Benimle çok konuşmazdı ama beni cenazelere götürürdü. Kurtuldu. Bir kişi daha kendi hesabına kurtuldu bu düzenden. Konuşuyormuş aslında. Biz konuşuyormuşuz aslında. Yirmi sene sonra anladım. Biri ölse de konuşabilsek. Biriyle konuştuğunda karşısındakinin yerine yanıt verirdim hemen içimden. Birilerinin bana normal olmadığımı söylemesi gerekebilirdi. Bütün olasılıklar yitip gitti biliyorsun. Sen o beyaz plastik sandalye. Ben irmik helva kokusu. Bu gece birlikte uyumalıydık.

[onurumut]

Mutlu insanlar mutlu olduklarının farkına varmazlarmis. Öyle kolay degil üç kuruşa beş köfte. Mutluluk öyle herkesin bileceği bir şey değil. Herkese de yakışmaz zaten. Kravata benziyor biraz. Ben mesela onun içinde kendimi yılkı atı gibi hissederim. Durmadan koşmam gerek sanki ne bok varsa ileride. Önümüzü görememekten ağrıdı boynumuz böyle keçi gibi, ben o küçük anların adamıyım işte. Bizim olayımız da bundan ibaret. Küçücük. Mikroskobik belki de. Dondurma görünce gözleri gülen sefil. Yazık sana annem..Hayatlarının bir döneminde herhangi bir spor rekabeti içerisinde bulunmuş olanlar tahayyül edeceklerdir bu duyguları. Maglup olmayı yani. Böyle yerlere dümdüz sarılıp kalmayı. Beni anlamalarını arzu ediyorum sadece. Uc beş kelime de olsa anlaşılmak. Futbol işte mesela. Acayip güzel görünür sahanın içinde o arkadaşlar aslında. Beraber kazanmak ve kaybetmek. Tam kazanacakken kaybetmek ya da baştan sonra önde giderken bir anda yenilmek. Ve yahut bir öne geçip bir geriye düşmek. Rakibini sevebilmek. Mütemadiyen çapraz çapraz ilerleyen bir ruh hali. Soyunma odasında insandan duvarlar. Bir ses belki ilahi belki babacan, baba gibi, şefkatli ve güven dolu, yaparsan yap seni koruyacağını bildiğin baban gibi. Seni teskin etmesi gereken o yüce ses. Futbol işte. Goller nizami mi tartışılır elbette ama yaşıyorsak nizamidir yani bence hak etmişizdir aslında. Biz her şeyi hak ettik. Seni belki rüyamda görürüm diye uyuduğum zamanları hiç unutmadım. Bunlar filmlerde olur sanırdım. Ellerin benimle sonsuza kadar. Başımın üstünde. Gözlerimde ve yüreğimde. O ince uzun gösterişli eller.

[onurumut]

ben seni hep affettim

Doğduklarında pek bir şey hissetmedim. İş gibi. Bir işin bir parçası gibiydi. Sabah kalkarsın işe gidersin, senetlerini ödersin, faturalarını yatırırsın, birilerine kızarsın, birilerini kızdırırsın ve her akşam eve giderken, geçmişini düşündüğünde şu an ile kıyaslayıp kendini okşarsın. Hayat buydu benim için. Kendime iyi bakmak zorundaydım, tansiyonuma veya şekerime, kontrollerimi düzenli yaptırmak zorundaydım. Beni kendimden başka hiç kimse memnun edemedi. Kendimi, başkalarının gözlerine bakarken bulduğumda hep iyi hissettim. Başkalarının gözlerini üzerimde bulduğumda ise tam tersi. Bir şey hissedememe kötülüğüne bulaşarak. Ellerim arkadan kelepçelenmiş gibi. Yakalandım, öldürebilirler beni. Onların zihinlerinde yaşadım sanki, onların ayakkabılarında, onların ceketlerinde, onların berrak geçmişlerinde ve geleceklerinde, sabah kahvaltılarının kahkahalarında yaşadım. Dedim ya doğduklarında bir şey hissetmedim diye. Arkadaşlarım ekseriyetle ilk çocukları doğduğunda bundan bir şey anlamadıklarını- babalık konusunda acemi olduklarından olsa gerek- ama devamında, ikincide ve üçüncüde bunun muhteşem bir olduğunu vurgulayıp durmuşlardı. Ben ilkinde şoka bile girmemiştim, ertesi gün büyük bir iş almak üzereydim ve aklım oradaydı. Adını bile ben koymadım, üzerine düşünmemiştim hiç, kardeşim geldi söyledi ve karar verdik. Sanki dördüncü çocuğu bekliyordum. İkisi üniversitede ikisi lisede. Altmışbeş yaşında yüzelli kilo gibi hissediyordum kendimi. Ya da bir çocuğun baba olduğunu düşünün. İkisi de aynı kapıya çıkar. Gerçeklik algım bozulmuştu. Çocukken genç , gençken çocuk ya da yaşlıyken çocukmuşum gibi hissediyordum kendimi. Yaşımın gerekliliklerini hiçbir zaman yerine getiremedim. Baba olmak daha da huzursuz kıldı beni. Hatta öldürdü beni. Babam evlenip çoluk çocuk sahibi olmam gerektiğini söylediğinde onu sorgulamamıştım açıkcası. Genellikle sarhoş olurdu ve pek sohbet etmezdik. Doğru düzgün bir işi bile olmadı. Devamlı içerdi, rakısı bittiğinde bana el işareti yapardı ve gidip ona rakı alırdım. İlişkimiz sınırlıydı, bir gün ilk kez oy vereceğim zaman ona kime oy vermem gerektiğini sormuştum. Umarsızca kime verirsen ver deyip içmeye devam etmişti. Babamı hissedemedim hiçbir zaman. Ne önümdeydi ne arkamda. Anlamsızca gülerdi. Hiçbir anlamı olmayan şeylere, sarhoş gibi gülümserdi sessiz sessiz, öğlen ikide ya da sabahın sekizinde. Biçimsiz, çirkin ve anlamsız bir berduştu. Hayatım boyunca alkoliklerden ve şişmanlardan bu yüzden nefret ettim sanırım. Bütün kontrolü anneme vermiş, her şeye o karar veriyor, yarım bir erkek. Ona acımak beni mahvetti. Hayatım boyunca onunla konuşabilmiş olmayı hayal etmişken, şimdi ise çocuklarımın bu benden istemesinden korkuyorum. Onlara ne diyeceğimi bilemiyorum, umarım para isterler, para verince sanki uzunca vakur bir konuşma yapmış gibi hissediyorum kendimi. Bütün sorunlar çözülmüş gibi. Kime oy vermeleri gerektiğini bilmiyorum, kiminle arkadaş olmaları gerektiğini, kiminle evlenmeleri gerektiğini, eşlerine nasıl davranacaklarını, çocukları olursa başlarına ne geleceklerini bilmiyorum. İlk günden beri bilmiyorum. Hangi okula gitmelerini istediklerini bilmiyorum. Büyümelerinden korkuyorum. Emeklemelerinden, koşmalarından korkuyorum. Bana eksikliklerimi hatırlatıyorlar. Gençken kıskançlık ve nefretle karışık imrendiğim büyük adamlara benziyorlar. Bu evden nasıl çıktı bunlar? Bana rağmen nasıl bu kadar güzel olabildiler? Bana rağmen nasıl bu kadar iyi olabildiler? Bu karanlıktan nasıl çıktılar? Ya da çıkabildiler mi acaba? Onları kötü bile yapamadım ben. Aslında hangi yemekleri sevdiklerini bile bilmiyorum açıkcası. Hangi filmlerden hoşlanıyorlar, en sevdikleri yazar kim, ilk kez kiminle seviştiler, kime aşık oldular, kime kızdılar, kalplerini birileri kırdı mı bilmiyorum. Kimlerin omuzlarında ağladılar, onları kimler teselli etti bilmiyorum. Kime güvendiler, kimlerle kavga ettiler bilmiyorum, çocuklarımı kimler kandırdı bilmiyorum. Hepsi gitti. Görüşmeyeli otuz seneden fazla olmuştur. Biz hiç görüşmedik aslında. Hiç konuşamadık. Birbirimizi tanımadık. Oturuyorum şimdi bir koltukta, karşımda bir duvar, perdeler açık, kafamın içinde bir şarkı, içlerinden birisi sert çocuktu yağmuru çok severdi onu hatırlıyorum. Yağmuru dinliyorum..

[onurumut]

I SEE DEAD PEOPLE

Oval borcamın içindeki irmik tatlısı.Üzerinde eski bakkal mumları; değersiz hayatlarımızın değersiz doğum günü kutlamaları ya da daha doğrusu kutlayamamaları. Aslında bir hiç olabileceğini bir an bile kabul edememiş zavallılarız biz. Gözlerim bi duvara bakıyor bir tatlıya. Doğmakla hata ettim galiba. Çözülmesi gereken bir hayat bilgisi sorusu gibi bana bakıyor pasta olamayan tatlı. Mahalleden arkadaşları çağıramamışız, ev kirlenebilirmiş, ayakları üstleri başları kir pas içinde olabilirmiş çocukların. Olması gereken bu tören artık bitmeli. Arkadaşlarım çok kral çocuklar. Ahmet mesela ölümüne kavgaya gelir benimle, beni kardeşi gibi görüyor, dürüstmüşüm çok. Babası şeymiş ama işte şey yani falan. Vedat desen çok komik içinde zerre kötülük yok, masum soruları olan Vedat, benim daha komik olduğumu düşünüyor, saygılıyız birbirimize eski beyefendiler gibi. Birbirine saygılı iki erkek, dünyayı yakabilirdik Vedat’la.. Ama işte şuralıymış oranın insanları da bir şey olurmuş bir tuhaf yani şey işte biraz acayip. Bir de birbirine benzemeyen ikizler Oğuz ve Murat onlar da çok kral çocuklar. Birbirlerini kıskanırlardı, Oğuz daha duygusaldı mahalle maçında yenilince gelir bizi teselli ederdi, Murat daha realist yenilince hepimizden nefret ederdi. Onun da amcası hapisten yeni çıkmış birini mi öldürmüş, yaralamış mı işte öyle şeyler, onun da ailesi biraz şeymiş yani biraz tuhaf. Amma velakin zehirliydiler belki arkadaşlar, aileleri zaten zehirlilerdi, çocukları da onlar gibi olurdu nihayetinde üretim bandından çıkan seramikler gibi, aynı renk aynı ton, 16 metrekarede bir tekrar eder bunlar bilirsiniz. 16’da bir başa döner. En iyisi bizim evmiş. Bizim evin falsosu yokmuş, devletçe belirlenen kurallar içerisinde dedikodusu yapılacak bir şeyi yokmuş bizim evin, normalmiş yani başımızı öne eğecek, bizi utandıracak bir şeyi yokmuş bizim evin normal işte. Biz normalmişiz. Onun için yaşıyormuşuz zaten normal olmak için, seramikler gibi aynı.Başkaları şeymiş biraz.. Çocuklar doğmalıydı, arkadaşları olmalıydı ama birbirlerinden etkilenmemeleri gerekiyordu, arkadaş demek zaman geçirmek demekti, onlarla zaman geçirilmeliydi, onlar başkalarıydı, başkaları sakıncalıydı. Çocuklar olmalıydı, çünkü herkesin çocuğu vardı, herkesin perdesi olduğu gibi, herkesin kapısı olduğu gibi. Evin içinde gezebilirlerdi fakat konuşmasalar daha iyiydi, görünmeseler daha da iyiydi ama olmalılardı, sessizce mumları üflemeleri gerekiyordu sadece. Çok sonra 25-30 sene sonra anladım belki bunu. Bunun bu kadar önemli olabiceleğini, elimde olmadan birçok insanı manasızca hayatımdan çıkardığımı. Çok sevgili sevgilim doğum günü sürprizi yaptığında bir gün bana. Filmlerdeki insanlar gibi.Elinde bir pasta, mumlar filan şekil, maytaplar gece kulübü gibi pat pat, parıltı, şık bir şey belli, apartmanın karanlığında ışıltılar, içim kıpır kıpır, daha çok sev beni amınakoyim, bu işte, sevgiye ihtiyacı olan bir köpeğim ben, neler hissediyorum neler, bozuntuya da vermiyorum, merdivenlerden koşarak geliyor bana doğru, erkeğin, baban her şeyinim ben senin, tanıdığın bütün herkesi unut annen dahil, sana tahayyül edemeyeceğin bir hayat yaşaticam. İşte böyle katil oldum.

[onurumut]

2000 motor ford taunus

‘'Tavşan ölünce tilki korkarmış çünkü sıranın kendisine geleceğini bilirmiş’’ diye bir laf vardır. Okuduğum bir kitapta gördüm bunu ve hemen altını kalın uçlu kurşun kalemimle çiziverdim. ben kurşun kalem severim. Kendime de bir not düştüm, ‘’ bunu unutma’’ diye. Çünkü unutmamam gereken her şeyi unutmuşum ben, kafamda parçaları çoğunlukla birleştiremiyorum, her şey kesik kesik ve flu bir şekilde beliriyor zihnimde, bazen de bomboş bir ışık görüyorum, ameliyathanelerde olur hani tavanda, masada yatan hastanın tam yukarısında, ürperticidir, kaderin gizemli ışığı, cennet veya cehennem, ya ölüme yollar ya da yaşama merhaba der. o ışık ya ilk gördüğün şeydir ya da son. Beni evde ebe doğurmuş annemin dediğine göre, sorunsuz çıkmışım, türk filmlerindeki gibi, ‘’ sıcak su hazırlayın, bir de bez getirin’’ gibi bir sahne yaşanmıştır herhalde o yüzden bilemiyorum. bunun aksine unutmam gereken şeyleri de unutamadım. genellikle öldüler zaten. daima birileri öldü. birileri gitti ve gelmedi. fırına pide almaya gönderdiğimiz çocuk gelmedi. kaleci oyuncu yaptığımız çocuk da bi daha o maça çıkamadı. benim akranlarım bilir; birlikte doksanlık kaset doldurduğumuz, uzun kolonlu müzik setlerinin radyosundan şarkı kaydettiğimiz o çocuk da gitti ve bi daha dönmedi. gizlice benim kramponlarımı giyen, gömleklerimi çalan o herif de bi daha bunları yapmaya fırsat bulamadı. kaderin gizemli ışıklarına yenik düştü. geriye bi dolu ve pişmanlık ve gözyaşı kaldı. sokaklar sokak değil, insanlar insan değil, hayvanlar bile karakter yoksunu sanki. geçen gün adamdan saymadığım tüy siklet gri bir kuş yediğim simiti çaldı utanmadan. balinalar, köpekler, fareler.. bazen kendimi okyanusa sandalla açılan bir gerizekalı gibi hissediyorum. ben kaldım. ringe çıktım. çok terledim. gözümü patlattılar. gözümden kan geldi. dişlerimi elime verdiler, renkleri karıştırdım. harfleri bilemedim. sesleri duyamadımkim bağırıyor, kim konuşuyor seçemedim, dokunamadım çünkü ellerim yoktu. hissedemedim çünkü kalbimin aynı yerde durduğundan emin değildim. attığından bile emin değildim. ara sıra yoklama ihtiyacı duyuyordum orada mı diye.. evet ben kaldım ve bir de sen kaldın. sen bilmezsin ben film noir severim. bu tarz filmlerde sarışın bir kadın göründüyse şayet tabanca patlar orada er ya da geç, bu bir kuraldır. herkesin bildiği ama yine de her defasında gerilerek izlediği bir kural. zamanı bilinmez çünkü, ne şekilde olacağı bilinmez, ve en önemlisi kime patlayacağı da bilinmez. yakışıklı jön de ölebilir, kötü adam da, sarışın kadın da. okyanustayım evet. bir sandalın içindeyim evet. yağmur da başladı evet. hatta fırtınaya döndü evet. nereye gittiğimi de bilmiyorum evet. bildiğim tek şey ilk benim ölmeyeceğim. pideye almaya giden çocuğa sözüm var çünkü ve ben verdiğim sözleri tutarım sen de bunu biliyorsun.

[onurumut]

nezaketten değil

anası portakalı ikiye bölermiş. biri kardeşine biri kendisine. ayakkabı yok üst baş yok. babası berduş, tembel ve ilgisiz. kardeş sayısı neredeyse bi düzine. kardeş değil bir yük. baba değil bir yük. anne değil bir yük. bu evde herkes birbirine yük. tek sorun parasızlık. fazladan sakladıkları bir sevgi varmış gibi.. tek sorun parasızlık.. ah bir parası olsa. çıksa ağanın karşısına. ince memed gibi. yağmur gibi indirse kurşunları böğrüne böğrüne. ezilmişliği yok etse, dünyayı değiştirse. ah bir para olsa.. en güzel pavyonda en güzel karıyı çağırsa.. masaları donatsa kulüp rakısı içse. en güzel ceketi alsa. yok ki para... oysa bir parası olsa, çok iyi insan olacak. dünyanın en müşfik adamı, en güzel babası, en güzel amcası, en güzel dayısı, kocası olacak. marlboro içecek. yeni çıkan kot dedikleri şeyden alacak. sevgilisine muhallebi ısmarlayacak. belki okulu biterecek. köyün gururu olacak, yabani olmaktan kurtulacak. olsa. bütün hafızamı zorluyorum. unutmamak için. hepsini yaptın. marlboro'da içtin. en güzel kotu giydin. en güzel arabaya bindin. gaza bastın gittin. her şeyi yaptın. şimdi hafızamı zorluyorum.aslında zorlamıyorum. hiçbir şeyi unutmadım. olmak istemediğin hiçbir şey için seni suçlayamam. nezaketten değil. ama sen kim olduğunu unuttun. nerden geldiğini unuttun. ben unutmadım. sen düşmanı olduğun şeye dönüştün. ben her şeyle yüzleştim. tuvalette, banyoda, sokaklarda, rüzgarı bitmeyen bulvarlarda. bütün mevsimlerde. bütün şehirlerde. ama sen korktun. ince memed'teki amcık ağa gibi korktun. en çok da kendinden korktun. güzel olan her şeyin amına koydun.

[onurumut]

huzur

2006 yılıydı hiç unutmuyorum. rahmetli elinde bir kitap heyecandan gözleri dönmüş bir şekilde girdi odaya. lan acayip bi adam buldum dedi tıpkı bize benziyor. umarsızca kim amınakoyim dedim. güldü. her zaman güzel gülerdi. iyi bi insan olduğunu o zaman anlardınız. kitabı düzeltti ve üstüme attı, oku amınakoyim dedi. ilgisizce açıp okumaya başladım. ''o gittikten sonra eski yalnızlığıma dönemedim'' diyordu. bi büyük içmiş gibi hissettim kendimi. biraz da ilk ben niye keşfedemedim diye kıskandım. onu solak olduğu için de kıskanırdım. asla sol ayağımla topa vuramazdım. çalım atamazdım. bu bana hep bir eksiklikmiş gibi gelirdi. serseme dönmüştüm. duvarların öbür tarafında beni bekliyordu sanki. bende duvarların içinden geçme arzusu yaratmıştı fante. insanları bırakıp kitaplarla kavga etmeye o zaman başladım sanırım. şimdi daha iyi anlıyorum eski yalnızlıklara dönememenin verdiği huzursuzluğu.

[onurumut]

Odam alacakaranlıktı. Işığı yaktım. Perdeler inik, bir de kapı sürgülü oldu mu kendi ülkemdeyim burda. Yeğindim, sivrisinek gibi. Tavana baktım. Büyük eksiklikti bu; ustalık üstüste kocaman yapılar dikmekte değil, odaların tavanına sağlam halkalar çıkmaktaydı. Birden çocukluğumun asılmışını gördüm. Dili, gözleri dışarıda, sümüklü korkak. “Bütün dünya bana bir yaşama borçlu.” En iyisi ağu içmekti ama aramak için yeniden ötekilerin arasına çıkmak gerekti. “Ulan sağ ayağın altı parmaklıymış senin be” “yalan” derdim. Ayakkabımın bağına uzanırdım. Katıla katıla gülerlerdi. Şaşırır kalırdım. Mutemet gözlüğünün üstünden bakardı. “Sen başkasın” derdi öğretmen. Sınıf çın çın öterdi. “Hey bücür, temize çek şunu.” Bücür bendim. “Bu suratla mı be? Vazgeç, korkar kadınlar.” Çağımızın öncüsüydüm ben; ama beni yerden kaldıran adam üstümü başımı silkmişti. “Yirmi liraya bu gömlek ha! Kazıklamışlar seni. Benimkine bak, onüç liraya.” Sonra o bakkal, yarım kilo sucuğa beş lira alanı: “Bütün dünya bana bir yaşama borçlu.” İstemiyordum alacağımı. Bilek damarımı kesecektim. Ötekiler kapımı kırınca ne yapacaklardı acaba? Madam kızardı belki. Önce karşı duvara kara boyayla kocaman bir YAŞANMAZ yazacaktım..

[onurumut]

yük

Bugün yine başkalarıyla acımı yarıştırdım. Doğduğum eve gittim. Bahçeli iki katlı bir ev. Üst katta ev sahibi alt katta biz. Hala yıkmamışlar. Olduğu gibi duruyor her şey. Zaman hiç geçmemiş gibi. Top oynadığım evin önündeki sokakta bir sigara yaktım. Yürüdüm. Biraz güldüm. Karşımızdaki evin altında bakkal vardı. Bakkal dükkanın içi evlerine çıkıyordu bahtiyar abilerin. Ev sahibimiz Fehmi amcayı aradı gözlerim. Toplara burunla vurmamamı ayak içi vurmamı tembihlerdi devamlı. Ve gösterirdi. Ayak içi sert plaseyi o öğretti bana. Üst katta pencereden bizim maçlarımızı seyreder bazen de aşağıya iner hakemlik yapardı. Almanya’ya işçi olarak gitmiş. Para yapınca dönüp kendine ev yaptırmış. gençken top oynamış. Almanya'yı, nasıl topçu olduğunu, çalıştığı fabrikayı hepsini anlatırdı. Şirret bir karısı vardı. Her seferinde el kadar çocuk nerden bilecek fehmi diye söylenirdi. Bi de kiracılar erik yemez derdi. En iyi arkadaşımdı fehmi amca. En son birlikte erik ağaçlarını suluyorduk. Bana erik ağaçlarını anlatıyordu. O gün anneme gidip hayatımda en çok sevdiğim meyvenin erik olduğunu söyledim. Küt diye bayıldı fehmi amca. Anne diye bağırdım. Aldılar götürdüler. Bi daha göremedim onu. Kalp kriziymiş. Annem bana cennete gitti dedi. Cennet nerde biz de gidelim o zaman dedim. Annem ağlamaya başladı. Bugün tam durduğum yerde en iyi arkadaşımı kaybettim yıllar önce. Erik ağaçlarını aradı gözlerim. Kesmişler. En iyi arkadaşıma ait bir tek bu ev kalmış. Bu sokak. Sanki hala pencereden deyyuslar diye bize gülecekmiş gibi geldi. Gülmedi. Birkaç adam geçti sokaktan kaba saba, kötü kötü baktılar bana. Zoruma gitti. Burada doğdum ve bunu kimse bilmiyor. Bakkal da gitmiş. Sokağın ucundaki ganyan bayii kapanmış. Onun karşısındaki birahane kapanmış. Geceleri nara atarlardı ayyaşlar. Ama sanki hiçbir şey değişmemiş gibi. Bulutlar bile aynı. Topraktan erik ağaçları fışkıracak sanki. Ben sanki hiç gitmemişim buradan. İnsan hissettiği yerdedir derler ya burada tam şu anda kendimi hiç hissetmediğim kadar huzurlu hissediyorum. Bir yandan da kederli. Kedere yenilecez biz. Anamın bağırtıları hala kulağımda. Bir gün turşu suyu boğazına kaçmıştı az kalsın ölüyordu. Ölülerini gömmeden kimseye yaşayamaz bunu anladım. Çapraz komşumuz hacı amca hala beni namaza götürmeye çalışıyor. Kaçıyoruz. Bu çocuklar vallaha billaha dinsiz olacak hanım kızım diye anneme söyleniyor. Annem tövbe tövbe çekiyor. İkinci sigarayı tam yakacakken vazgeçtim. Bindim arabaya. Uzaklaştım hemen oradan. Dayanamadım. Boktan bir sarı bina. Çöp kokan asfalt. Ne varsa.. Her şey herkes bizim hayatımıza dokunmak zorunda mıydı? Onu düşündüm oradan ayrılırken. Bütün o sokak hatta bütün bir şehir, şehrin bütün ağaçları, yere düşen turunçlar, mavi otobüsler, küfreden adamlar, kahkaha atan kadınlar, kavga eden sevgililer, mendil satmaya çalışan çocuklar, kazım abi’nin büfesi, ayak üstü içtiğimiz muzlu süt, boktan bir muz ve süt, kel bakkal bahtiyar, onun bozuk çikolataları, nermin teyze’nin o ekşi suratı. Neden bu kadar çok sevdik yaşamayı? Eve gidip kitap okumak binlerce hikaye hayal etmek istedim derhal. Kendi hayatımdan uzaklaşmak. Uzaklaştıkça dinlenmek istedim. Kim bana güzel bir hikaye anlatacak? Kötü de olabilir ama içinde ben olmayayım? Biz olmayalım? Hiçbir hikaye bize dokunmasın. Bugün yine acımı başkalarıyla yarıştırdım. Toz bulutu gibi sendeleyip kaldım havada. Bir astsubayın hikayesini dinledim canlı canlı. Astsubayı seven kız ve astsubay. Çok sevmişler birbirlerini. Kızın ailesi çocuğa kızını vermek istemez. Astsubay kızı kaçırır. Evlenirler. Üç çocukları olur. Masallardaki gibi. Mutlu mesut yaşarlar. Adamın tayini güneydoğuya çıkar. Gazi olur. Bir ayağını mayına kaptırır. Yıllar geçer. Mutlu mesut yaşarlar. Bir bacaksız ama aşkla, sevgiyle, mücadeleyle. Sonra adamın öteki bacağında kanser çıkar. Kuyruk sokumuna yakın, ölümcül. Adamın iki aylık ömrü kalır. Dinlemeye mecalim kalmaz. Ölülerimi gömdüm de geldim ben. Sanki herkes bizim hayatımıza dokunmak zorundaydımış gibi. Ben masallara inanmam. Ya siz?

[onurumut]

kahramanın yokluğu Aklına gelmezse nerden bileceksin nasıl olduğunu. Sormazsan kendine nasılsın diye cevap vermene gerek de kalmaz. Evin salonunun ortasında pencereden sokak köpeklerine bakarken ne yapacaksın cevapları? Otur reality show izle. Maç izle. Başkalarının mücadelerini. Kendini onların yerine koy. Kahramanın yokluğunu düşün. Markete git, ekmek al, markete git sigara al, markete git içki al, kasiyer kızlarla muhabbet et, sebze fiyatlarını kontrol et, dana kıymanın kilosu artmış mı acaba? Market arabalarına para takıyorlar. 1 lira. İğrenç insanlar alıp gitmesinler diye, yeni moda olmuş meğerse. Herkes herkesin hırsız olabileceğini düşünüyor. Doğru ama kendi hırsızları ilgilendiriyor insanları öyle değil mi? Onun arabasını çalmıyorsa sorun yok. Hırsız kendi evine girdiği takdirde hırsız. Köpeklere bak. Doğada uzun yürüyüşlere çık. Ava git, tavşan öldür, ağaçlarla beslen, ateş yak, balık tut, gökyüzüne ateş et. Bir çadırda ellerini dizlerine kitleyip otur. Hayvan misali düşün. Uyu. Uyan. Konuş insanlarla. Pazara git. Yükselen vasatlığın sesini duy. Sıradanlığın sesini duy. Emekliler, ev hanımları, öğrenciler. Pazara gitmeyi ekonomi yapmak zanneden janti iş çocukları. Kulaklarında bluetooth kulaklıklar. Sınıf kaygısı içindeler. Kandırmaya çalışanlarla kandırılmamaya çalışanlar arasındaki bir mücadele . Sabah kandırmaya çalışan akşam kanmamaya çalışıyor. Basit ama olması gereken bir kavga bu. Bitmeyen kavga. Her şeyi unut ve insanların seslerine kulak ver, durmadan birbirlerine bağırıyorlar. Bitmeyen uzun kuyruklar. Televizyonda bir ülkenin kayboluşunu izle. Bir toplumun çöktüğüne şahit ol. Hiçbir şey yokmuş gibi konuşmaya devam et. Anlat istersen. Anlatmak istiyorsun değil mi? Şöyle bi kahve içip. Bütün bildiklerini. Abi yapma allah aşkına. Gücünün yetmediğini gör. Yoğurt ye. Karbonhidratları ezberle. Proteinlere dokun. Günde kaç litre su içmek gerektiğini öğren. Yeşil gıda tüket. Organik ürün kovala. Devlet bizi öldürmek istiyor. Kanserden kaç. Koşarak uzaklaşamazsın bir bisiklete bin. Derin nefes al. Yemekli sohbetlere git. Gülümse. Fotoğraf çektir. Pencereden köpeklere bak, Eskişehir yolundan geçen şehirlerarası otobüslere bak, içindeki insanları düşün, nerden geldiklerini düşün. Nereye gittiklerini düşün. Ya da düşünme sadece bak. Mal gibi bir hayvan gibi bak. Başkalarının hayatını yaşamaktan iyidir ama başkalarının hayatını düşünmek. O adamın ellerine ne olduğunu bulmaya çalış. Buruşmuş, tornavida gibi sert ellerine bak. Yalnız olmadıklarını göstermeye çalışan insanların gözlerine bak. Kimse güçsüz görünmek istemiyor. Herkes korkuyor. Haberlerde, kendisini aldatan kocasını baltayla öldürmüş temizlikçi kadının biri. Geçim sıkıntısı ve aşk. Varoşlar da sever. Herif ara sıra çalışan parazit büyük ihtimalle. Kadın sevmiş bunu. Kim kimi kandırdı bilmiyoruz. Görücü usulü belki. Kadının canı çıkıyor her gün temizlik. Adam karı parası yiyor. Kadın sabrediyor. Çocuklar bir yandan. Başkalarının bokunu temizlemek bir yandan, evin işi bir yadan. Adam bir de başka kadınlarla kırıştırıyor. Belki kadının parasıyla kumar da oynuyor. Başkalarının parasına şans. Belki içiyor da. Bu hayatın bir anlamı kalmadı onun için artık. Kesiyor baltayla adamı raskolnikov gibi. İbrahim hocamız vardı ortaokulda. Bir gün bir soru sordu. Mütevazı bir devlet okulu. Dostoyevski diye birini duydunuz mu? Sınıftan çıt yok. Apo var bir tane arkadaş, babası bisiklet tamircisi. İbo var bi tane babası belediyede işçi. Güldüler kendi aralarında. O kim amınakoyim filan dediler. Kızlar duydu. Onlar da güldü. Bi an hocanın sözlü sınav yapacağını da sananlar oldu. Gözlerini kaçırdılar adamdan. Herkes bana sormasın bana sormasın diye kafalarını kaçırmaya devam ederken atladım ben. Duydum dedim. Kim dedi. Yazar dedim. Aferin oğlum dedi. Peki ne yazar dedi bu adam? Bilmiyorum dedim. Çantasını açtı. 1970’lerden kalma, sayfaları sapsarı, kapağı eski püskü bir kitap çıkarttı. Kitabı elinde sallayarak bana doğru gelmeye başladı. Okumak ister misin dedi. İsterim dedim. O zaman okuyup bana ne anladığını yaz dedi. Peki dedim. Kitabı büyük bir heyecanla okudum. Suç ve Ceza. Her sayfasını ürpererek okudum. Çok etkilenmiştim. Ondan önce de okuduğum bir kitabı hatırlamıyorum açıkçası. Gayet yüzeysel bir şekilde ne anladığımı yazıp İbrahim hoca’ya kağıdı verdim. Üç günde bitirmiştim kitabı. Etkilendiğimi görmüş olacak ki başka kitaplar önermeye başladı hemen bana. Tabii daha sonra kitabı tekrar okudum. Temizlikçi kadını düşündüm. Ne anlatıyordu kitap? Temizlikçi kadının niye kocasını öldürdüğünü anlatıyordu. Apo’nun annesi olabilirdi o kadın ya da ibo’nun. Hala bir kitapçıdan içeri girdiğimde İbrahim hoca’yı anımsarım. İki tane takım elbisesi vardı. Birer haftayla değiştirirdi. Biri kahverengiydi. Bok koyusu kahverengi. Kahverengi de kravatı vardı. Kalın, çok kalın camlı bir gözlüğü, geniş ve uzun bıyıkları vardı. Bir de gri takımı vardı. Çocuklar dalga geçerdi adamın yoksulluğuyla kendi sanki ailelerinin durumları iyiymiş gibi. Yoksullar gaddar olur. Hele de birbirlerine karşı. Ama İbrahim hoca gördüğüm en zarif yoksullardan biriydi. Tertemiz bir Türkçesi vardı. Üstüne alacak bir şeyi yoktu ama üstü başı hep temizdi. Elleri, tırnakları. Böyle bir dünyada birine edebiyatı sevdirmek müthiş bir şey bence. Hangi kitabı elime alsam, hangi kitapçıdan içeri girsem hala onu hatırlarım. Yaşıyor mu hala bilmiyorum şimdi. Ustamdı. Ustalar ölmez.

[onurumut]

güzelliğin benim için

at yarışına götürdüm onu. cebimdeki son parayla kupon yapmak için hipodroma girdik. beklemeyi amaç edinmiş insanların yanına götürdüm onu. beklemekten başka çaresi olmayan insanların yanına. üç aydan beri aynaya bakmamış adamların yanına. bende bakmamıştım çünkü. bağırıp çağıran kaba saba adamların yanına. bende kaba sabaydım çünkü. altılıyı tuttursak arabaya benzin alacaktım. allah'ım dedim yolda bırakma beni lütfen. bu sefer tam zamanı. hiçbir neden göremiyorum kazanmamam için. sıranın bana geldiğini hissediyorum. bana acımıyorsan ona acı. yolda kalmayı hak edecek naptı? belki ben yapmış olabilirim ama o yapmadı. allah belamı versin yalan söylemiyorum. çok söyledim ama bu sefer söylemiyorum. madem o bunu hak etmiyor o zaman neden böyle kirli bir yarışa onu alet ettin diye soracaksın belki. bilmiyorum belki kendimi kanıtlamak için. ben de biliyorum demek için. benim de tahmin edebildiğimi görsün diye belki. arabayı park ettik. tribüne çıktık. kupona son şeklini verdik. atlar tamamen aklımdan çıkmıştı artık. rakamlara odaklanmıştım. hangisiydi? hangisini işaretlemeliydim? üç mü, beş mi, dokuz mu? hangisi? bi an için uğurlu rakamımı düşündüm. uğurlu rakamım yoktu. dokuz deyince hiçbir şey hissetmiyordum. arabada benzin yoktu. kazanmam lazımdı. asla açıklamak istemediğim durumlardan birini yaşıyordum. terleye terleye şablonu yaptım ve kuponu yatırmak için bankoya gittim. sonra yanına gelip oturdum ve beklemeye başladım. hayatla ilgili sorular sordu bana. yeni aldığı telefonunu gösterdi. çok karışık sen anlıyor musun? diye sordu. içimden anasını bile sikerim dedim. telefonunu ayarladım.özgüvenim biraz gelir gibi oldu. kola aldım ona. güzel kola alırdım. sarı bir tişört vardı üzerinde saçları gibi aynı. en sevdiğim renkti sarı. uğurlu rakamım yoktu ama en sevdiğim renk vardı. çok güzeldi.adamı katil edecek kadar güzel. en son köpeğin biri kovaladığında bu kadar heyecanlanmıştım. hayatım değişecekti. hissediyordum.

[onurumut]

güzel dünya

Dışarı çıktı. Kaldırımda yavaş yavaş yürümeye başladı. Akşam ezanının sesini duymasıyla birden irkilir gibi oldu. Yaşadığını hissetti sanki. Tüm o dolmuş ve otobüs seslerini bastırmıştı ezan sesi. Biri kulağının dibinde bağırsa duyamayabilirdi ama ezan sesini duydu. Pis ve boğucu bir hava vardı dışarıda. Kış yavaş yavaş etkisini göstermeye başlamıştı. Mont alsa mıydım acaba diye düşündü. Sonra beş dakika sonra eve döneceği aklına gelince dişlerini göstermeden gülümsedi. Marketten içeri girdi ve kasaların olduğu yere doğru ilerledi. Raftan bir tane ekmek çekti. Kafasını kaldırdı ve sıraya girdi. Elli yaşlarında, gözlüklü, beyaz saçlı kambur duran bir adam vardı önünde. İsterseniz siz geçin benim sepetim dolu beklemeyin dedi adam. Teşekkür etti ve adamın önüne geçti. Kasiyer kıza ekmekleri uzattı, iki paket sigara vermesini söyledi. Sırasını kendisine veren adamı düşündü; Fenerbahçeli’ye benziyor bu dedi. Cemil Turan hastası bir Fenerbahçeli. Ama şimdilerde öyle çok fanatik değil. Kesinlikle öyleydi. Bir an için adama hangi takımlı olduğunu sormayı düşündü ama toplumun buna hazır olmadığı aklına geldi. Alışveriş yapan insanların konsantrasyonunu bozmaktan korktu. Haklı olmak hoşuna gidiyordu. İyi Fenerbahçeliler’de var dedi içinden, “bana sırasını verdi büyük adammış gerçekten.’’ Dişlerini göstermeden gülümsedi. Kasiyer kıza sigaraların ve ekmeğin parasını verip marketten çıktı. Karşı kaldırımdaki halı sahada maç yapan çocukları gördü. Halı sahayı saran tellerin yanına gitti. Bir sigara yaktı ve çocukları izlemeye başladı. Kör dövüşünü andıran bir maç oynanıyordu sahada. Allah belanızı versin dedi ve hemen uzaklaştı oradan. Apartmanın önüne geldi ve kapıcıya apartman görevlisi diyen komşusu Hamdi Bey ile karşılaştı. Selam komşu dedi Hamdi Bey. Karşılık verdi. Merhaba dedi. Nasılsınız diye sordu Hamdi Bey. İyiyim sağolun siz nasılsınız diye karşılık verdi. Adam dişlerini göstererek gülüyordu ortada hiçbir sebep yokken. Konuşmasını gülerek sürdüyordu. Aman efendim dedi adam havalar bozuyor artık çok ince çıkmışsınız alimallah şifayı kaparsınız. Bir an aslında mont almayı düşündüğünü ama eve dönmeye üşendiği için almadığını söyleyecekti. Kendine geldi. Sigarasını attı ve yok ben daha üşümüyorum sağolun demekle yetindi. Tedirgin edici bir sessizlikten sonra adam ben sizi tutmayayım hadi görüşürüz dedi ve gidecekmiş gibi hareketlendi. Ağzının yayaraktan hafta sonu koyar mıyız Gençler’e dedi. Hamdi Bey Galatasaraylı’ydı, her görüştüklerinde mutlaka aynı şeyi soruyordu; Hafta sonu koyar mıyız? Yarın koyar mıyız? Bizim takım napar? Şampiyon olur muyuz? Belirsizliklerden hoşlanmıyorlardı insanlar. Birilerinin onlara olacak olanı anlatması, onları rahatlatması gerekiyordu diye düşündü. Belki Kuran okumalarının, namaz kılmalarının, Allah’a inanmalarının sebeplerinden biri de buydu. Ne olacağını bilme arzusu. Gelecekten korkmak. Ama geçmişten de korkuyordu insanlar. İnsanlar her şeyden korkuyorlardı. Gölgelerinden bile. Koyarız Hamdi Bey en az üç tane atarız diyerek karşılık verdi. Hamdi Bey dişlerini daha çok göstererek güldü. Hay yaşa sen dedi. Koyarız tabii ya bu aralar çok kötüler zaten dedi. Hamdi takımının hafta sonu rakibini yeneceğini bilerek hızlı hızlı yürüyerek uzaklaştı. Eve girdi. Aldıklarını mutfak masasının üstüne bıraktı. Dolaptan iki tane yumurta aldı. Sahanda salçalı yumurta yaptı. Yumurtanın yanında bir bardak kola içti. Telefonu çaldı. Kimin aradığını görmeden efendim anne dedi. Biraz annesiyle konuştu. Televizyonu açtı. Ecnebi kanallarındaki reality showlardan birini izledi. Adamın biri ağzıyla kamyonu çekmeye çalışıyordu. Başarırsa ikiyüzbin dolar alacaktı. Başaramadı ve öldü. Arkadaşları ne kadar sevgi dolu bir insan olduğundan bahsetti. Programın yapımcısı cenaze masraflarını kanalın karşılayacağını söyledi ve diğer bahse geçildi. Belgesel programlarından birini açtı ve kaplanları izlemeye başladı. Ailenin reisi olan kaplan ölünce dişi kaplan, kocasını öldüren kaplanın karısı olmayı kabul etmişti. Ağlayacak gibi oldu ama ortada ağlanacak bir şey yoktu.

[onurumut]

çünkü dünya yamuk yapmıştı ikimize de

Bunu yıllar sonra anladım. Nevzat abi beni balık tutmaya götürdükten çok sonra. Neden-sonuç ilişkisine bağlı kalmayı yani. Kitaplarda da yazıyormuş sonradan öğrendim. Her şeyin bir nedeni varmış öyle diyorlar. Kitaplarda başka şeyler de yazıyormuş. Acayip şeyler. Bunu bana nevzat abi söyledi. Cezaevine girdiği zaman çok kitap okumuş. Ne bulduysa okumuş. Ampulu icat eden adam karı dırdırından bunaldığı için ampulü icat etmiş. İlk başta o da bilmiyormuş tabii bunun böyle sonuçlanacağını. Nevzat abi dedi bunu bana. Balık tutmak için boktan balıklar avladığımız esnada. Bu işe hiçbir zaman ilgi duymadım bu yüzden hatırlamıyorum o boktan balıkımsıların adlarını. ‘’Balık balığı yer mi abi ya’’? diye soruverdim hemen. Hayatımın en ilginç anlarından biriydi. Gece yatarken bazen aklıma geliyor hala. Acayip şaşırmıştım. Yıllar geçtikçe gittikçe azalıyor insanın şaşırdığı şeyler. Muhteşem bir cevap bekliyordum. Gecikmedi. ‘’it iti, it kuyruğunu ısırır oğlum’’ dedi. Bunu sonra birçok yerde bizzat kullandım. Hoşuma gitti. Kendimi güvende hissettim. Kelimeler yokken napıyordu bu insanlık ya? Daha mı iyiydi acaba? Yoksa daha mı kötü? Sonra anlatmaya devam etti. Balık tutmak dünyanın en mühim işidir dedi. Ciddiyet ister dedi. Sabır ister dedi. Herkes beceremez dedi. Sonra biraz para verdi elime ‘’git bi ufak rakı al’’ dedi. ‘’Kendine de kola alırsın. Ha istersen büyük al rakıyı. Benim için problem değil. İçkinin, sigaranın saygısı mı olur be oğlum? Evet evet sen büyük kap gel bi tane en iyisi’’ dedi. Bir şey söylemeden gittim aldım istediklerini. ‘’rakı masası hazırlamak da mühimdir’’ dedi. ‘’Biliyor musun’’? diye sordu. Hayır abi’’ dedim. Şimdiki gençler böyle şeyleri bilmiyorlar hiç’’ dedi. Öğreneceksin’’ dedi. Ben öğretirim’’ dedi. Ben boş dolaştırmam yanımdaki delikanlıyı.’’ Kızlar desen onlar da bir acayip. Bu salaklara nasıl aşık oluyorlar ben anlamıyorum amına koyim’’ dedi. Oltayı attı ve beklemeye başladı. Bu arada komiser dublesini öğretti. Komiserler meyhanelere geldiklerinde onların kadehlerine vatandaşa koydukları dubleden biraz daha fazla koydukları için bunun böyle söylendiğini büyük bir haz alarak anlattı. Benim de hoşuma gitti. İşte bu hiçbir kitapta yazmaz amını sikeyim’’ dedi. Teki öğretti. Peynirin, kavunun şeklini şemalini gösterdi. Buzun sonra konulması gerektiğinden bahsetti. Bunun en önemli adım olduğunu söyledi. Her dubleden sonra kadeh değiştirilir’’ dedi. Ama şimdi bizim imkanımız kısıtlı o yüzden es geçebiliriz’’ dedi. Ve sonra oltada hiç hareket olmadığını fark etti. Soktu çıkarttı soktu çıkarttı bir şeyler yaptı filan ama nafileydi. Gelmiyordu balık. Masayı kurmuştuk, mezeleri hazırlamıştık ama balık filan gelmiyordu. Acıkmıştık da üstelik. Ekmeğin biri bitmişti zaten. Mezelerle birlikte tırtıklamıştık. Terlemeye başladı, utanmayla karışık sinirlendi. Kaşındı, gerildi, ayağa kalktı, oturdu, tekrar kalktı. Bende rahatsız olmaya başlamıştım bu arada. Baya düşündükten sonra, ‘’ abi’’ dedim, ‘’ şurdan bir şeyler yaptırayım mı?’’ dedim. ‘’Yok lan’’ dedi. ‘’Buraya balık yemeye geldik. Sen ateşe bak sönmesin, yakalarız şimdi.’’ Dünyanın en önemli işini yapıyordum o an. Daha doğrusu en önemli işlerini. Nevzat abi’nin rakısını aldım. Kırmadan getirdim. Sigarasını aldım nevzat abi’nin. Onun da başına bir şey gelmedi. Masasına oturdum. Ne masa kırıldı ne sandalye. Sakilik yaptım. Ölmedim. Mangalı ben yaktım. Şak diye. Aptalca hareketler yapmadan. Ateşin sönmemesini sağladım. Benim sayemde oldu bunlar. Muhabbetine dahil oldum. Son derece kişisel konulara girildi. Benimle. Bana soru sordu nevzat abi. Gerçekten merak ederek sordu. Babamın bile soramadığı sorular. Klasik müzik salonunda herkese götünü dönen o önemli adam gibi hissettim kendimi. İyi bir şey bu. İyi bir şey olduğuna inandım çünkü. Nevzat abi en sonunda dayanamadı. ‘’ Hadi git şurdan iki dürüm yaptır gel’’ dedi. Çok utandı. O utandıkça ben de utandım. Balık olmak istedim o an. Dünyada ne kadar balık varsa anasını sikeyim’’ dedim içimden. Aldım geldim dürümleri. Doyurduk karnımızı bir güzel. Güldük baya. Terbiyesiz anılara. Pis fıkralara. Herkesin gülmeyeceği şeylere. Nevzat abi karısından ayrılalı bir ay olmuştu. Hala ayrıldıklarına inanamıyordu. Balıkların gelmemesi o kadar da önemli görünmüyordu sanki. O an vazgeçtim dünyanın bütün balıklarını sikmekten.

[onurumut]

inanmak istiyorum

atm'de olur da yanlış bir şey yaparım diye yirmi dakika geçiren adam gelmiş bana sen benim kim olduğumu biliyor musun? diyor. biliyorum kim olduğunu evet. her yerdesiniz maalesef. her caddede, her iş yerinde sizlerden var. bankada bankadan korkan, devlet dairesinde devletten korkan, sokakta sokaktan korkan ama restoranda yirmi liralık yemek için garson azarlayan adamlarsınız hepiniz. kayınpederlerinizin aldığı evlerde oturup dışarıda arkadaşlarınıza karınıza nasıl maçoluk yaptığınızı sikinizi kaşıyarak anlatan adamlarsınız hepiniz. biliyorum ben hepinizi merak etmeyin. ilk gençlik yıllarınızı da biliyorum çocukluğunuzu da. annenizi de tanıyorum, babanızı da. bok gibi yetiştirmişler sizi. daha doğrusu kendileri gibi. anneniz altın gününün en istenmeyen kadınıydı yalan mı? millet beş pasta yapıyorsa o bir pasta yapıyordu. en kötüsü ve en ucuzundan. kadınlar efendiliklerinden ses çıkarmıyordu. babanız tapudan emekli. eve rüşvet parası getirip ahlak satan memur hani. satacak çünkü yarası var. yarası olmayan hiç kimse bir şey satmaya çalışmaz. odaklanmaz. en sikik canlıda bile var şu vicdan. işe yarar yaramaz. bahanesi boldur gerçi peder bey'in. hayat zor filan der. unutur hemen. katillerin hapse girip namaza başlaması gibi. menfaat peşinde koştuğunu gururla rakı masasında anlatan iğrenç orospularsınız hepiniz. çocukken de maçın ortasında topu alıp giden piçler sizdiniz amına koyim. yeteneksiz, şişko, karnı dar ibneler. bilmez miyiz sizi? her şeyle ilgiliymiş gibi durup heves kıran yaratıklar. biraz büyüdüğünüzde ise ayşe'yi nasıl siktiğinizi anlatıyordunuz. her yerde. şimdi de aşktan bahsediyorsunuz. hiç değişmediniz. aşkta da , hayatta da. futbolda da.

[onurumut]

hayatın kuralı

bir şeyler arıyordum. ölümüne. daimi. uğrunda ölünebilecek bir şey. bir yaprak. bir taş. bir kaplan. adaleti getirebilecek herhangi bir şey. ışığa hasret bir karanlık gibi. yaşayanlar bilir ancak. konuşan ölüler ülkesinde. gözler soluk, omuzlar düşük, hızlı hızlı adımlar. patates olmuş suratlar. nereye gidiyorsunuz be oğlum? metrolar, otobüs durakları, köprüler, meydanlar. kimler bekliyor sizi? herkes endişeli. herkes kızgın. Bende kızgınım. ben çok kızgınım. 1 milyar şarkı yapılmış bu dünyada. gerizekalının biri çetelesini tutmuş. sayıların ne önemi var paran yoksa. hemingway’in de dediği gibi ‘’büyük duygular büyük kelimelerle de gelmiyor’’ bana kimse şarkı yazmadı bu dünyada. günde iki paket sigara içiyorum. haketmiş olmam gerekirdi diye düşünüyorum. doğum günümde dinler mutlu olurduk. doğdumuz günleri kutlayıp yaşadığımız günlere lanet eden insanlar olarak. beni tanımak isteyenlere şarkıyı dinlemeleri gerektiğini söylerdim. havalı olurdu. ne bileyim yürüyüşüm filan değişirdi. ikinci lig topçusu gibi yürüdüğümü farkettim geçen gün. değişiklik olurdu ya. ama belki olmadığı daha iyi oldu. belki o kişiden asla nefret edemezdim. ona kızamazdım. küfredemezdim. ortamdan ikiye çatlardım. vicdanımla başbaşa kalıp kafayı yerdim. trafikte sopa çekerdim. alayınızın amına koyarım lan filan derdim. tatsız şeyler olurdu. kişilik bölünmesi filan yaşayabilir. günde beş film iki kitap bitirebilirdim. bizimkisi yokluktan.insan yokluğundan. filmlerde ne kadar güzel insanlar var ya. hani insan kıramadığı kalplerin acısını başkasından çıkarır ya o misal. hatta şu an karar verdim bence böylesi kesinlikle daha adil olmuş. evet. hiçliğin olduğu yerde adalet kendiliğinden gelir. doğanın adaleti. sana hiçbir şey vaad edilmedi be oğlum. al voltanı bakiyim. ağzımızın tadı kaçmasın. r.e.m- imitation of life dinlendi.