restjes @orchideed - Tumblr Blog

Ik ben een klein, verstrengeld hoopje pijn en verdriet

anoniemus

Ik ben bang dat ik nooit meer ga voelen wat ik voor jou voelde

phokojoe

Liefde, das spelen met vuur. Ik sta vol brandwonden

sadegg

everyone: “but youre doing so well in school”

me: i am literally dying i dont know who i am and im a shell of myself. i cant remember one thing i did last week, everything is a blur and i some how simultaneously sleep all the time and never sleep

#2

Alleen zijn. Ik had het al eerder gedaan. Maar alleen zijn nadat ik jou had ontmoet, ik had geen idee hoe dat moest.

#schrijfels

verliefdopdeliefde

ik wil niet loslaten, alsjeblieft

orchideed

En toch heb ik geen andere keuze

phokojoe

Mijn lichaam heeft littekens van uw woorden

#1

Ik wou dat ik hem nooit had leren kennen. Ik wist niet wat voor een persoon hij was. Nog steeds is. Dat weet ik nog altijd niet zeker, maar toch weet ik het. Diep in mijn hoofd weet ik het, en alles daarbuiten vecht met volle kracht tegen die bevinding. Zeker mijn hart. Het huilt en schreeuwt en tiert en trekt aan me langs alle kanten. Ik word langzaamaan verscheurd en ik weet niet wie de strijd zal winnen, maar weet wel dat de strijdbijl niet neergelegd zal worden. We zullen doorgaan tot de dood, tot míjn dood. Ik wou dat ik hem nooit had leren kennen. Maar nu is het te laat. Mijn hart is verknocht en hoewel ik niet gelukkig ben bij hem, ben ik nog ongelukkiger zonder hem. Zo heeft hij mij gevangen, in zijn verscheurende, monsterlijke, prachtige, zachte klauwen die mij meer geborgenheid schenken dan het warmste deken. Ik wou dat ik hem nooit had leren kennen. Maar nu is het te laat, en we gaan door, tot de dood. Mijn dood

- E.B (getijden)

Mijn eerste eigen pijnlijk schrijfsel dat ik met jullie deel op mijn blog

#schrijsels