Leonie Ost

[ostleonie]

Made in Belgium - Philippe Geubels (extra)

Made in Belgium was de eerste theatervoorstelling van Philippe Geubels in Nederland. De show bestaat uit alle hoogtepunten van de Vlaamse shows van de Belgische komiek.

Deze hoogtepunten zijn weliswaar aangevuld met nieuw materiaal. Ook geeft Geubels het Nederlandse publiek wat meer uitleg over Vlaamse woorden en de Nederlandse vertaling ervan.

Philippe Geubels is altijd al mijn favoriete Belgische comedian geweest. Ik kan zijn humor heel hard appreciëren. Daarom was deze show voor mij zeker geslaagd. Je ziet dat hij zijn hart en ziel in zijn job steekt en dat maakt alles nog eens veel leuker. Zijn stem, mimiek en handelingen maken het plaatje compleet. Ook vind ik het leuk dat hij het publiek erbij betrekt in zijn shows. Op een gegeven moment haalt hij iemand uit de zaal die mee op het podium mocht gaan. Dit zorgt eens voor afwisseling en dat vond ik wel fijn.

Als je je kan vinden in Philippe Geubels humor, dan is deze show zeker een aanrader. Ik heb er alvast van genoten!

[ostleonie]

La Merde - SKaGeN

In 2005 maakte SKaGeN het toneelstuk genaamd ‘La Merde’. Deze voorstelling was gebaseerd op het stuk ‘De Pest’ van Albert Camus.

Het is zeer opmerkelijk hoe herkenbaar het verhaal is vergeleken met de dag van vandaag. Het stuk gaat over het stadje Oran dat de stadspoorten sluit nadat het getroffen werd door een plaag, meer bepaald de pest. De hele bevolking wordt in quarantaine opgesloten. Terwijl probeert Dr. Rieux de nodige maatregelen te nemen om de stad van een ondergang te beschermen, een laborant zoekt haastig naar een serum tegen de plaag en een priester zoekt naar betekenis achter het hele gebeuren. Het leven valt stil en men gaat op zoek naar de essentie van het bestaan. Vele emoties zoals angst en moed komen bovendrijven.

Het is bijna absurd hoe hard dit toneelstuk overeenkomt met de tijd waarin we nu leven. Ook bij ons breekt er een plaag uit, gaan de ‘stadspoorten’ dicht en moeten de mensen in hun kot blijven. Doordat het zo herkenbaar is, voel je echt wel mee met de personages in het toneelstuk. Je begrijpt ze veel beter door het feit dat we momenteel hetzelfde meemaken. Ook bij ons zijn emoties zoals angst, moed en onzekerheid aanwezig. Ook bij ons staat het leven stil en hebben we meer tijd om na te denken over de betekenis van alles.

Nu, nog even iets over de manier waarop het verhaal naar voren is gebracht want dat is in dit stuk toch iets of wat spectaculair. Zo hebben ze bij de voorstelling gebruik gemaakt van de techniek met de blue screen om dan op een scherm het eigenlijke beeld weer te geven. De acteurs speelden tegen een blauwe achtergrond met maar een paar rekwisieten zoals bijvoorbeeld een stoel of een tafel. Tegelijk werden dan op het scherm de overige elementen toegevoegd. Daar zag je ook een maquette van de stad op waarbij de bevolking werd voorgesteld met behulp van playmobil-mannetjes. Dit was iets dat ik nog nooit gezien had bij een toneelstuk dus dit vond ik wel een prettige verrassing. Ik vergat zelfs even dat ik naar een toneelstuk zat te kijken.

Natuurlijk is er meer dan dat nodig om een toneelstuk boeiend te maken. Ook de acteerprestaties waren naar mijn mening om over naar huis te schrijven. Alle emoties die de acteurs trachtten over te brengen, kwamen zeer hard binnen. Als kijker voelde je mee met hen en dat vind ik heel belangrijk. Dat geeft bij mij ook de doorslag of een toneelstuk geslaagd is of niet. In dit geval is het dus geslaagd!  

In dit toneelstuk valt zeker ook een boodschap te achterhalen die nuttig is voor ons in deze tijden. Want misschien moeten we niet te veel zoeken naar een verklaring waarom dit allemaal gebeurt, maar zouden we ons beter bezighouden met wat we hieruit kunnen leren. Met andere woorden: een boodschap om zeker in ons achterhoofd te houden!

Alles bij elkaar vond ik het dus een heel boeiend toneelstuk, gebracht door fantastische acteurs. Een aanrader voor als je even niet weet wat te doen!

[ostleonie]

Dagboek van een verdwenene

Het is dag ik-weet-niet-hoeveel van de lockdown. Dat betekent dat we dus nog altijd niet naar buiten kunnen gaan om onze culturele activiteiten te voltooien.

MAAR! Daar is een oplossing voor! Want lang leve het internet. Één klik en je komt op de site van Podium Aan Huis waarop je tal van danstheaters, concerten en opera’s kan vinden.

Zo heb ik bijvoorbeeld de opera genaamd ‘Dagboek van een verdwenene’ gekeken.

Deze liederencyclus is gebaseerd op een serie korte gedichten van Leoš Janáček die al 61 jaar was toen hij het schreef. Het gaat over een boerenjongen die verdwijnt omdat hij een zigeunermeisje achterna gaat op wie hij verliefd is. Er wordt gezegd dat op het moment dat de componist de muziek schreef, hij zelf verliefd was op een onbereikbaar jong meisje. Hij heeft dus als het ware zijn gevoelens van toen omgezet in muziek.

Het Muziektheater Transparant heeft van deze liederencyclus die slechts een halfuur duurde, een kleine opera gemaakt. Dit gebeurde met onder andere de hulp van componist Annelies van Parys en dramaturg Krystian Lada. Het was regisseur Ivo van Hove en zijn vormgever Jan Versweyveld die het verhaal uit de folklore wilden halen. Dit is duidelijk zichtbaar aan het decor want er is geen boerse sfeer. Integendeel, het decor moet een stadse kamer voorstellen. Ook de boerenjongen wordt anders weergegeven, namelijk als een fotograaf en het zigeunermeisje als zijn assistente.

De rol van de fotograaf wordt maar liefst door 2 verschillende mensen vertolkt. Zo heb je de oudere versie van de fotograaf (gespeeld door Hugo Koolschijn) en de jongere versie (gespeeld door Ed Lyon). Op die manier wordt de fotograaf weergegeven als iemand die letterlijk leeft tussen beelden van vroeger. Je ziet een man die verdwaalt in zijn eigen geheugen, die heen en weer loopt tussen feiten en niet vervulde verlangens. Ook door het personage te splitsen in een zanger en een acteur wordt ervoor gezorgd dat waarheid en verzinsel, en heden en verleden door elkaar gaan lopen. Deze interactie tussen de oude en de jonge versie van de fotograaf was iets dat me gedurende het hele stuk erg intrigeerde en nieuwsgierig maakte.

Het vrouwelijke personage wordt vertolkt door Marie Hamard, een mezzosopraan. Zij speelt de assistente van de fotograaf én het zigeunermeisje. Naar mijn mening zette zij zowel op vocaal als op fysiek vlak een hele prestatie neer. Haar handelingen, stem en mimiek deden het plaatje volledig kloppen. En dat terwijl ze maar liefst twee rollen moest voltooien, een bijna onmogelijke taak.

Naast deze drie is ook Lada Valešová op het podium te vinden. Zij speelt tijdens de opera op de piano en geeft zo met haar muziek het stuk een mysterieuze en prachtige touch. De piano is als het ware een volwaardige stem die op cruciale momenten zoals bijvoorbeeld de seksscène, het gebeuren verklankt. Op andere (vanzelfsprekende) momenten valt ze dan weer stil omdat dan de stem van de operazangers al genoeg is om het hele gebeuren op een duidelijke en mooie manier weer te geven.

Niet te vergeten is ook het vrouwelijke trio Trees Beckwé, Isabelle Jacques en Raphaële Nsunda Nluti. Zij blijven weliswaar gedurende het hele stuk achter het decor, maar zijn door hun prachtige gezang niet onopmerkelijk.

Op de site genaamd www.transparant.be las ik volgende recensie:

‘De dramaturgische en scenische ingrepen van regisseur Ivo Van Hove, scenograaf Jan Versweyveld en dramaturg Krystian Lada, de prachtige stemmen van de solisten en de boeiende uitvoering van de muziek van Janácek en van Annelies Van Parys, zorgden voor een geslaagde voorstelling van hedendaags en dramatisch geladen muziektheater, zowel op inhoudelijk en scenisch als op vocaal en muzikaal vlak.’ (Toon Brouwers - Forum - Lente 2018)

Ik ben het helemaal eens met deze recensie. Alles bij elkaar, zowel het decor, de zang en de muziek zorgde ervoor dat het stuk heel goed tot zijn recht kwam. Het vormde allemaal een heel mooi geheel. Wat mij betreft is dit dus zeker een aanrader voor de operaliefhebbers!

[ostleonie]

BZL (extra)

Twee jaar geleden, op 22 september, moesten we afscheid nemen van onze dikke vriend genaamd Baziel. 17 jaar lang mochten we genieten van zijn gezelschap. Iedereen had het dan ook heel moeilijk toen hij er niet meer was en dan vooral mijn mama. Baziel was namelijk vanaf moment 1 al haar allerbeste vriend en zat ook altijd bij haar toen ze zwanger was van mij. :-) Daarom zocht mijn mama manieren om dat verdriet te verwerken. En zo kwam ze bijvoorbeeld uit bij het maken van juwelen uit zilverklei. Al snel schreef ze zich in voor een workshop. Tijdens die workshop heeft ze dan een ring gemaakt met daarin een beetje as verwerkt van Baziel als aandenken aan hem.

Maar het bleef niet bij deze ene workshop. Van workshops stapte ze zelfs over naar het volgen van lessen om de stiel van het maken van juwelen uit zilverklei onder de knie te krijgen.

Nu, twee jaar later, is dat maken van juwelen een beetje een uit de hand gelopen hobby geworden. Dagelijks ontwerpt en maakt ze nieuwe juwelen. Van oorbellen tot kettingen tot ringen. Haar ‘bedrijfje’ heet BZL, de medeklinkers van de naam Baziel.

Als je haar mooie creaties een keertje wil zien, ga dan zeker een kijkje nemen op haar facebook- of instagrampagina! :-)

[ostleonie]

Call me by your name (extra)

Als je tijdens de lockdown even niet weet wat te doen, aarzel dan niet om eens naar de film genaamd Call me by your name te kijken.

Deze Italiaans-Amerikaanse film uit 2017 werd geregisseerd door Luca Guadagnino en is de verfilming van de gelijknamige roman van schrijver André Aciman. De hoofdrollen worden vertolkt door Timothée Chalamet, Armie Hammer en Michael Stuhlbarg.

Het verhaal situeert zich in het jaar 1983. De archeoloog en kunsthistoricus genaamd professor Perlman brengt samen met zijn vrouw Annella en zijn 17-jarige zoon Elio de zomer door in een vakantiehuis in Italië. Tijdens deze periode wordt de familie vergezeld door Oliver, een Amerikaanse doctorandus. De nog jonge Elio brengt veel tijd door met Oliver en als snel ontwikkelt hij gevoelens voor de zelfzekere Amerikaan.

Het is heel mooi hoe deze film het coming-of-ageverhaal over seksueel ontwaken en eerste liefde op een aangrijpende en subtiele manier naar voren heeft gebracht. De intense romance tussen Elio en Oliver is er eentje die je als kijker meteen bij de kraag grijpt. De passie tussen deze twee spat gewoon van het scherm. En dat is nou net wat de film zo mooi maakt.

Naar mijn mening is deze film dus zeker een aanrader voor de romantische zielen onder ons!

[ostleonie]

What the body does not remember

Nu we allemaal in ons kot moeten blijven, moeten we op zoek gaan naar alternatieven om toch aan onze culturele trekken te komen. Gelukkig plaatste de site genaamd Podium aan huis heel wat toneel-en dansvoorstellingen online ter beschikking.

Toen ik een kijkje ging nemen, viel mijn oog direct op de dansvoorstelling genaamd What the body does not remember. Het is het debuut van Wim Vandekeybus en Ultima Vez. De première van dit stuk vond plaats op 12 juni 1987 en sloeg de toenmalige danswereld met verstomming. Vandekeybeus en zijn componisten (Thierry de Mey en Peter Vermeersch) kregen voor deze ‘brutale confrontatie van dans en muziek’ de gekende Bessle Award in New York.

Zo een 25 jaar later, in 2013, ging deze voorstelling opnieuw op tournee over heel de wereld, weliswaar met een nieuwe cast. De eerste choreografie van Wim Vandekeybus balanceert op de messcherpe grens van aftrekken en aanstoten. De ene keer naar voren gebracht door de confrontatie tussen twee dansers, dan tussen twee groepen, dan tussen dansers en muziek en ook tussen dansers en een dwingend lijnenspel.

Eenmaal dat de voorstelling startte, wist ik niet goed wat er ging gebeuren. Er hing nogal een mysterieuze sfeer in de lucht door onder andere de speciale belichting. Maar ook doordat de dansers ineens het podium opkwamen en op een mystieke manier begonnen rond te wandelen, werd mijn nieuwsgierigheid meteen aangewakkerd. Tot het moment dat plots, helemaal achteraan het podium, een vrouw verscheen achter een soort van tafel waarin verlichting zat. Zij begon met behulp van haar handen een soort van geluiden te maken die al snel een aparte vorm van muziek werden. Tegelijk bewogen de lichamen van de twee dansers mee. Ik stond versteld van hoe synchroon de dansers en de muziek waren. Meteen kwam het thema ‘aantrekken en afstoten’ al mooi naar voren. Het leek alsof de lichamen van de dansers door de muziek naar elkaar toe gezogen werden en tegelijk deed de muziek ze ook van elkaar afstoten. Indrukwekkend gewoon. Dit was voor mij dan ook meteen het imposantste stuk van de hele voorstelling. En dat was nog maar het begin.

Daarnaast waren de dansers ook als groep te zien. Dit waren soms nogal heftige en chaotische stukken. Zo is er een deel dat begon met een groep dansers die rustig hun ding aan het doen waren, toen er plots nog een andere groep bijkwam, een groep die weliswaar actiever was. Hierdoor werd het heel druk op het podium. Ik kwam letterlijk ogen te kort. Als ik naar de dansers links op het podium keek, miste ik een heel deel van de dansers rechts op het podium bij wie op hetzelfde ogenblik ook heel wat dingen gebeurden. Ze maakten tijdens hun dans gebruik van een soort van bakstenen die heen en weer werden geslingerd. De ene danser trok dan de andere danser weg om zogezegd een ongeluk te vermijden. Dit verwees ook weer naar een thema van het stuk, namelijk het instinct. Er was dus veel beweging en dynamiek aan de gang waardoor het chaotisch werd. Wat niet bepaald iets negatief is, want chaos is nu eenmaal iets dat zich in het leven wel eens voordoet. Die choas zorgde tegelijkertijd ook voor een soort van eenheid, wat een zekere mooiheid gaf aan het stuk.

Nog een opvallende scène, was die waarin drie vrouwen onderworpen werden aan de intieme fouillering die gedaan werd door mannen. De manier waarop deze vrouwen met krachtige en boze bewegingen reageerden op de mannen, verwees dan weer naar het afstoten en aantrekken. Dit alles zorgde ook weer voor een mooie eenheid.

Kortom: je kan deze dansvoorstelling beschrijven als een spektakel zonder tekst of een gechoreografeerde catastrofe. En hoewel het soms een chaos was, vormden de dansers, de muziek, de belichting en de weinige atributen die ze gebruikten, toch een mooi geheel. Naar mijn mening is dit zeker een aanrader voor degenen die niets weten te doen tijdens deze lockdown!

[ostleonie]

SMAK

Op 10 november 2019 ben ik samen met een vriendin naar een tentoonstelling in het S.M.A.K. te Gent geweest.

Het S.M.A.K. oftewel het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst toont vooral Europese moderne kunst die dateert van 1945 tot en met de hedendaagse kunst. De werken die er te zien zijn, komen dan ook uit veel verschillende kunststromingen zoals bijvoorbeeld COBRA, popart, minimal art enzoverder.

De tentoonstellingen die je er kan gaan bezoeken staan er van tijd tot tijd en zijn ook allemaal zeer uiteenlopend.

Op de foto’s hierboven kan je de tentoonstelling genaamd ‘Broodthaerskabinet’ zien dat onder meer kunstwerken, edities, boeken en archiefstukken van Marcel Broodthaers bevat. Hij was een zeer invloedrijke kunstenaar die met zijn werken niet alleen op nationaal, maar ook op internationaal vlak al snel doorbrak.

Ik moet toegeven dat, wanneer ik de ruimte binnenstapte, ik niet goed wist of snapte wat ik zag. Ik vond de kunstwerken op het eerste zicht nogal ‘bizar’. Maar hoe langer ik er rondliep en hoe beter ik de kunstwerken bekeek, des te meer zag ik er wel een zekere mooiheid in.  

De volgende tentoonstelling die er te bezichtigen was, heette ‘Correspondances’ en is eigenlijk de briefwisseling van Ronny Delrue met vijf kunstenaars uit verschillende landen.

Bij het binnenstappen van de zaal waar deze indrukwekkende vertoning plaatsvond, stond ik meteen versteld van de grote tafel met allemaal verschillende objecten. (Ik kwam echt ogen te kort.) Meteen begon ik me af te vragen wat ze eigenlijk allemaal betekenden of waarvoor ze stonden. Met andere woorden: deze tentoonstelling maakte me nieuwsgierig en dat is nu net iets waarom ik kunst zo apprecieer.

In de volgende ruimtes was er meer een briefwisseling te zien in de vorm van tekeningen en dat was wel iets wat me meer aansprak aangezien ikzelf geïntresseerd ben in de tekenkunst. (Alweer kwam ik ogen te kort.)

En dan is er nog deze laatste tentoonstelling genaamd ‘EUROPALIA ROMANIA’ van Ciprian Mureşan.

Tijdens het opzoeken van wat meer informatie over deze tentoonstellingen, kwam ik enkele recensies tegen over het museum zelf waaronder bijvoorbeeld:

‘Dynamisch en eigenzinnig. De stad is het en dus ook haar museum voor actuele kunst. De vaste collectie van nationale en internationale topwerken wordt gepresenteerd in voortdurende wisselwerking met originele, vaak gedurfde tentoonstellingen. De vinger aan de pols. Maar soms ook in de wonde.’ (bron: http://www.zoover.be/belgie/oost-vlaanderen/gent/stedelijk-museum-voor-actuele-kunst-smak)

Hiermee ben ik het volledig eens! Ook ik vind het gedurfde tentoonstellingen omdat bijvoorbeeld vaak de betekenis van de kunstwerken niet meteen duidelijk was. En dit zou kunnen veroorzaken dat veel mensen het hierdoor slecht vinden omdat ze de betekenis ervan niet meteen kunnen vatten. Ik moet toegeven dat ik mezelf hier soms ook op betrap.

‘Het is een geweldig museum met veel verschillende soorten kunst. Sommigen zouden het geen kunst noemen, maar je kan er alle kanten mee op. Ik vond het erg leuk om daar rond te lopen.’ ’ (bron: http://www.zoover.be/belgie/oost-vlaanderen/gent/stedelijk-museum-voor-actuele-kunst-smak)

Ook hiermee ga ik volledig akkoord. De verscheidenheid aan kunstwerken in het S.M.A.K. zorgde ervoor dat het bezoek heel de tijd interessant bleef. Want ookal was er misschien een tentoonstelling dat je minder aansprak, de volgende kon dan weer helemaal je ding zijn.

 Al bij al heb ik dus echt wel genoten van dit museumbezoek. Ik kan het omschrijven als interessant, divers en toch wel zeer mooi. Naar mijn mening een echte aanrader!

[ostleonie]

Connections - Lieve Bollaert (extra)

Op 22 september ben ik samen met mijn ouders naar een tentoonstelling genaamd ‘Connections’ in Herne geweest.

De tentoonstelling vond plaats in het oude stationsgebouw van Herne, toevallig het station waar ik iedere dag de trein neem om naar school te gaan. Daarom was het toch een unieke kans want het gebouw is eigenlijk niet meer toegankelijk voor publiek.

Het verhaal achter deze expo gaat over het contact tussen mensen dat werd weergegeven in de vorm van prachtige tekeningen op de muren van het stationsgebouw zelf. Er zat dan ook duidelijk symboliek verscholen in het idee om deze tentoonstelling te doen in een stationsgebouw, een plek waar contact gelegd wordt of juist verloren gaat.

De tekeningen zelf doen je ook aan het denken zetten. Ze wekken bij ieder van ons een verschillend gevoel op en dat is nou net het mooie. Iedereen ziet er zijn of haar verhaal in en kan voor zichzelf beslissen of er al dan niet sprake is van connectie.

Op het moment dat wij gaan kijken zijn, was de kunstenares (Lieve Bollaert) zelf ook aanwezig. Ze heeft ons dan ook persoonlijk wat meer uitleg kunnen geven over haar kunstproject. Zo vertelde ze dat het vaak moeilijk is om met elkaar in contact te komen en dat ze via haar kunstwerken dit onderwerp vorm wilde geven. Haar doel was om met haar werk aan te tonen dat er wel degelijk de possibiliteit bestaat voor contact of connectie. Het materiaal dat ze hanteerde om dit prachtige project tot stand te brengen is onder andere houtskool, aquarel en Chinese inkt.

In mijn opinie was het dus zeker een prachtige tentoonstelling. Niet alleen het thema sprak me aan, ook de tekeningen zelf en de symboliek erachter. Bijgevolg was het dus zeker de moeite waard!

[ostleonie]

De Boekenbeurs (extra)

Op woensdag 30 oktober ben ik samen met een vriendin voor het eerst naar de Boekenbeurs te Antwerpen geweest. Het was iets dat al lang op mijn to-do lijstje stond en ik vond het fantastisch.

Als je mij kent, dan weet je dat ik een echte boekenwurm ben. Al van kleins af aan hou ik ervan om mezelf te verliezen in de fantasierijke wereld van boeken en dat is tot op de dag van vandaag nog altijd niet anders.

Ik wilde eigenlijk al lang eens naar de boekenbeurs gaan, maar toch was het er nooit van gekomen. Tot op de dag dat mijn beste vriendin (die de gewoonte heeft om er elk jaar naartoe te gaan) vroeg of ik wou meegaan. Dat hoefde ze dus geen twee keer te vragen.

Eenmaal op de Boekenbeurs aangekomen, werd ik meteen omvergeblazen door het aantal boeken. Niet alleen dat, maar ook de sfeer zorgde ervoor dat ik me meteen gelukkig voelde. Het duurde dan ook niet lang vooraleer ik een boek had gevonden dat absoluut een plaatsje verdiende in mijn boekenkast.

Met andere woorden: het was een fantastische dag en ik ben zeker van plan om volgend jaar terug te gaan!

[ostleonie]

Tote bagzz (extra)

Al van jongs af aan hou ik ervan om me creatief bezig te houden. Knutselen, schilderen, tekenen. Het waren allemaal dingen waarmee ik me het liefst bezighield en nog steeds bezighoud.

Zoals ik hierboven al verteld heb, hou ik er dus van om te tekenen. Ik weet eigenijk niet meer hoe ik er precies op gekomen ben, maar opeens zei ik aan mijn mama dat ik eens op iets anders wilde tekenen dan gewoon papier. Dus waarom niet op tote bags?

En dat is dan de manier geworden waarop ik mijn creativiteit de vrije loop heb laten gaan. De eerste keer dat ik een zak maakte, zocht ik een tekening op op Pinterest en probeerde die dan zo goed mogelijk na te tekenen. Omdat dit me wel goed gelukt was, probeerde ik eens een moeilijkere tekening en ook dit was me redelijk goed gelukt. Toen ik deze dan toonde aan mijn vriendinnen, zeiden ze dat ik iets met mijn ‘talent’ moest doen. Daarom maakte ik een instagramprofiel aan (@totebagzz) om er al mijn gemaakte zakken op te posten. Al snel kreeg ik (dankzij de hulp van mijn vriendinnen) een paar volgers. Zo begonnen ook mijn vriendinnen en tot zelfs mensen die ik niet eens kende, me te vragen of ik voor hen een zak wilde maken. En daar was het dan: mijn nieuwe hobby!

[ostleonie]

Mea Culpa – Sidi Larbi Cherkaoui

Op zondag 10 november ben ik samen met een vriendin naar een voorstelling van de danser en choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui gaan kijken in de opera te Gent.

Voordat het spektakel begon, mochten we genieten van het voorprogramma genaamd Cantus Firmus ontwikkeld door Jeanne Brabants, een Belgische danseres en choreografe. Dit was persoonlijk minder mijn smaak omdat ik het nogal abstract vond. Ik vond het namelijk moeilijk om er een verhaal in te herkennen. Wat mij wel kon plezieren was de klassieke techniek die de dansers en danseressen gebruikt hebben.

Nadat de korte pauze afgelopen was, kon de opvoering beginnen. Het stuk dat gebracht werd, heette Mea Culpa waarin thema’s zoals ongelijkheid, discriminatie, kolonisatie en slavernij naar voren werden gebracht.

Een stukje uit een recensie van concertnews.be

(http://www.concertnews.be/recensietonen.php?id=4278&kop=Brabants%20%7C%20Cherkaoui%20%E2%98%85%E2%98%85%E2%98%85%E2%98%85&waar=Opera%20Antwerpen)

‘Mea Culpa houdt immers een spiegel voor de beau monde (en dus een deel van het publiek) voor. Op die manier probeert het de rijke klasse een geweten te schoppen dat ze (hier letterlijk te zien) op de rug van zwarten hun rijkdom verwierven. Iets wat op zijn minst toch wat wrang moet voelen voor sommigen om op die manier een verjaardagvoorstelling te zien. Dat zo’n kanjer van een statement na een intense choreografie van zeventig minuten door een balletpubliek redelijk lauwtjes onthaald wordt, maakt het wat ons betreft helemaal af. Onze landgenoten zijn duidelijk nog niet helemaal klaar met hun koloniale verleden een plaats te geven, te verwerken, officiële verontschuldigingen aan te bieden, en ermee in het reine te komen. Wat een ballen heeft Ballet Vlaanderen aan haar lijf om de perversie van dat donkere koloniale verleden onomwonden op scène en in video te tonen! Misschien daarom wel dat we zo van dit gezelschap houden.’

Naar mijn mening vond ik dat onze geschiedenis zeer mooi werd weergegeven in de voorstelling. Niet alleen het decor en de kostuums hielpen hierbij, ook gewoonweg de bewegingen van de dansers en danseressen maakten het geheel af. En dan heb ik nog niet gesproken over de muziek die live gespeeld werd. Alles klopte gewoon. Het inlevingsvermogen van de dansers en muzikanten zorgde ervoor dat ik helemaal werd meegesleept in het verhaal.

‘De Amerikaanse eerste solist Matt Foley zet een fenomenale prestatie als gebroken man neer, een man als je wil die een fysieke beperking heeft opgelopen (al dan niet als gevolg van slavernij). We zien hem constant vallen, en elke slag van een lichaamsdeel op de plankenvloer zindert stevig bij ons na. Foley slaagt erin volledig ontmenselijkt als een geheel van lichaamsdelen zich aan het publiek voor te stellen op de tonen van ‘Incantation’ door Kaspy N’dia en Tister Ikomo en ‘Die mit Tränen säen’ van Heinrich Schütz. Een geheel dat voort probeert te strompelen. Wanneer hij zijn voeten inhaakt en op zijn bovenbenen en knieën beweegt doet hij denken aan een bedelaar op straat zonder onderbenen die zichzelf behelpt. Zijn ingetrokken onderbenen of armen verwijzen naar de afhakking van ledematen die plaatsvonden bij de lokale bevolking in Belgisch-Congo. Ijzersterk is dan ook de scène waarin hij repetitief valt, terug rechtkomt en vervolgens opnieuw valt. Dit hakt er stevig in.’

Toen ik deze man zag, kon ik mijn ogen niet geloven. Ik denk dat ik nog nooit in mijn leven zo veel spieren bij één mens heb gezien en dat was dan nog niet het meest opvallende. De (zeer ingewikkelde) bewegingen die deze man maakte, waren bijna niet menselijk te noemen. Zo verbazingwekkend en uitstekend waren ze. Ook door het feit dat deze solo zonder muziek gebracht werd, maakte het extra bijzonder. Want alleen al de klappen van zijn lichaamsdelen op het podium waren genoeg om de boodschap te laten binnenkomen bij mij en de rest van het publiek. Daarom is dit ook mijn favoriete stuk van het hele spektakel.

‘Eigen aan heel wat werk van Cherkaoui is dat de voorstelling ook behoorlijk wat Engelstalige tekst kreeg. De Braziliaanse half-solist Morgana Cappellari krijgt daarvoor de hoofdrol als landeigenares. Ze zegt de tekst na verloop van tijd samen met anderen, als een spreekkoor met vooraf bepaalde pauzes en euhs, versnellingen, enz. zodat die ritme meekrijgt.’

Dit was iets dat ik eigenlijk totaal niet verwacht had en daarom vond ik het ook zo goed. De manier waarop de tekst werd voorgedragen, eerst iemand alleen en dan meer en meer mensen te samen, vormde een heel mooi geheel. Mijn aandacht werd er volledig naartoe gezogen waardoor het verhaal echt duidelijk werd en ik helemaal mee was.

‘Wat deze Mea Culpa zo geniaal maakt, is niet alleen de sterke opbouw, de spanningsboog, het knappe evenwicht tussen vorm en inhoud, Afrikaanse muziek van Diomedes Cato, Tister Ikomo, Biagio Marini, Kaspy N’Dia en Westerse klanken van de Duitse componist Heinrich Schütz uit de zeventiende eeuw, maar ook de combinatie van ernst en humor.’

Kortom, Mea Culpa is een fantastisch stuk waarin de passie van iedereen die eraan meewerkt, er gewoon van afspat. Zowel op muzikaal vlak als op vlak van dansen en alles erom heen. Ik heb echt genoten van de voorstelling en heb me geen enkele seconde verveeld. Het is dus vast en zeker een aanrader. Ik zou zeggen: allen daarheen!

Foto's door Filip Van Roe (https://www.operaballet.be/nl/programma/2019-2020/brabants-cherkaoui/media#tab)

[ostleonie]

The Joker

Op zaterdag 2 november ben ik samen met mijn vriendinnen naar de film The Joker gaan kijken. Het is een Amerikaanse misdaadfilm geregisseerd door Todd Phillips. De film is geïnspireerd op de bekende superschurk uit de Batman-stripverhalen die eveneens Joker heet.

In de film wordt de rol van Arthur Fleck (met andere woorden The Joker zelf) vertolkt door de bekende Amerikaanse acteur Joaquin Phoenix. Andere belangrijke bekende personen die meespelen in de film en ook één van de hoofdrollen vertolken zijn: Robert De Niro (Murray Franklin, presentator van een bekende talkshow), Zazie Beetz (Sophie Dumond, een alleenstaande moeder die in hetzelfde apartementsgebouw woont als Arthur), Frances Conroy (Penny Fleck, moeder van Arthur) en Brett Cullen (Thomas Wayne, biologische vader van Arthur).

Een stukje van een recensie uit De Morgen (https://www.demorgen.be/tv-cultuur/joker-huiveringwekkend-ongemakkelijk-en-controversieel~b43b2cf6/)

‘Wat schuilt er achter de horrorlach van The Joker, ’s werelds bekendste comic book-antiheld? Een gapend gat van miserie en verdriet, als je Todd Phillips’ Joker mag geloven. Laat één ding duidelijk zijn: Joker is geen jolig avondje uit, wel een verpletterende karakterstudie van een zieke, eenzame man. Phillips en Phoenix portretteren hem als een gefaalde stand-upcomedian annex clown – te huur voor al uw kinderfeestjes! – met zware psychische problemen.

Arthur wordt geplaagd door hevige, compulsieve lachbuien die hem steevast in de problemen brengen. Phoenix slaagt erin ze tegelijk huiveringwekkend en diep tragisch te doen klinken. Als Arthur lacht, is het alsof hij een haarbal gaat uitbraken – of is het een enorme brok ingeslikt trauma? Hij voelt zich gefaald, ongeliefd, onzichtbaar. Pas wanneer hij voor het eerst met geweld terugslaat, voelt hij zich minder onbeduidend. De afdaling richting pure waanzin en chaos kan beginnen.’

Als iemand die niet veel verstand heeft van acteren, kan ik wel zeggen dat de acteerprestatie die Joaquin Phoenix heeft neergezet, fantastisch is. Ik vind het ongelofelijk hoe mooi en goed hij de rol van iemand met zware psychische problemen heeft overgebracht. Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het moet geweest zijn om je in te leven in zo een gecompliceerd karakter.

‘Phillips plundert gretig uit Taxi Driver en The King of Comedy van Martin Scorsese – het groezelige Gotham van Joker lijkt zelfs verdacht veel op het New York van de seventies en eighties – maar slaagt er toch in de wereld anno 2019 een spiegel voor te houden: hij schetst een schrikwekkend beeld van een samenleving in chaos, waarin de ‘deplorables’ – in de film noemt een arrogante politicus hen ‘clowns’ – in opstand komen tegen de 1 procent, en gefrustreerde blanke mannen het recht in eigen handen nemen. Duidelijk te confronterend voor heel wat Amerikanen: zij zien de film liever als een gevaarlijk voorbeeld voor copycats dan als een verwrongen spiegelbeeld van de werkelijkheid.’

Nog een reden waarom ik de film knap vond, was de manier waarop de regisseur de hedendaagse, maatschappelijke problemen naar voren heeft gebracht. In de film volg je het dagelijkse leven van Arthur Fleck, een man met zware psychologische problemen, die verstoten wordt door de gemeenschap. Doordat Phillips dit op zo een goede manier heeft gebracht, denk ik dat deze film voor velen een prikkel zal zijn waardoor ze zich misschien gaan realiseren dat er iets moet gedaan worden aan dit actueel probleem. En daarom vind ik deze film net zo mooi omdat het als inspiratiebron kan gebruikt worden.

Voor mij is een film geslaagd als ik naar huis ga en er nog steeds over zit na te denken en dat was bij deze film zeker het geval. Ook hoe meer ik erover nadacht, hoe beter ik het eigenlijk vond want mijn eerste gedachte na de film was zeker niet zo positief als mijn blog hierboven. Dit kwam voornamelijk door het feit dat het eigenlijk niet echt mijn genre was en dat het geen film was zoals ik gewoon ben. Conclusie: ik vind het een zeer mooie film en het is zeker een aanrader!