Özcan @ozcanadgzl13 - Tumblr Blog

Posts

Başarmışım. Hayatımın belli bir döneminde beni sevmediğimi düşündüğüm ve benden haz etmeyen iki insan bugün benim doğum günüm için sürpriz ayarlamış. Ne olursa olsun iyi bir insan olucam demiştim. Başarmışım. İyi ki varsınız. Bana 100 lük jager almışlar 😹😹😹 Hepinizi çok seviyorum. Kötü bir dönemden geçiyorken ilaç gibi geldi. Kaan dedemin yeri ayrı olsa da hepsini çok özlemişim.

Uzun süreden sonra hayatıma biri girdi. Az önce ufak çaplı atıştık

ve iyi geceler diyip uyudu. Ben de kendimle çok uzun süre sonra baş başa kalmış oldum. Yeni iş yerimde birçok dost edindim. Ama aldığım sorumluluk beni çok yormaya başladı o kadar ki geçen hafta ağladım. Stresten, sinirden ağladım. Bir şeyler yazmak istiyorum yine içimi kusabilmek için. Aslında hem kafa olarak hem fiziksel olarak çok yorgunum ama bu sıralar bir umudum var. O şu an benim için ne teşkil ettiğinin pek farkında değil bence. Onun da varolma ve kendini geliştirme çabası içinde olduğu bir dönem. Daha önce benim gibi biri tarafından sevildiğini sanmıyorum. Tabii ki hayatımda olan herkes gibi baba sorunları var ama Delibal'ın bi kısmında dediği gibi "gerekirse annen de ben olurum" diyebileceğimi sandığını hiç sanmıyorum Şu anlık biraz yavaş yavaş gitmesini istediği söylüyor ona bunu sevgili olursak veya olmazsak yani bu durum kesinleştiğinde okutucam. Umarım okurken gülüyor olursun. Çünkü çok güzel gülüyorsun :) Aşık olmadım şimdilik ama sana aşık olmayı, sevgimle seni iyileştirmeyi ve de şefkatini çok istiyorum. Daha şimdiden sarıldığımızda ikimizin de bırakmak istemediğini ve içimizin huzurla dolduğunun farkındayım. Ya da belki de yine kendi kendime fazla hızlı kapılıyorum. Bunu zaman göstericek. Ne demiş ege abim "Yeter artık broz day bana gerek soulmate."

Sonunda sarhoş oldum. Kafam çok güzel. Hızlı içtim falan filan. Aşık olmak istiyorum. İçimden gelen sadece bu. Birini sevmek istiyorum.

Gittiğim en iyi Patron konseri değildi ama yine de çok iyiydi. Duygularımı hatırladım. Mentale reseti çaktım. Bu adamı niye sevdiğimi şarkıyı söylerken aynı sözlerde canımızın bir zamanlar da olsa yandığını hissettiğim için hatırladım. Eskileri hatırladım, yenilere umut besledim. Neredeyse şarkılarının hepsini ezbere bildiğim birinin bazı şarkılarında iç çekmekten şarkıyı söyleyemedim bazen. Ama eskiden çok daha fazla duygulandığım gözlerimin dolduğu şarkıları dinlerken eğlendiğimi bile fark ettim. Anılarımı unutmadım ama artık bir şeyleri aştığımı hissettim. Gittiğim en iyi Patron konseri değildi fakat en anlamlısıydı. Eski sevdalarımı hoşlantılarımı değer verdiklerimi düşünüp kederlendim ama o anın içinde kaldı. Ne demiş ege abim "nefretin sonu kefen, sevginin sonu keder." Yanımda olduğun ve olmaya devam ettiğin için teşekkür ederim boss. Seni çok seviyorum. Her içimi sızlatan söz de senin de için sızlıyor hissediyorum. Duygularımı resmeden bir ressamsın sanki. Umarım daha çok konserine gelirim. Respect my big bro.

PMC IN THE HOUSE

Bir dükkan bu kadar mı garip olabilir 🤦🏼 Kimse işi bilmiyor herkes sürekli oturuyor. Neyse ki dükkan çok büyük değil de çok hamlamış olmama rağmen olağanüstü yorulmadım. Abimle çalışmayı özlemişim. Garsonluğu seviyorum ve sıcak servisi özlemişim djjwmdmw Umarım burası bana iyi gelir.

Bu arada tam olmasa da biraz pozitif ilk yazımı yazdım alırım bir tebriks

Bugün Gülhane Parkına gittim ve fark ettim ki uzun zamandır ağaçlara bakmıyormuşum bile. Ağaçların çizgilerini veya yaprakların rüzgarla dalgalanmasını izlemek... Her türlü gerginliğe ilaç gibi geliyor. Özellikle o tek koyu ağaç 💞 en yakın zamanda tekrar gidip fotoğrafını çekicem. Şaka gibi kendimi ağaca çok yakın hissettim o kadar çok beyaz ağacın içinde tek bir siyaha yakın renkte ağaç vardı. Aklıma yıllar önce söyleyip durduğum "kalabalığın içinde yalnızlık son ses" sözü geldi. Çok doğal bir şey olduğu için hiç aklına gelmiyor insanın ağaçları ve yaprakları izleme ihtiyacı. Ya da ben iyice kafayı yedim ve o an yapabileceğim başka bişi olmadığı için etrafı her detayıyla inceledim 😹 Neyse ağaçlar güzeldir arada bakın ballarım.

Uzun süredir iyi değilim. İyi hissettiğim anlar, dakikalar olsa da içimde bir yerlerde koca bir siyahlık var gibi hissediyorum. En son ne zaman içten gülümsemem uzun sürdü bilmiyorum. Gülmeye devam etsem bile canımın acıdığı hissi geliyor bir anda. Geleceğimi nasıl şekillendireceğimi düşünmekten bıktım. Asla kendi kendime zarar veremem ama bazen ağır bir kaza geçirmek ve gerçekten uzun bir süre bilincimden uzaklaşmak istiyorum. İnsanları onlardan çok düşünüp kendimi her zaman daha çok üzmeyi başarıyorum. Bir umut arıyorum kendim için ve bunu ne zaman bulduğumu hissetsem, sansam hep kursağımda kalıyor. Sanki mutlu olma etkinliği bana bir zamandan sonra tamamen kapandı gibi geliyor. Flört ettiğim, hoşlandığım kadınlar oluyor. Neden bilmiyorum ama ne ben mücadele edebilecek gücü bulabiliyorum, ne karşımdaki benim için adımlar atıp imkanlar yaratıyor. Aslında öyle sevilmeyecek değer verilip önemli hissettirilmeyecek de biri değilim sanki. Tabi ki konu sadece kadınlar değil ama ben birini sevmek ve onun tarafından şefkat görmeye çok ihtiyacı olan bir karaktere sahibim bunu okuduğunda kızıcak insanlar olduğunu biliyorum. Birine ihtiyacım var ama biri olmadan olmaz demiyorum tabi ki. Ben hayatımı bir şekilde yaşıyorum. Hayattan alabildiğimce zevk alıyorum. Müzikler dinliyorum, diziler izliyorum, sohbetler ediyorum, vakitler geçiriyorum. Ama geçmişten geldiğini ve mentalime işlendiğini düşündüğüm bazı olaylar ve hisler benim paçamı asla bırakmıyor. Ben çok yoruldum keşke bu bir veda mektubu olsaydı hayatımdaki herkese. Düşündüğümden daha güçlüyüm ama ben güçsüz kaldığım dönemlerde gerçekten yerimden kalkıcak enerjiyi sadece ileride kursağımda kalacak hisler için bulabiliyorum. İçimdeki acıyı kusmak istiyorum. O koca siyahlığı biri veya ben her neyse çıkaralım istiyorum işte içimden. Çünkü artık dayanamıyorum bu kötü hislere. Aslında hissettiğim kadar da yanlız değilim. Ama bilmiyorum gözlerim doluyor bunları yazarken. Demek ki eksik yanlarım var. Sevdiğim insanlar kalbimi kırdığında bunu aşabilmem çok uzun sürüyor. Hayatı onlar yaşanabilir kılıyor benim için. Özlediğim çok insan var. Veya gerçekten bir babamın olmasını çok isterdim. Gerçi annem ile abim her zaman yanımdalar. Ama işte insan bazen bir figürün eksikliğini elinde olmadan hissediyor. Ben eskiden yazı yazdığımda tüy gibi hafiflerdim. Ama artık boğazım düğümleniyor, başıma yavaş yavaş sızlamalar geliyor. Gözlerim doluyor. Ben hislerime hiçbir zaman küsmedim. Her şeyi hissettiğim gibi açıkca yaşamaya çalıştım. Bundan önce sevdiğim birine verdiğim tavsiye ve benim hayat mottom olarak benimsediğim şey beni ayakta ve güçlü tuttu. Karakterimden bunun sayesinde ödün vermedim. "Elinden geldiğince iyi biri olmak." bu aslında çok zor. Ama genel olarak bu durum insanları suçlamadan önyargısız bir şekilde bana uymuyor olsa bile seçimlerine bakarak iyi insan ama yanlış tercihler olarak nitelendirmemi sağladı. Çevremdeki her insanı dinleyip her insana verebileceğim en iyi tavsiyeleri vermeye çalıştım bugüne kadar hep. Böyle yapmaya da devam edicem. Bu yaşamı nereye kadar sürdürebilirim inanın bilmiyorum. Çünkü gücüm sürekli tükenme raddesine geliyor. Devrin aşkları benim gibi eski okul adamlara uymuyor. 21 yaşındayım ama aradığım ilişki yapısı çok olgun bir yapı. Ve hayır ellerimi açmış dua etmiyorum bir sevgilim olsun nolur diye 😹 bu ihtiyaç duyduğum bir his biri tarafından özel hissettirilmek. Kötüyüm gözlerim doluyor ve uzun süredir de ağlayamıyorum çok ihtiyacım olmasına rağmen. Her şeye rağmen hayatımda olan insanlar, iyi ki varsınız. Umarım hepinizin kalbini bir an bile olsa iyi hissettirebilmişimdir. Tek gayem bu. Hayatımdaki bir çok insan kadar cesur olamadığım için de onlardan özür dilerim. Bu sefer bir değişiklik yapıp Fronun sözleri ile bitireyim.

"Yalansız yaşar bu bahtsız başım

inandım sözlere yok bir suçum

inancım kalmadı etmiyorum hücum.

Yazmak hep sakinleştirdi beni. Okumaktansa yazmayı tercih ederim ben, çünkü bunlar benim cümlelerim, benim duygularım ve benim hislerim. Kendimle konuşmayı hep sevdim. Yaşım kaç olursa olsun, en yakın arkadaşım hep kendim olucam. Ama insan yoruluyor işte bazen tek tabanca durmaya çalışmaktan. Sırtını dayadığı her kimsenin onu hayal kırıklığına uğratmasından. Zamanı geldiğinde belki ben de mutlu olucağım. Ama artık düşündüğüm şey bunun gerçekten bir zamanı var mı? Veya birinin mutlu olması için neden bu kadar çok detayın yerine oturması gerekiyor? Nedenlerle, nasıllarla veya neredelerle dolu kafamın içi. Bunu artıklarla süslüyorum çoğu zaman. Çünkülerle besliyorum yalnızlığımı. "Artık" diyorum çünkü sabrım kalmadı bu kadar sevgisizliğe. "Çünkü" diyorum artık kendimi açıklamaya çalışmaktan başka bir şey yapamıyorum. Kötüyüm ve bunu hissetmiyorum. İnsan üzgün olmaya alışmamalı. İnsan sevdiği insanları kaybetmeye alışmamalı, en yakınından darba yemeye alışmamalı. Günlerce konuşmak istiyorum. Bir şeyler değişir diye. Ama hayır, öyle bir boka battım ki, çıkıyorum yükseğe derken... Çıkamıyorum, saplandığım bataklık çırpındıkça daha da içine çekiyor beni. Etrafımda benden daha kötü hayatlar veya durumlar yaşayan insanlar gördüğümde bencil ilan ediyorum kendimi ama aslında insanın çektiği acının bir baremi, bir ölçeri yok ki. Ufacık bir çocuğun balonu patladığında yenisini almak ile kandırmaya çalışırız onu, aslında yapabileceğimiz şey tabi ki budur çünkü biz ona tutupta gerçekliği anlatamayız. Ama hiçbir zaman da o çocuğun o balona ne ümitler ne anlamlar yüklediğini bilemeyiz. O yüzden kimsenin acısını küçümsemedim bugüne kadar ömrümde. Küçücük çocuğunda, büsbüyük adamlarında. Herkesin acısı hissettiği kadar büyüktür.

Yine bir şeyler yazmak için geldım buraya. Bu hafta uzun süredir yaşadığım en yorucu haftalardandı. Bir süredir hastayım, çalışmam gerekiyor ama iyileşemediğim için bir türlü adımlarımı atamadım iş konusunda. Sürekli hastalık durumu mentalimi olağanüstü derecede yıprattı. İnsan kendiyle baş başa kaldığı anlarda çok şey düşünüyor. Hayatın hengamesinde aklına gelmeyen şeyler, ya da gelse de ertelediği şeyler... İnsanın hislerini veyahut düşünmek istediği şeyleri ertelemesi ne kötü. Koca bir evde yanlız hissetmek yanlız olmak. İnsanı tribal düşüncelere sürüklüyor bazen. Bu hafta bunu çok yaşadım sürekli düşün düşün düşün. Kendimi tanımlasam eğlenceli, duygularımı tanımlasam şefkate ihtiyacı olan biri olarak tanımlarım. Neyse ki güzel şeyler de oldu bugünlerde. Mesela spontane gelişen bir şekilde Özge geldi hafta başında yanıma. O da biraz rahatsızdı. Sadece hasta olduğu için değil de baş başa kaldığımız ilk andan itibaren gözlerinden ve bana geçirdiği enerjiden kendimde bulduğum şeyi hissettim. Genel olarak tek başına güçlü olmak isteyen bir kız ama o gün mola vermek ister gibi bakıyordu gözleri. Spesifik olarak ben olduğum için mi onu bilmiyorum. Ama o enerjiyi aldığım zaman düşündüğüm sorguladığım şey bu olmadı zaten. Sadece onu nasıl biraz daha iyi hissettirebilirim bunu düşündüm. Çünkü ona değer veriyorum. Faydacı bir davranış olarak görülmesini istemem ama o veya diğer değer verdiğim insanlar mutlu olduğunda yani en azından biraz daha iyi hissettikleri zaman kendimi iyi biri gibi hissediyorum. Bir şeye yaramış birinin yarasına en azından yara bandı olmuş gibi. O böyle edebi sözleri bazen cringe bulsa da ben severim 😹 Yaptığı hatalardan dolayı kendini kötü insan olarak nitelendirdiğini söylüyor bazen ama yine pek sevmediği bir rap sözü ile cevap veresim geliyor ona "İlk pişmanlık büyük derstir, almayan çok pişman olur. Bu arada çok pişman olan, hiç pişman olmamıştır." bunu okuyacağını biliyorum, yanlış kararlar almış fakat çok güzel kalpli bir insansın. İyi ki varsın espresso 👉👈 Hayat seni her yorduğunda birlikte dinlenebiliriz. Göğsünde yatıp senle kombin de bakarım, gecenin bir vakti kurtlar vadisi de izletirim 😹 ama bir şekilde sana iyi gelmenin yolunu bulurum hep umarım💞 Başka güzel bir şey ise hasanlara gittiğimde ceyda abla ile hayat üzerine yaptığımız bir sohbetti. O ev benim bir limanım gerçekten. Aslında düşünceleri hayata bakışları olarak baktığımızda ailelerimiz çok farklı o ev ile. Siyasi, dini, kültürel ne kadar farklılıkta olsa. İyi kalpliler. Dostlar. Hiç ben daha iyi hissedeyim diye bir şey söylemediler bana hep gerçekçi yaklaşırlar. Bazen giderim mesela o eve, hasanla oturmam bile sadece annesiyle sohbet ederim. Ondan çoğu zaman yol göstermesini istemem. Ama yine de dinler ve benim yaşadığım hayata göre yorumunu yapar ki bizim büyük insanlarımızda genel de öğüt verme hastalığı vardır. O ev her orda zaman geçirdiğimde kendimi iyi hissettiğim bir yer. Ceyda abla helva yapıyorken yaptık biz o sohbeti. O evlenmiş çocuk sahibi olmuş ve sorumluluk sahibi bir insan ona rağmen benim belki de basit veya boş görünebilecek duygularımı ve anlattıklarımı bir yandan iş yapıyorken bile can kulağı ile dinledi. Baktığımda hayatımda gerçekten kaybettiğim birçok insan olmasına rağmen çok değerli kimseler var. Beni kendinden öne koyup dinlenmemi, mola vermemi sağlayacak insanlar. İyi ki varlar. Normalde daha tribal bi yazı olur diye bekliyordum ama niyeyse bu hafta hastalığım ve mental çöküşüm, yani çöküşten ziyade düşüşüm dışında güzel bir haftaydı. Buraya yazdığım iki yazıyı da bir Patron sözü ile bitirmiştim bu yazıyı da öyle bitireyim bari. Bu yazıyı özetlemek için değil de sadece bunu dilediğim için. "Gecelerimi al ve devam et, bana gündüzleri vaat et. "

Eskiden her şefkate ihtiyacım olduğunda yanımda olurdun. Babamdan görmediğim, ondan eksik kalan tüm sevgiyi belki de fazlasını verirdin bana. Aşık değildin belki ama şu boktan hayatımda ki en önemli dostumdun sen. Ben seni kaybettim iki gözüm. Aradan yıllar geçti artık sen hayatına devam ediyorsun ama ne demiş şair, ben sende tutuklu kaldım veya bu kalp seni unutur mu. Şu an gelsen sana aşık olup tekrar sevemem ama keşke o zaman seni yanımda tutmanın bir yolunu bulsaydım. Canım yanıyor aradan yıllar geçti, ikimizin de hayatına birileri girdi. Hiçbiri sen olamazsın kimseyi seni sevdiğim gibi cesurca sevemedim. Senden sonra kollarımda uyurken bir kişi sayesinde huzur buldum sadece o da ben yokmuşum gibi davrandı bitti gitti. Hayat sensiz tahmin ettiğinden daha zor. Benim tahmin ettiğimden ise çok çok daha zor. Kimseyi geri döndürmeye niyetim yok, çünkü ben zaten geride kaldım ileri gidemedim ne dost sandıklarım gibi ne senin gibi. Şu an bunları o koltukta yazıyorum ne üzül diye, ne üzülmek için. Sadece içimden atmak için yazıyorum. Çünkü bu acı artık benim çantamı doldurmaya başladı. Ben son iki günde en az 10 kere 15 yaşımdaki sakalsız, bıyıksız, saf ama hayalleri olan kendimin yüzüne baktım ve orda kendimi bulamadım. Hayat beni haddinden çok yordu. Bu sana bir mektup falan değil ama umarım iyisindir. Sana dediğim gibi umarım birlikte kurduğumuz hayalleri başkalarıyla yaşıyorsundur. Sana hâla aşık olmasam da seni seviyorum, tamamen dostça. Umarım bir gün sana dediklerimi anlarsın gülüm. Lavinia'm. Hayat zor. Yine ege abimin güzel bir sözüyle bitireyim bari yazımı. "Olsaydın bana yâr korkmazdım geceleri. "

Bugün, yaklaşık 8 saatimi ayırıp bir dizi izledim. Dizinin ismi Zeytin Ağacı, özellikle başrolü beni çok yorsa da bitirmek istedim. Çünkü işlenen konu benim en sevdiğim şey olan insan duygularıydı. Özellikle de Türk yapımı yani benim dilimde oluşu beni çok farklı düşüncelere itti. Dizi kısaca insanların soyağaçlarındaki herhangi bir atasının yaşadığı duygu ve sıkıntıların kendisinde nüksedebileceğini ve bunu kabul etmedikleri sürece yaşamaya devam etmekte zorlanacaklarını işliyor. Ama benim olayım diziden daha çok karakterler mesela Selim karakteri o zamanında depremde annesini kaybeden ve eşini onun yerine koyan biri, bu bana eski beni hatırlattı biraz çünkü ben de onun gibi hep "o" olmazsa nasıl yaşarım diyip dururdum. Yaşıyorsun güzel dostum. Zor oluyor buna alışmak, hatta bazen oturup düşünüyorsun onu. Ama iş işten geçmiş o başka hayatlarda mutlu olmaya başlamış bile oluyor. Bu yüzden bunu kabullenmek gerektiğini fark ettim, ama bunu diziyi izlemeden önce fark etmiştim zaten. Elimde olsa hiç bırakmaz ömrümün sonuna dek severdim onu, doğru. Ama işte bu kadar. Hayat devam ediyor ve zaten etmeli de. Dizinin başka bir karakteri Leyla var mesela. Leylanın da deniz korkusu var ve bunun temelinde zamanında göçmeye çalışırken boğularak ölen atası anneannesi var. Karakterinizin bir de kocası var hayatları ne kadar boktan olsa da Leyla her şeye rağmen kocasına aşık ve onunla yaşabilmek için onun istediği gibi biri olmak istiyor. Ama adam onu seviyor olsa da hem defalarca aldatmış hem de birçok yanlış işe bulaşmış biri ve tabi ki onu hiç anlamıyor. Sonunda Leyla'ya ne mi oluyor, bir gün boğuluyor taklidi yapan oğlunu kurtarmak için denize giriyor ve deniz korkusunu aşıyor. Bunun sonrasında eski vakitte boğulan ninesinin (Eleni) bir arazisi çıkıyor. Zengin oluyor ve sonra da "Eleni'nin meyhanesi" isimli bir meyhane açıyor kimle beraber mi? Benim asıl adamım Tevfik Fikret ile. Bu aşk üçgenleri, ve garip ütopyalar bir yana bu adam gerçekten benim dünyamdan gelmiş gibi. İsmini aldığı adama baksanıza bir kere 🤌 Fiko hocam bir meyhaneci, ve Ayvalıkta yaşıyor. Ne kadar da cool ve ulaşılamaz biri gibi duruyor değil mi? Aslında onun naif, çekingen ve bir o kadar da içten olması peki... Çok şiir bilen-okuyan bir adam olmasına rağmen sevdiği kadına evlilik teklifi etmeden önce bile içtenliğini ve kendini bilmişliğini öne çıkarıp, "Tamam adımız Tevfik Fikret ama şiirler şairlerin olsun. Ben kendi bildiğim gibi diyeceğim." Sevgi karakteri neyi? Diye sorduğunda ise basitçe yüzüğü çıkarıp "seninle evlenmek istediğimi" diyor. Bunları niye yazdım bilmiyorum ama uzun süredir içinde bulunduğum bir döngü var benim de. Eski arkadaşlarımı çok özledim bugün gördüğüm bir cenaze sahnesinde zenciyle (oğuz) bir yakının cenazesinde nasıl sarılıp ağladığımız aklıma geldi mesela. Özgürü özledim mesela uğruna kadeh kaldıracağımız çok şey vardı be dostum. En çok da ezeli özlüyorum çünkü o benim gerçekten en güvendiğim dostumdu. Ben başkası gibi değilim olmam da, dostumun bana yaptığı yanlış benim hayatımda kocaman bir yıkıma yol açsa da onun iyi biri olduğunu söylemekten asla ama asla vazgeçmiycem çünkü hafızam iyidir. Bana yaşattıkları o kötü dönemi hatırlıyor olsam da bir kadın tarafından ilk terk edildiğimde de onun yanındaydım. Abimle tartışığımda da kimsenin beni anlamadığını düşündüğüm zamanlarda da. Onları affetmeyi düşünmüyorum. Ki zaten onların da bunun için çabalayacağını sanmam. Ama bildiğim bir şey var Ezel de beni özlüyor ve şimdiye kadar dememiş olsa da bir gün illa ki "keşke olayları bu kadar birbirine dolamayıp Özcan'ı karşıma alıp söyleseydim" diyecek. Çünkü ben bunu çok diledim keşke böyle yapmasaydı da kendimi yanlız hissettiğimiz anlarda o şefkat ve sevgi eskikliklerimizi beraber aynı masada bir şeyler içerek giderseydik. Birbirimize hep aile olmuştuk, gerektiğinde kardeş gerektiğinde anne baba gerektiğinde öğüt veren bir abi... İyi ki vardınız. Bu yazıya daha çok devam etmek istemiyorum çünkü abimle vakit geçirmem gerekiyor. Velhasıl kelam patron abimin sözleriyle bitirmek istiyorum bu yazıyı.

"Kimse için özel değil bu hayatımdan çıkan bütün dostlara

O kadar çok var ki (ooo)

Sorun bende sanardım

Ve içten pazarlıklarınıza gerçekten hiç şaşırmadım

En eski hallerinizi bile hâlâ dün gibi hatırlarım

İlla ki hatalarım olmuştur, özür diledim çoğundan

Çözüm ürettim sorunca, gönül dedim kovunca

Sözüm tütün gibi kulak arkası söyle ömür nedir doğunca

Neyim kalır ölünce ince bir sitemden gayrı?"

" Hoşçakalın gözüm büyük bir yükten kurtuldunuz."

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Özcan