papatyahanim

Twitter: mrs_paptya

[papatyahanimms]

Bir gün susmayı öğrendim, kimse farkına varmadı. Söylemek istediklerimi gömdüm ruhumun en ücra köşelerine ve çıkmak için direndiklerinede yutkundum onları. Bir daha kırılmamak, acı çekmemek için.

[papatyahanimms]

"Kendi sınırlarını zorlayarak ayakta kalmaya çalışan birine, en yakınlarının destek yerine yük olması... Bazen en büyük gürültü, en çok anlaşılmaya ihtiyaç duyduğumuz o sessiz anlarda kopuyor."

[papatyahanimms]

Bunca kötü şey yaşadım…

O kadar çok kırıldım, o kadar çok kendimi yalnız hissettim ki.

Nice yüzler tanıdım; bazıları sessizce geçti, bazıları iz bıraktı ama yara da bıraktı.

Sonra o geldi…

Beni oradan çekip aldı.

Sanki tanıştığımız gün her şey bitmişti.

Sanki içimdeki bütün sesler, bütün korkular, bütün "ya bir daha böyle olursa?"lar susmuştu.

O günden sonra dünya yine dönüyordu belki ama ben ilk kez gerçekten durmuşum.

İçimdeki fırtınalar değil, onun sesi konuşuyordu artık.

Ve o sesin tonu, sanki “artık güvendesin” diyordu.

Ben, o an iyileşmeye başladım.

O geldi…

ve simsiyah ve griden ibaret olan dünyam tekrar renklerine kavuştu.

Gökkuşağının renklerine tekrar âşık oldum.

Eskiden hiç arkadaşım yoktu.

Dışarı çıkamazdım, plan yapamazdım.

Ama şimdi…

Artık deniyorum.

Ve her denememde bir adım daha yaklaşıyorum iyileşmeye.

[gizliyaralar]

[sairkentli]

İyileşme süresi zaman alır ama iyileşirsin. Yeter ki Sabrın tükenmesin...

@sairkentli

[papatyahanimms]

Mesele birini bulmak değil azizim mesele seni anlayabilen karakteri düzgün yanında çocuk olmayı ihmal etmediğin eğlenebileceğin kafa dengi biriyle birlikte olmak .

[papatyahanimms]

Şehir?

Ankara'm 🩷

[poetbooy]

[dreamwinner999]

[papatyahanimms]

Sen kara kışsın ben ise nergis.

[batuovskii]

toparlaniyor muyum dagiliyor muyum bilmiyorum ama cabaliyorum sürekli

[artikkisacumlelerkurmakistiyoru]

[papatyahanimms]

Sana sarılmak evime varmış gibi hissettiriyor.

[1blogibi]

bazen tam bir iletişim manyağı oluyorum herkesle konuşasım geliyor bazen de ses duymaya, insan görmeye tahammül edemiyorum

[papatyahanimms]

Sen iki bulaşığı yıkamadin diye kapının önüne öylece bırakılmış bir eşya gibi hissetmek ne demek bilemezsin

[papatyahanimms]

Karşımda kocaman bir tuval. Duvar gibi, dev gibi. İçimdeki öfkeyi, kırgınlığı, yorgunluğu avuçlarımda taşıyorum. Renk renk boyalarım var. Fırlatıyorum. Fırlatırken bağırıyorum. Boyalar tuvale değil, dünyama çarpıyor. Üstüm başım boya oluyor, umurumda değil. Her damla içimdeki bir yara, her renk içimdeki bir fırtına. Yakıp yıkmak isterken bir bakıyorum ki renklerle iyileşiyorum.

[papatyahanimms]

Gece, insanı en çok kendisiyle yüzleştiren zamandır. Dışarıda her şey susar, ama içeride hiçbir şey susmaz. Düşünceler, susturulması en zor kalabalıklardır. Uykuya dalmak istersin, ama zihnin seni bırakmaz; pişmanlıkların, ertelediklerin, söyleyemediklerin, hepsi sırayla kapını çalar. Ve o an fark edersin ki insan, geceleri uyuyamadığı için değil, kendi içine sıkışıp kaldığı için yoruluyor.