Bir gün susmayı öğrendim, kimse farkına varmadı. Söylemek istediklerimi gömdüm ruhumun en ücra köşelerine ve çıkmak için direndiklerinede yutkundum onları. Bir daha kırılmamak, acı çekmemek için.

Product Placement
YOU ARE THE REASON
RMH

❣ Chile in a Photography ❣

No title available
Fai_Ryy
Claire Keane

titsay

★
d e v o n

if i look back, i am lost
Game of Thrones Daily
Cosimo Galluzzi

Discoholic 🪩
NASA
Lint Roller? I Barely Know Her
Jules of Nature

izzy's playlists!
Sade Olutola
sheepfilms
seen from Côte d’Ivoire

seen from Côte d’Ivoire

seen from Libya

seen from Germany
seen from Botswana

seen from Singapore
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Poland

seen from Canada
@papatyahanimms
Bir gün susmayı öğrendim, kimse farkına varmadı. Söylemek istediklerimi gömdüm ruhumun en ücra köşelerine ve çıkmak için direndiklerinede yutkundum onları. Bir daha kırılmamak, acı çekmemek için.
Beş dakika haber alamayınca Meraktan çatlayan insanlar olsun hayatınızda.
"Kendi sınırlarını zorlayarak ayakta kalmaya çalışan birine, en yakınlarının destek yerine yük olması... Bazen en büyük gürültü, en çok anlaşılmaya ihtiyaç duyduğumuz o sessiz anlarda kopuyor."
Bunca kötü şey yaşadım…
O kadar çok kırıldım, o kadar çok kendimi yalnız hissettim ki.
Nice yüzler tanıdım; bazıları sessizce geçti, bazıları iz bıraktı ama yara da bıraktı.
Sonra o geldi…
Beni oradan çekip aldı.
Sanki tanıştığımız gün her şey bitmişti.
Sanki içimdeki bütün sesler, bütün korkular, bütün "ya bir daha böyle olursa?"lar susmuştu.
O günden sonra dünya yine dönüyordu belki ama ben ilk kez gerçekten durmuşum.
İçimdeki fırtınalar değil, onun sesi konuşuyordu artık.
Ve o sesin tonu, sanki “artık güvendesin” diyordu.
Ben, o an iyileşmeye başladım.
O geldi…
ve simsiyah ve griden ibaret olan dünyam tekrar renklerine kavuştu.
Gökkuşağının renklerine tekrar âşık oldum.
Eskiden hiç arkadaşım yoktu.
Dışarı çıkamazdım, plan yapamazdım.
Ama şimdi…
Artık deniyorum.
Ve her denememde bir adım daha yaklaşıyorum iyileşmeye.
İyileşme süresi zaman alır ama iyileşirsin. Yeter ki Sabrın tükenmesin...
@sairkentli
Mesele birini bulmak değil azizim mesele seni anlayabilen karakteri düzgün yanında çocuk olmayı ihmal etmediğin eğlenebileceğin kafa dengi biriyle birlikte olmak .
Şehir?
Ankara'm 🩷
Sen kara kışsın ben ise nergis.
toparlaniyor muyum dagiliyor muyum bilmiyorum ama cabaliyorum sürekli
Sana sarılmak evime varmış gibi hissettiriyor.
bazen tam bir iletişim manyağı oluyorum herkesle konuşasım geliyor bazen de ses duymaya, insan görmeye tahammül edemiyorum
Sen iki bulaşığı yıkamadin diye kapının önüne öylece bırakılmış bir eşya gibi hissetmek ne demek bilemezsin
Karşımda kocaman bir tuval. Duvar gibi, dev gibi. İçimdeki öfkeyi, kırgınlığı, yorgunluğu avuçlarımda taşıyorum. Renk renk boyalarım var. Fırlatıyorum. Fırlatırken bağırıyorum. Boyalar tuvale değil, dünyama çarpıyor. Üstüm başım boya oluyor, umurumda değil. Her damla içimdeki bir yara, her renk içimdeki bir fırtına. Yakıp yıkmak isterken bir bakıyorum ki renklerle iyileşiyorum.