Kurtulmak. Hayatta tutunduğun ne varsa sırf onlar için kurtulmak. Hayranlık duydukların için, minnettar oldukların için, hep hoş buldukların için kurtulmak. Belki zor olanı yapmak aynı zamanda. Her güne değer biçmeyi gerektirir bir kere. Hayatını darmadağın edene bile mana yüklemeyi. Uyandığın her sabahı zorla da olsa sevebilmeyi. İyiler hep kırılır zaten değil mi? O halde yıkılmadığında neden hep kötü zannedersin kendini? Cengaver yanın her zorluğa göğüs gererken, kırılgan yanın bağırarak yırtmaya çalışır bendini. Gösteremezsin. Hiçbir zaman nasıl kırıldığını gösteremezsin. Yerini de söyleyemezsin. Çünkü o yer hep yalnızken tanıdıktır sana. Çünkü sen o yere sadece dünya sessizleştiğinde gidersin. Çıkmak zaman kovalamaktır. Bir çıt çıksın da bir daha geri dönmeyeyim dersin. Ama katil misali, olay yerini tekrar görmek istersin. Temkin midir bunun adı? Biri seni kırdı diye herkes darmaduman mı edecek? İplerini hep sımsıkı tutup gevşediğin anlarda tedirgin mi hissetmektir temkin? Sahte yüzlere tanıdık olduğundan mıdır bu kadar mesafe? Soğuk yanınla en sıcak yangından bile daha fazla can yakarsın. E senin de alıştığın bu. Sen sevilmeye çok yabancısın. Bir kaya silüeti taşır bu insanlar sanki. Altlarını yoklarsın, kusur ararsın. Bulduğunda elinle ceketini yoklarsın. Hep kalan masumdur da giden de değil midir? Kalanın korkularını saklayacak anı vardır da gidenin hiç yok mudur? Gittin sen hep. İnsanların da gitmesine izin verdin. Cesaretsizlikten değildi o. Vakitsizlik de değil. Sevilmeyi bilmemekten! Seni de kıranlar hep sevginin zayıflığından kırmadı mı? Bakışın, gülüşün, sarılışın etkiledi hep. En durgun günlerinde seni yok saydılar. En üzgün günlerinde yok saydılar. İçine attıklarında kaldın. Eğer hata yapacaksam kör gözle yapmalıyım dedin. Aşk en büyük hatadır. Sen yaptın. İlk aşkından başladın hatta. O hayatını dönülmez noktaya çevirirken sen çıkışı göremez oldun. Birini aradın hep. Kapıyı aralayan birini, seninle birlikte suskun kalabilecek birini. Olmadı. Olamadı. Hayatta bir omuz demek, başını koyacağın yerden daha fazlası. Uzanan bir el demek, ayağı kalkmaktan daha ötesi. Hangi birinin hatırası ayaklandırıp maşuk eder seni? Hiçbirinin. Anla artık. Hatırlıyor musun? Evindeymiş gibi hissettiğin tek günü şu hayatta. Banyodan çıkmışsın, saçların ıslak. O sana gözlüklerinin altından bakıyor. Arkada tanıdık olmayan bir şarkı çalıyor. Hayatta ilk defa birinin omzunda uyuyakaldığını hatırlıyor musun? Aradan zaman geçmiş... Sen kaç zamandır hep dikenin üstünde uyumuşsun biri yanındayken. Ama o an olmamıştı. Hatırlıyor musun? İkiniz karşılıklı otururken onun seni seviyorum diyemediğini? Zorlandığını, bocaladığını... Başta utanç zannettiğin duygunun koskoca bencilliğe dönüştüğü o anı? Hatırla. Hatırla çünkü yangının olduğu yerdesin hala. Hatırla ve kurtul. Sen hayatının bir gününde ölmeyeyim diye dua etmiştin. Çok çabaladın yaşamaya. O kurtulduğun en taze bahar gününü hatırla. Hayat sana öyle bir yük vermiş ki, sen hep sırtı dik olanlardan olmalısın. Birileri sana elini uzatmasa bile sen eli hep havada duransın. Başkaları acılarını lime lime kanatsa da sende, sen hep içine atansın. O yüzden kurtul. Dava düşsün. O mahkeme görülsün artık. Azad et tüm geçmiş senelerini. O ait olduğun günü de unut. O evi, o makarnanın tadını, o dizinin o bölümünü... Ondan sonra geleni de unut. Sen lanetli olansın. Bağlandığın anda koparsın bir hamleyle. Kolay sıkılmak istersin güvende hissetmediğinde. Güvendiğin biri çıkmayınca çok fena dağılırsın sen. Ama merak etme. Kimse görmedi. Ne annen bilir ne baban. Ne en can dostun ne de dert komşun. Bir defa ölümden döndün bu kırıklarla. Bir daha dönme. Keşke omzunda saatlerce ağlayacağım biri olsa deme. Bekleme. Kurtul. Hayatın getirdiği ne kadar boktan istek varsa. Hepsinden. Gelecekteki sevgiden de ümidini kes. Eğer biri çıkar da sana kırıkların benim kırıklarım derse, sakın güvenme. Hatta kız kendine. Kimseye gösterme sende saklı kalanı. İçinde hep güz olanı gösterme. Bugün neden kıymetli biliyor musun? Düzeltmek için değil, kurtulmak için uyanıksın. Değerlendir. Kalbini de eski notalara sonsuza kapa.
