–Dokąd idziesz?

–Tam gdzie zabiorą mnie słowa.

[pelovsky]

Nie zabronię, bo nie zmienię

zmieniać nie chcę, bo pragnę pozwalać

silny jestem, to ludzka cecha

a w ludzkość wierzę i kocham ją

[pelovsky]

czyszczę się z niepotrzebności

[pelovsky]

Czuję się jakbym coś przerwał na kilka lat i wrócił znów do tego. Ale inny zupełnie. Rośliny porosły i ja wyrosłem. Świadkowie tej drogi. Wiem tylko że jestem w domu i że naprawdę wszystko jest w porządku. A starzy przyjaciele o dziwo są tam gdzie byli. Jakby nic nigdy się nie zmieniło. Bo po cóż by miało? Bo każdy z nas w głębi swojego rdzenia pozostał taki sam.

[pelovsky]

Gdy się nie boję, gdy nie ma stresu, gdy nie ma emocji, nie ma kierunku.

- Nie wiem dokąd pójść.

[pelovsky]

Dokąd pojadę?

Byle tam gdzie pokój.

A tam gdzie pokój, nie ma lepszych miejsc.

Nie ma lepszych ludzi.

Wojna jest w nas.

Wojna w nas zabija nam dusze i sens.

Wojna na zewnątrz zabija ciała.

To tylko lustrzane odbicie serc.

Dlaczego przychodzisz pustko?

Nie cieszysz, ani nie wkurwiasz.

Każesz tylko pytać. Pytać o sensy.

Tylko po co? Wszystko miałem ułożone.

A może są lepsze miejsca i lepsi ludzie?

Wiem, że są, ale nie dla mnie.

Bo ja będę taki sam. Albo będę taki jak będą chcieli. - Próżny trud, a czasu małowiele.

Jesteś próżny i dążysz do bogactw.

Bo bogactwa duszy, są tak samo próżne jak pieniądze. Zgniatam dlatego korony, które tak usilnie zdobyłem.

Jesteś pyszny i dążysz do uznania i sławy.

Nie usprawiedliwi Cię ani wychowanie, ani to że Cię wyśmiewano. Nigdy nie będziesz lepszy od innych, ani oni od Ciebie.

Nie uleczysz innych, bo tylko oni mogą się uleczyć. Nie zbawisz świata skazanego sumą intencji na zagładę. Żadna nagroda, żaden sukces nie nakarmi Twojego głodu.

Nic nie zdziałasz w pojedynkę. I Twoje słowa, Twoje wiersze nic nie zmienią. Twój najczystszy śpiew nie dotrze do serc. Tak naprawdę na nic nie masz odpowiedzi i nikt Cię nie posłucha.

Czy wierzycie w to, co ja mówię?

Chciałbym żebyśmy się rozumieli.

Za rzadko padają te słowa.

To tylko opinia, tylko opinia.

Gdzie ja jestem? I dokąd mimowolnie zmierzam?

[pelovsky]

Pragnąć tak bardzo gdzieś przynależeć,

ale nigdy do końca tego nie zaznać.

To wilka droga.

Nieogarnione to źródło dwu światów:

udręki i siły.

[pelovsky]

Daniel, po raz pierwszy zrób coś tylko dla siebie.

A potem żyj tylko dla siebie. Tylko.

[pelovsky]

Chcę Cię podziwiać,

być pewnym, że jesteś mój.

I tylko mój.

Tylko czy znów będę potrafił?

Przecież już od dawna kłamcy nie ufam.

[pelovsky]

Nie ma wielkich miłości,

które mogłyby być razem.

Wielkie miłości to wielkie tragedie

i przerażająca samotność.

[pelovsky]

Ile byśmy nie byli na tym świecie,

zawsze możemy pozostać dziećmi.

Mieć ten sam błysk w oku,

gdy każda rzecz,

choćby wcześniej napotkana już,

zachwyca jak po raz pierwszy.

Każdy bowiem raz jest pierwszy,

przecież każdego dnia się budzisz

i wczoraj nie ma,

a przyszłość nie ma znaczenia.

I jak dziecko, w ruchu odnajdujesz momentum,

poprzedni krok kolejny napędza

żyjesz gdy karuzela wiruje,

kochasz i zazdrościsz

walczysz i się poddajesz

masz to wszystko w swojej naturze.

Wszystko dzieje się w parach.

W parach przeciwstawnych żyjemy.

Energia życia skrzy w konflikcie.

Spójrz na dziecko - jest tego definicją.

A gdy par nam zabraknie,

wtedy umieramy.

[pelovsky]

To było o spotkaniu

o plemieniu

o tym że we wspólnocie

wszystko jest możliwe

To było o swoim miejscu

wśród ludzi, którzy wzajemnie

doceniają swoje talenty

i pomagają je karmić

to było o jedności

w naszej różnorodności

w naszym pragnieniu

życia w miłości

to było o tęsknocie

do świata bez granic

o szacunku do inności

o porozumieniu w morzu słów

gest pojednania

dzielenia się

cudem życia

jesteśmy

[pelovsky]

Nakarm swoją duszę

pięknem nie powabem

ruchem płuc nie kończyn

miłością nie pożądaniem

spotkaniem nie oczekiwaniem

w wietrze bezruchem

jednością w wielości

naiwnością w niepewności

ciszą serc kakofonii

sobą

[pelovsky]

Dzieci moje gdzieś tam w powietrza wszechruchach

bawią się, igrają

śmiech ich do mych uszu dociera

już teraz, gdy zamknę oczy

Ich małe noski i oczy niebieskie,

marszczą się w wybuchu radości

wołają do mnie Tato

Biorę je na ręce i dech wstrzymuję

w zachwycie nad cudem życia

dzięki nim wiem, że ułudą nie jestem

kocham Was choć jeszcze

po drugiej jesteście stronie

wiem, że kiedyś się spotkamy

[pelovsky]

Znikam byś kochać mnie bardziej mógł.

Odwrót! Wykrzykuje mój dajmonion.

Ratuje mnie, ratuje nas wszystkich.

Przed nami samymi.

Idzie wielka burza, z marzeń i snów utkana.

Jeńców nie bierze, nie pyta czy chcesz, bo -

zgodzić się musisz. Porwie Cię i przeistoczy.

W formę Ci najwłaściwszą.

Jedyna to droga, jedyna możliwość,

bym kochać Cię mógł

i siebie w tym.

Szansa ostatnia na naszą wieczność.

[pelovsky]

Właśnie tak to się zaczyna, czyż nie?

"Nie tęsknię za Tobą, wcale mi Cię nie brakuje.

Męczy mnie romantyzm i Twoje tęsknienia.

Chcę bez Ciebie, sam, z kimś innym."

To końca początek, to rysa na szkle.

To wypalone iskierki w oczach.

To uśmiech w grymas zmieniony.

To miłości rozkład jednostronny,

do drugiego serca cicho się sączący.

To pchnięć i uderzeń kombinacja,

drżąca powieka kiedy kłamiesz.

We mnie wymierzone.

Niesprawiedliwie.

[pelovsky]

Nie znasz mnie,

choć myślisz że tak.

Nie pytasz, wiedzieć nie chcesz,

przekonany w nieomylności.

Nawet drzewo się ugina i rośnie w różne strony.

Ja też.

Po to jest wyobraźnia żeby marzyć i tworzyć.

Zmienić nawet całe swoje życie.

Żałować już nie będę, odwaga moim orężem.

Radość moją tarczą, a naiwność nadzieją.

Budzę się by z niemożliwości drwić,

bo zawsze byłem moźliwości ogromem.

Nie zatrzymasz mnie.

[pelovsky]

Próbuję próbować,

tak jak chcesz żeby było,

my osobno.

Próbuję.

Czuję się z tym osobliwie,

całując inną, dotykając,

w tym miejscu powinnaś być Ty.

Choć będę próbować dalej.

Żyć chcę dalej,

bez próbowania,

mogę schować się

pod kamień.

P.

- 12.05.2022