SSSVVS22

[52.7] ->[49.9] [165CM] [43.7LW][60.0HW]

[perfect40kgs]

29-12-2005

56.5kg

Wypisałam listę czego nie lubię w M i plan na oddzielenie się, powolne zerwanie.

Najbardziej żałuję że bez niego nie będę już miała tylu znajomych, kontaktu z ludźmi.

Come on, wiedziałaś że tak będzie już od pierwszych dni kiedy go spotkałaś... Jest żałosny, uciekaj. Serio stać cię na więcej. Nie wstyd ci się z nim pokazywać?

[perfect40kgs]

27.07.2025, 02:33, 54,6 kg

Kiedy myślę o śmierci, odczuwam ogromną, paraliżującą panikę. To uczucie towarzyszy mi mniej więcej od zimy. Jak to.. wszyscy umrzemy? Minęło mi ok. 25% życia i to w optymistycznym scenariuszu. A co z moimi rodzicami? Z psem?

Próbuję to sobie racjonalizować: kiedy mózg przestanie pracować, nie będę nic czuła i utracę świadomość. Poczucie posiadania duszy i głębia doznawanych doświadczeń to iluzja. Postrzeganie świata jest uzależnione od czynników zewnętrznych i fizyczności. Samo uczucie strachu nie jest prawdziwe. Gdyby podano mi odpowiednie leki, narkotyki czy inne substancje, mój strach by ustał. Poczucie własnego ja, wspomnień oraz przywiązanie do ludzi to również iluzja. Wszystko jest niewyobrażalnie ulotne i może przestać istnieć w każdej chwili, w ułamku sekundy. Gdybym dobrze się uderzyła w głowę, zapomnialabym kim w ogóle jestem.

Jak byłam młodsza i miałam myśli samobójcze uświadomiłam sobie, że strach przed śmiercią to przywilej i świadczy o posiadaniu szczęśliwego życia. Teraz wzbogaciłam tę myśl o spostrzeżenie, że strach przed śmiercią potrafi być na tyle przejmujący i paraliżujący, że potrafi odebrać dużą część odczuwanego szczęścia. Może klucz tkwi w tym by nie popadać w skrajność - mieć życie ciężkie na tyle, by nie być bardzo szczęśliwym i tym samym bać się smierci, ale na tyle łatwe by nie mieć myśli samobójczych? Gdyby była możliwość poddania się jakiemuś neuro-zabiegu, który miałby na celu usunięcie świadomości śmierci, poddałbym się mu.

Nienawidzę powiedzenia "carpe diem". Idea jest słuszna - chwytaj dzień, delektuj się obecną chwilą, bo twój czas na ziemi jest ograniczony. Brzmi jak lekarstwo na strach przed śmiercią? Uważam, że jest zupełnie odwrotnie. Jak możesz delektować się chwilą, będąc świadomym, że umrzesz? Czy nie lepiej by było nie chwytać dnia, nie delektować się chwilą, pozwolić czasu płynąć i nie przejmować się śmiercią? To uwalnia z presji i wielu myślowych pułapek pod tytułem "Nie wykorzystuję w pełni swojej młodości i tylko patrzę jak przemija" albo "Siedzę dzisiaj już szóstą godzinę na TikToku i w ten sposób zmarnowałam nieodwracalnie kawałek swojego życia, który mogłam wykorzystać na robienie czegoś ciekawszego".

Wyobraź sobie wizję, że człowiek kiedy się rodzi jest maksymalnie stary a wraz z upływem czasu staje się coraz młodszy. Jak by wyglądał świat? Czy tak nie byłoby lepiej? Najgorsze lata życia związane z brakiem zdrowia, witalności oraz bólem nagle zaczęłyby być kojarzone z nadzieją i odliczaniem czasu do uzdrowienia i osiągnięcia młodości. Tylko czy wtedy... Gdyby była taka możliwość, nie lepiej byłoby ten czas po prostu pominąć? Od jakiego wieku dobrze by było zacząć żyć? Albo powracając do rzeczywistości i oddalając się od tej wizji: w jakim wieku dibrze by było umrzeć?

Zdaję sobie sprawę, że strach przed śmiercią jest związany z brakiem stabilności układu nerwowego. Dużo rzeczy zmienia się u mnie w życiu. Wyprowadzam się do innego kraju i zaczynam studia. Szkoda, że tak silnie to odreagowuję. Albo nie szkoda bo... I tak kiedyś umrę?... Nic nie ma już znaczenia. Wszyscy mieli rację, bycie dzieckiem jest przyjemne.

[spacedstarz]

[perfect40kgs]

[perfect40kgs]

11-10-2024

Było już o wiele lepiej.

Lubię jak wyglądam, doczekałam się tego momentu, choć dalej mam kryzysy. 58kg

Kupa sprawdzianów, nauki do matury. Nic mi nie wychodzi. Uczę się, a i tak potem nic nie umiem. Zrezygnowałam z pisania olimpiady. Odcięłam się całkowicie od mojej klasy. F jest okropny. Moja impreza wszystko zweryfikowała...

Czuję się bezwartościowa przy M.

Staram się, daję z siebie wszystko, a i tak nic mi nie wychodzi. Czuję się jak wędrowiec we mgle, nie wiem w jakim kierunku idę. Mam wiele dopracowanych i sensownych planów na swoją przyszłość, ale nie potrafię ich zrealizować. M umie.

Jestem okropnie zmęczona, przepracowana, zestresowana. Mam bóle głowy, nie mogę spać, płaczę. Nie mam siły.

Ale dzisiaj już jest piątek. Tylko, że jutro jest H... W ogóle mi się to nie widzi.

Czuję się uzależniona od M. Pisanie do niego działa na mnie o wiele gorzej niż TikTok. Ale on ma znajomych, ma swoje życie, nie potrzebuje mnie... To zdrowe. Ale ja nie jestem zdrowa, ja nie daję sobie rady.

Czuję niepewność. Jestem przytłoczona.

n i e n a w i d z ę siedzieć w domu. Ale gdzie wolałabym teraz być? Z nim. Ale to puste, krótkotrwałe, powierzchowne, nieskuteczne. On działa tylko na chwilę, nie rozwiązuje problemów dogłębnie.

Czuję się źle ze sobą i dopiero teraz to dostrzegłam. Starałam się być pozytywna, naprawdę. Te wakacje nie były złe.

A mnie cieszy. Bardzo lubię się z nią spotykać, to dla mnie ulga.

Dlaczego zawsze albo mam za dużo rzeczy na głowie, albo za mało? Gdzie znajdę złoty środek? Ba, co mi ze złotym środkiem. Pracuję za dużo, a i tak mi nic nie wychodzi. Złotym środkiem to mogłabym nie iść na studia.

Tylko mocni przetrwają. Jestem słaba.

Potrzebuję odpocząć, bardzo, bardzo, muszę.

Wszystko, co mogę robić, jest puste dopóki nie ma ze mną M. On nadaje mi sens.

Nie jestem zdrowa, jestem chora, niestabilna, nie daję sobie rady w tym życiu. Nie daję sobie rady, ale przecież jestem mocniejsza, choćby od F. Myślę za dużo, myślę za dużo i to dlatego. Widzę rzeczy, których on nie widzi. Szukam swoich ludzi. Jestem ponad F i paczkę.

Czas leci szybko, co?

[perfect40kgs]

10.07.2024

60.8 kg - rekordowa waga

[perfect40kgs]

24 III

52.4 kg

[perfect40kgs]

Jak minął dzionek?

Dzisiaj nawet miło. Jestem bardzo zmęczona. Nie wiem kiedy zostało zadane pytanie, ale dziękuję :)

[perfect40kgs]

Ostatnio często widzę naprawdę piękne dziewczyny. Baaardzo chciałabym wyglądać tak jak one - szczupła sylwetyka, starannie dobrane ubrania i perfekcyjne włosy. Nieważne co robią, robią to z gracją. Moim celem nie jest bycie wychudzoną, ale poczucie, że nie różnię się znacznie od moich ideałów.

Kiedy rozmawiam z tak piękną dziewczyną, nie czuję się komfortowo. Nie mogę skupić się na rozmowie, myślę tylko o tym jak w porównaniu do niej wyglądam.

52.7 kg na wadze. Widziałam w poprzednim poście, że ważyłam 52.0 kg, więc rozumiem, że idę w złą stronę. Jak mam ufać sobie, że tym razem osiągnę wymarzoną wagę, skoro już tyle razy się na sobie zawiodłam? Kiedy wracam do szkoły, rezygnuję ze swoich postanowień i skupiam się na szkole. Ostatnio zrezygnowałam nawet z siłowni...

Mam ogromne wyrzuty sumienia i stres związany z olimpiadą oraz powrotem do szkoły. Zrezygnowałam z napisania sprawdzianu w terminie na rzecz nauki do olimpiady a końcowo ciężko mi się za nią zabrać.

Nie mam co robić w ferie a wokół słyszę tylko, że komuś opóźnił się powrót z nart, że ktoś spał 6h albo i 2h, że nie mogą znaleźć chwili wolnego czasu. Mam odwrotny problem. Skąd wy znajdujecie te zajęcia? Bardzo chciałabym mieć więcej znajomych. Znajomi zapraszają się na imprezy a ja pełnię rolę głównego lajkowicza.

Nie mam znajomych, nie jestem ładna a na dodatek nie idzie mi dobrze w szkole. Boję się matury.

Jak będę ważyła kiedyś 49 kg i będę nauczona na olimpiadę/maturę z matematyki to nie będę miała aż tak natrętnych myśli.

Jest 00:19 a ja czuję bliżej nieokreślony smutek.

Ferie, 21.01.2024

[perfect40kgs]

Kolejny epizod, jem ok. 1000. Dzisiaj jest dzień przerwy. Nie mam na nic motywacji, olimpiada mnie przeraża. Mój chłopak jest we Włoszech, trochę jest mi smutno i samotnie. Zostawiłam ładowarkę do iPhonea...

Ferie, 21.01.2024

[perfect40kgs]

Dzisiaj zjadłam więcej, mama zrobiła zbyt dobry obiad. Jutro wychodzę ze swoim chłopakiem

Zobaczymy jak to będzie... Muszę znaleźć w sobie trochę siły. Nie zjem śniadania, nie zamówię popcornu.

24.07.2023

[perfect40kgs]

Niejedzenie nie sprawia mi problemu

Nawet nie liczę kalorii, tylko je szacuję w glowie

Wytrzymałam tak juz tydzień - zjadłam dzisiaj jabłko, pół gruszki, cappucino z mlekiem sojowym w mcdonaldzie i gryza drwala

Jestem ciekawa kiedy będę miała pierwsze napady

52 kg, 25 XI 2022

[perfect40kgs]

that's insane, że ważę tyle samo od listopada 💀💀

[perfect40kgs]

To chyba 4 dzień ograniczania jedzenia

Idzie dobrze, 52.0 kg to dobry start. Marzy mi się 50.0... Nie pamiętam, kiedy ostatnio tyle ważyłam.

Mam iść do kina... Obym nie wzięła popcornu (plz)

Te wakacje są strasznie nudne. Tak jak każde. Płakałam na zakończeniu roku szkolnego i zapewne będę płakać też na rozpoczęciu przez to, że będę się czuła samotnie.

Nie mam znajomych ani przyjaciół, nie wiem co robię nie tak, I guess we will never know...

Kiedy nie ma mojego chłopaka w domu to mam wrażenie, że umieram. W poniedziałek się zobaczymy

22.07.2023

[dumbass-s]

Ale życie byłoby zajebiste jakbym miała znajomych z którymi mogłabym wychodzic

[sadark-angel]

"No i szczerze to mam teraz wyjebane na wszystkich, jeśli komuś na mnie zależy to sam do mnie przyjdzie, a jeśli nie to niech się pierdoli."

[perfect40kgs]

Czuję, że głodzenie się to jedyne rozsądne poradzenie sobie z tymi wakacjami. Brzmi absurdalnie, a przy tym jak prawdziwie.

[perfect40kgs]

27 VI 2023

Czuję się zraniona przez mojego chłopaka.

Jest nad morzem, wróci za tydzień. Piszę do niego kilka razy w ciągu dnia, on zazwyczaj odpowiada mi w przeciągu kilku godzin.

Teraz rozmawialiśmy przez telefon, był dosyć zimny. Zapytał się czy kupię mu portfel na urodziny, bo tego się domyśla. Nie chcąc kłamać, powiedziałam, że zgadł. Traktuje prezenty ode mnie w kategoriach dobry/zły, prezent ode mnie liczy jako swój wydatek, bo musi wydawać w końcu pieniądze również na ten dla mnie. Po jakimś czasie ciszy, rozłączyłam się. Nic nie napisał, nie oddzwonił, jakby mu to było na rękę. Teraz nie czuje potrzeby mojej obecności bo jest na wyjeździe, jednakże kiedy wróci będzie chciał spędzić ze mną trochę czasu. Spróbuję nie dawać mu siebie za dużo.

Ja zawsze kiedy dostaję od niego prezent cieszę się jak dziecko, wystarczy mi jeden pluszowy chomik abym się ucieszyła. Potem często wspominam o prezencie, zawsze bardzo chcę okazać wdzięczność. Nawet kiedy kupił mi zestaw płynów do mycia na mikołajki klasowe, dziękowałam mu parę razy.

Staję na rzęsach, myślę od miesięcy co mu kupić, staram się, a on mnie miesza z błotem. Dałabym mu ten portfel do ręki dla własnego spokoju i sobie poszła.

Jest mi smutno, nie mam zupełnie z kim porozmawiać ani z kim się spotkać, dlatego piszę to tutaj. Z chęcią podpisałbym z kimś na pv. Nie wahaj się, wystarczy zwykłe "co tam" albo "jak się czujesz".

Trzymajcie się