[pesendiide]

Bir aydınlık var dünyada nokta kadar, bütün kalbimi saran

[pesendiide]

Uzay istasyonlarının bünyemde bıraktığı etkiyi bilebilseydiniz keşke

[pesendiide]

Ya ben taslağa up uzun yazı kaydetmeye gelmişim gibi oldu rahatladım valla bi iyi geldi özlemişim burada yazmayı

[pesendiide]

hiii, ben geldim naaber nasılsınız?

[pesendiide]

İçimde uzay boşluğuna aşık olan bu şey de ne?

[pesendiide]

Kelimesi olan kelâma gelen herşey herkes çok değerliymiş meğer

[pesendiide]

Kaydı sandığım hayatımın aslında temelleri mi atılıyordu

[pesendiide]

Evet kesinlikle öyleydi bulunduğum noktada daha da kaymış bir hayata sahibim ama temellerinin atıldığına dair inancım hiç sarsılmadı ben hep dua ettim ve bekledim her şey daha beter de olsa ben sahipsiz ve kimsesiz değilim herkes uyusa dağ başında bir başıma yada dünyada yalnızca ben kalsam, bile, ben sahipsiz ve kimsesiz değilim hayatımın kaydığını sandığım noktadan bu ana kadar sahip olduğum en büyük zenginliğim en kalın manalı kitapların insana kattığı şey gibi bana kattığı şey buydu sahipsiz kimsesiz yalnız bir başıma değildim. Ve bu hisle kaplıyken insan başına ne gelirse gelsin istese dahi kederlenemiyor sadece o zengiliğe sarılıp teslim oluyor.

[pesendiide]

[pesendiide]

Bi insan kendini nasıl gerçekleştirir? Şu yaşıma geldim hala kendimi gerçekleştirebilmemin yolunu bulamıyorum/bilemiyorum. Bazı geceler hiç rehberim yok diye çok zoruma gidiyor, bazı geceler kimsesizlik kanıma çok dokunuyor, bazı geceler…

[pesendiide]

Kaydı sandığım hayatımın aslında temelleri mi atılıyordu

[pesendiide]

Bir gün ölürsem beni tanıyabilin diye

[pesendiide]

Geri mi geldim yoksa hiç gitmemiş miydim bilemiyorum, sadece ipeksi gökyüzünü hatırladığım yerin bi milim uzağına gitmeye kıyamamışım

[pesendiide]

Hayatım hiç de mükemmel gitmemeye başlamıştı ta ki mükemmelliğin bu olduğunu anlayana kadar *

[pesendiide]

Kendimi bulma ve kendim olma yolunun manzaralı bir dağ eteğindeyim

[pesendiide]

Seni çok özlüyorum hayatımdan çıkmanın hayatıma kattığı hayrı henüz göremiyor/bilemiyorum canım çok yanıyor ve seni çok özlüyorum kimsesizlikten ölücekmişim gibi hissettiğim çok oluyor

Seni özlemek kendimde affedilemez bişeyken bile seni çok özlüyorum

Geçmeyecek biliyorum ve hayatıma senden bir daha gelmeyecek bütün kuvvetli inancım bunda bilemediğim bir hayırın olduğu

[pesendiide]

Sıkıştığımda kaçtığım yersin dünyada hiçbir şey

[pesendiide]

İki sene oldu. Belki üç. Hatırlamıyorum. Öyle bir kimsesiz kaldım ki, hayatım öyle bir altüst oldu ki ne hissettiğimi ne düşündüğümü bile kestiremiyorum yapayalnızlığın sonuçlarında hiç kendimi bulamadım kimse yokken yanımda bende duramadım kendimle bomboş bi boşluğun ortasında her gece gündüzler olmasın diye yalvardım gündüzü ölüme bile yeğledim…