"Πριν γίνω ο The Mighty Boss, κοιμόμουν σε δανεικούς καναπέδες, ονειρευόμενος τον οποιονδήποτε ρόλο — τον μικρότερο, τον αόρατο, τον ασήμαντο.
Ονομάζομαι Αλφρέντο Τζέιμς Πατσίνο. Γεννήθηκα στο Ανατολικό Χάρλεμ της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας μου έφυγε νωρίς. Η μητέρα μου, μόνη, πάλευε με αξιοπρέπεια να πληρώσει τους λογαριασμούς και να με μεγαλώσει.
Δεν υπήρχε πολυτέλεια. Δεν υπήρχαν σχέδια. Υπήρχε μόνο το σήμερα — και μερικές φορές, ούτε αυτό.
Στα δεκαεπτά μου παράτησα το σχολείο. Δούλευα όπου υπήρχε ανάγκη: παραδόσεις, ταμεία σε σινεμά, καθαρισμοί.
Μα μέσα μου ήξερα ήδη — η ψυχή μου άνηκε στη σκηνή.
Προσπάθησα να μπω σε δεκάδες δραματικές σχολές.
Έχω ακούσει τόσα πολλά “όχι”, που έγιναν ουλές — και τις κουβαλάω όλες
Κοιμόμουν σε σπίτια φίλων. Μερικές φορές, στον δρόμο. Πεινούσα.
Αλλά δεν έχανα ποτέ πρόβα. Ποτέ.
Το "σπίτι" μου ήταν ένα άθλιο διαμέρισμα: στέγη που έσταζε, κατσαρίδες που κυκλοφορούσαν σαν ένοικοι.
Κι όμως, κάθε αυγή, κουβαλούσα μια πεισματάρα ελπίδα:
«Ίσως σήμερα… κάποιος να με δει.»
Και μια μέρα, κάποιος με είδε.
Όταν ο Φράνσις Φορντ Κόπολα με κάλεσε να γίνω ο Michael Corleone, δεν με πίστεψαν.
Είπαν πως ήμουν πολύ κοντός, πολύ "λίγος", πολύ άφαντος.
Αλλά ο Κόπολα είδε αυτό που οι άλλοι δεν ήξεραν καν να ψάξουν.
Και μ’ εκείνο το χαρτί...
η ζωή μου άλλαξε για πάντα.
Ήρθε ο Σημαδεμένος, ήρθε το Άρωμα Γυναίκας, ήρθε το Φωτιά με Φωτιά…
Μα κάθε ρόλος ήταν κάτι παραπάνω από υποκριτική.
Ήταν πληγές που τις έκανα τέχνη.
Ήταν η επιβίωσή μου, μεταμφιεσμένη σε ερμηνεία.
Δεν βρήκα μονοπάτι στρωμένο.
Έφτιαξα το δικό μου — με κάθε «όχι», κάθε δάκρυ, με κάθε ουλή.
Κάποιες ζωές δεν σώζονται από τύχη.
