Pode mną czerń. Ja, uwieszony u wahadła powoli zsuwam się w dół. Mógłbym zrobić cokolwiek, by uniknąć upadku, jednak posłusznie poddaję się procesowi. Strach mnie paraliżuje. Spoglądam w górę i widzę zegar, którego mechanizmu tak odrętwiale się trzymam. Moje myśli są powolne, zbyt powolne, by doprowadziły mnie do jakiegokolwiek rozwiązania. Zegar góruje nad moim maleńkim „Ja” i zdaje się być panem sytuacji. Czuję ścisk w żołądku, bo nie wiem, co czeka na mnie tam na dole, kiedy już ostatni skrawek materii wyślizgnie mi się z rąk i czerń porwie mnie na dobre. Jestem coraz niżej i chyba przegapiłem już moment, w którym mógłbym się uratować. Zamykam oczy i rozluźniam uścisk. Niech to wszystko po prostu się skończy.
Spadam nieskończenie długo, a może jedynie krótką chwilę, z załzawionymi oczami i tą nieznośną adrenaliną łaskoczącą mnie pod skórą. Czerń wokół mnie wydaje się stała, a jednak czuję siłę pędu. Chcę krzyczeć, jednak moje płuca i gardło zdają się boleśnie zaciskać. Lecę więc w ciszy, czekając na unicestwienie. Panika wzbiera i dławi mnie, kiedy wiem, że zbliżam się do czegoś, co może być podłożem ale wcale nim być nie musi.
Moment kulminacyjny. Uderzam.
Zatapiam się w pościel, której odczucie na moim „Ja” bardzo dobrze znam. Otwieram oczy i ze zdrętwiałymi mięśniami czuję jak adrenalina powoli się ze mnie ulatnia. Jest już jasno. Zerkam w bok i widzę, że za oknem spadł śnieg. Nadchodzi zima. Jestem zmęczony.
kaledo-art
theartofmadeline
tangentwithtanner
baratheonpilled
prguitarman
jacobvanloon
ellievsbear
