Pilar'ın Duası @pilarinduasi - Tumblr Blog

Seni dokuz ay karnında taşıyan kadın, tabutunu da taşıyabilir. Daha neyi tartışıyorsun?

Rahmetli amcam vefat ettiğinde, biz İstanbul'dan çıkıp memlekete gidene kadar çoktan yıkanıp kefenlenmişti. Gittiğimizde camiide, musalla taşında olduğunu söylediler. Birazdan namazı kılınacaktı. Bir kerecik olsun yakınına gideyim, ona dokunayım, bu ani ölümün ne anlama geldiğini sorayım, konuşayım istedim.

Camideki erkek cemaatini yarıp tabutuna ulaşana kadar, sayısız "oraya geçemezsin"le karşılaştım. ÇÜNKÜ, KADININ CAMİİ CEMAATİNİN İÇİNDE İŞİ YOKTU!

Teyzem vazgeçmeyeceğimi anlayınca, elimden tuttu. Onun desteğiyle nihayet canım amcamın tabutuna ulaşabilmiştim. Önümüze çıkan erkekleri, "Bi' görüp, geri dönecek" diye savuşturuyordu. Yanındaydım. Kefenine dokundum. Kızdım. Konuştum. Ağladım. Sarıldım. Sustum.

Sonrası malumunuz. Namaz kılındı. Mezarlığa gidildi. Erkekler önde duasını edip arabalarına geçince mezarlık kadınlara kaldı. Toprağın üzerine yığılıp, korkmadan bağıra bağıra ağladılar.

...

Şimdi bir psikolog olarak düşünüyorum da, bu ülkede kadınlara yapılan en büyük haksızlıklardan biri de yas hakkımızın elimizden alınmış olması.

Teyzemin desteği, cemaattekilerin de küçüklüğümden beri dişli, çetin(!) bir çocuk olduğumu bilmeleri sayesinde, gözümün nuru amcama içimden geldiği gibi veda edebilmiştim.

Benim gibi gözü kara olmayan yengem, babaannem ve ailemin diğer kadınlarının o eksik vedası da amcamın bedeni gibi sessizce toprakta kaldı. Eğer geriye dönebilsem, tabuta yürürken onları da yanımda sürüklerdim.

...

Aradan yıllar geçti. Üniversiteden bir hocamın babası vefat etti. Tatlı bir amcaydı, mekanı cennet olsun. Yemekler yapıp götürürdük ona. İstanbullu bir aile, öyle bizim memleketteki gibi onlarca insan yok. Toplasan 20 - 30 kişi geldi. Yarısından çoğu hocamın öğrencileri zaten. Mezarlıkta baktım karışan, kaş göz işareti yapan yok. Hoca dua okuyor, diğerleri kendi halinde. Geçtim mezarın başına, hıçkıra hıçkıra, Allah ne verdiyse, o güne kadar ne biriktiyse... Amcama ağladım, uzaktan akrabamıza ağladım, arkadaşımın dedesine ağladım, dostuma ağladım, kendime ağladım, gelmiş geçmiş gelecek bütün kayıplarıma içimden geldiği gibi ağladım. Avukat bir hanım vardı. Halen çok severim kendisini. Geldi, mendil uzattı. "Ne çok seviyormuşsun rahmetliyi güzel kızım" dedi.

...

Bırakın o tabuta içimizden geldiği gibi dokunalım. Vedamızı ederken, yasımızı tutarken, toprağın üstüne yığılırken omzumuzdan tutup çekiştirmek yerine elimizi tutup ağıtımıza eşlik edin. Beraber tutalım yasımızı, beraber uğurlayalım canımızı.

...

Bu ülkenin kadınlarının, ölülerine birikmiş eksik vedaları var. Men edildikleri son dokunuşları var.

Bunu yapmayın artık, ölümüzle aramıza girmeyin!

Yaşamın Hakkını Vermek (X)

"Uyur iken uyardılar -eyvallah hu."

Bu uyarıyı aldın,

çünkü, sana anlatılmak istenen bir şey var.

Çünkü, uyanman istendi.

Çünkü, sen.

Çünkü, sen ancak uyandığında kendine halifelik edebilirsin.

Çünkü, "anlam" uykunun üzerine değil farkındalığın üzerine bırakıldı.

Eğer bir kez olsun bu uyarıyı aldıysan, bundan sonra en tatlı uykulara dalsan bile, hep kendini dürteceksin.

Sana, kendini hatırlaman, hatırlatıldı.

Şimdi artık, karşına çıkan her insan, işittiğin her öykü, sessizliğin, gevezeliğin sana o şeyi anımsatacak. Dış dünyada ne varsa iç dünyanın aynası olacak. Göreceksin ki, dışarıda karşılaşıp içinde olmayan hiçbir şey yok.

Evet, sana ihanet eden, karşındaki kadın-adam değildi.

İhanetin içinde büyümesine sessiz kalan sendin.

Hakkının yendiğini düşündüğün ve yürümeyi bıraktığın o anların sorumlusu sensin.

Eğer, seni yaratanın, senin hakkını koruyan olduğunu bilseydin ve aklından hiç çıkarmasaydın bütün bu haksızlıkları yaşamayacaktın.

İşini, kendini, her şeyini; hak sahibine emanet etmek…

İşte huzur burada.

Geçmişi ve geleceği, tüm zamanların sahibine bırakmak.

Tek mesuliyetin;

bulunduğun an içerisinde,

doğru ve şükreden bir insan olarak yürümeye çalışmak.

An'ın, yani tüm yaşamının hakkını, ancak bu şekilde verebilirsin.

Uykudaydın.

Yaşamın bir haksızlık döngüsü içerisinde küçülüyordu.

Oysa sen halife olarak gönderilendin. Bu küçülmeyi kabul edemezdin. Huzursuz bir uykuda karabasanlarla uyanıyordun.

Hareket edemiyordun.

Karabasan halindeki eylemlerin bir sanrıdan başka bir şey değildi. Defalarca yataktan düştün. Defalarca yerden kalktın. Defalarca uyandığını sandın.

Aslında hep yataktaydın.

Hep uykuda.

Tüm yaşamın uykuda geçiyor.

Karabasanlarla.

Uyku sana armağan edilen yaşamın hakkını veremez.

Yaşamın hakkı uyanmakla ve uyanıklığını korumakla verilir.

Anlasana,

Uyku, sana enerji depolayan değil enerjini çalan.

Sen yeryüzüne, yani kendine, halifelik etmekle görevlendirilensin.

Uyuyan birine;

Güneşin türlü hallerini,

baharın topuğunu usul usul yere vurarak gelişini,

kendi etrafında dönenin müziğini,

kitabın ve insanın söylediklerini gösteremezsin.

Bunlar uyanmış olmakla ilgilidir.

Uyuyordun, uyandırıldın.

Yaşamın hakkını ver.

Bir Doğum İçin Gerekli Olan Şeyler (IX)

“Zaman içinde insan ölmeden önce ölürse kendini kendinde bulur.

Mutlak iken nokta olur.”*

Bilir bilmez evcilleştiriyoruz birbirimizi. İster istemez evcilleşiyoruz.

Yaşamlarımız evlerimiz.

Olur olmaz kimseleri konuk ediyoruz.

Bazen bilerek göz yumuyoruz kapının açık kalmasına,

bazen unutuveriyoruz,

bazen kalkıp kapatmaya halimiz olmuyor.

Bir de bakıyoruz ki, kendi evimizde oturacak yer kalmamış. İlişiveriyoruz bir koltuk kenarına. Hiç kimse kötü değil aslında. Bütün misafirlerimizi tek tek seviyoruz, birlikte değil.

Kalbimiz bu kadar çok kimseyi aynı anda, aynı evde sevecek kadar güçlü değil.

Ya bölünüyoruz,

Ya da;

Yabanileşiyoruz.

-İçerideki coşkunun sesini duyanlar, yolunu değiştirip merdivenlerden eve tırmanıyor.

Kendi evimizde ayakta duracak yer bulamayınca;

Kendi yaşamlarımızdan kaçıyoruz.-

***

Bu çocuğu, kendini, insanların arasında doğuramazsın, anla.

Daha önce türlü doğum hikâyeleri okudun.

Dilinde bir dua var.

Zikrettiğin isimler var.

-Onun isimlerini zikretmek aslında kendine ‘bir hatırlatma’dan başka bir şey değildir.

İçinde taşıdığın ama varlıklarından bir haber olduğun isimleri yani güçleri temrinlerle açığa çıkarmak.-

Kalbini bütün kullarına aynı anda açan ve her biriyle tek tek konuşan Rabbin var.

Bir doğum için gerekli olan her şey var.

Ki o insanlar arasında, sana dua eden, doğumuna yardım etsin diye Rabbe el açan güzel insanlar var.

Korkma, Allah senin kalbine, bir annenin ve babanın bütün güçlerini gizledi.

Doğumunla birlikte bu güçler de ortaya çıkacak.

Kendine o güçlerle sahiplik edeceksin.

***

Yabaniliğin, bağışlayarak iyileşecek.

Evini tıka basa dolduran insanları bağışlamaya başladığında yaraların iyileşecek.

Kimsesizliğini iyileştirmenin yolu, birinin kimsesi olmaktır. Öğreneceksin.

Seni evcilleştirip yarı yolda bırakan insanlara hissettiğin o korkunç öfke; senin evcilleştirip yarı yolda bıraktığın insanlardan tek tek af dilemenle durulacak.

Kendini bağışlamaya başladığında, insanlarla kavga etmeyi de bıraktığını göreceksin.

***

Evcilleştirdiğin her şeyden sorumlusun, dedi tilki.**

Kendinden sorumlusun.

Ve kimsesi olduğun herkesten sorumlusun.

Kendi kendine olan sorumluluklarını yerine getirmeye başladığında, o kimselere de borcunu ödemeye başlamış olacaksın.

***

Bir doğum için gerekli olan şey “kopmaktır.”

Ayrılmak istememek, alışkanlıklarının tatlı gelmesi doğum sürecinin doğasında vardır.

Ama sen doğumunu geciktirme.

Kopmak acıdır ama var olmanın da ilk şartıdır.

Bağımsızlığın ön koşulu bağımlılıklarından kopmaktır.

Sende sana yetecek her şey var, ismiyle işaret ettiği noktalara yürü yeter ki.

Senin evin O’nun evi.

Sen O’nun evindesin.

Doğumun ve yaşamın bu görkemli evde sürsün.

* Amâk-ı Hayâl

** Küçük Prens

Dem Hâli (VIII)

"Dedim: Zülfünün kokusu dünyamı kaybetmeme sebep oldu.

Dedi: Eğer bilirsen o sana rehber olur."**

Bir şeylerin fokur fokur kaynamasında değil, demindeyim. Rengimi ve tadımı usul usul demliğe bırakıyorum.

Kuruluğumu kaybettim.

Suyun sıcaklığından korkmamayı öğrendim.

Yakmak için değil özümü bulayım diyeymiş o sıcaklık.

Suyla kavga etmemeyi öğrendim. O bana kendimi hatırlatandı.

Değişmeye direncim kırıldıkça başka bir şey fark ettim.

Su da değişiyordu.

Eğer suyu fokurdatan o sıcaklık olmasaydı, birbirimize kaynayamayacaktık.

Korku, iki şeyin birbirine kaynamasına engelmiş.

Değişmekten korkan, değişime direnen bir diğeriyle bütünlenemezmiş.

Öğrendim.

***

Can havliyle yola atlayıp bir taksi durdurur gibi, kendini de zaman zaman durdurmalı insan. Nereye mi gidecek? Kalbindeki gizli niyetler ona yolunu gösterecek.

Korkularından uzaklaştıkça, an içinde çoğalan anların bereketiyle tanışacak.

Hırslarından uzaklaştıkça içindeki iyi halleri bir bir ortaya çıkacak.

Niyetlerini işittikçe, sesini duydukça, kendiyle tanışıklığı artacak.

Birini tanımanın, birine kaynamanın ön koşulu budur işte: önce kendi sesini duymak.

Kendi sesine yabancı olup, birine “Seni seviyorum” diye bağıranın hali ne fenadır.

Önce kendini kendine anlat.

Bırak sen kendinle konuşurken, sevgin de gizli bir niyet olup büyüsün içinde.

Korkma.

Duyacaktır.

Dudaklarından döküleni değil kalbinden geçeni duyacaktır.

***

Sadece tutabildiği şeyleri sevmeye alışan insan…**

İyice açtım parmaklarımı.

Dokunmadan da sevebildiğimdir benim olan.

Tutku karartmasın gözümü. Gözü karalığın sevgiyle değil hırsla ilgisi var.

Sakin sakin sevmek.

Var iken, şuracıkta dururken, yokluğuyla sınandığımda sevmekten vazgeçmemek.

Sabır ve dua varken “yokluk” diye bir şeyin söz konusu olmadığını bilmek.

* Mohsen Namjoo – Toranj

**Ali Ural

Gece Sakinliği (VII)

İçimde küçük bir su birikintisi keşfettim. Elimde bir çöp suyu halkalandırıyordum.

Bir kuyu kadar derin değildi.

Bir şelale kadar da keskin değildi.

Nihayet dengeyi buluyordum. Ilıyordum.

İsmiyle işaret ettiği bir dinginliğe yürüyordum.

İnsanlara anlatmayı bırakıp, O’na hâllendiğimden beri daha sakindim.

***

Kibrime merhamet edendi O.

“Ey kalbi tasalı kimse…” diye seslenmişti. Çağrılanın ben olduğunu biliyordum. Beni böyle güzel çağırdı için hep aradığımın o olduğunu biliyordum. Kalbimdeki ve aklımdaki telaşı biliyordu işte. Bana bin bir aptallık yaptıran o telaşı tanıyordu.

“Sen kendini kendinde bil.”

-Allemenî. Bana öğretti.-

Geçmişin tasalarından, geleceğin telaşlarından yaklaştı bana. İçinde bulunduğum “an”da öğretecekti. Öğretmeye başlamıştı.

Dizlerimin üstüne oturdum.

“Ey kalbi tasalı kimse…” dedi. Gelişmeye ve değişmeye muhtaçtım.

Her şeyden önce, ismini dilime dolamayı öğrenecektim. İsmiyle tanışıklık kurdukça, gösterdiği işaretlerin sayısını artıracaktı.

Bu işaretler yürüdüğüm yolun iki yanını çizecekti –ki dağılmayayım.

***

Büyük büyük şeyleri kavrar, kabullenir, boyun eğer gibi. Elimde bir çöp suyu halkalandırıyorum.

Kayalıklara çarpan büyük dalgalar yok. Çarpıntı korkudandır.

Büyük bir yükseklikten akan su, zemine şiddetle düşmüyor. Ani düşmeler kaygıdandır.

Bir an için, bu an için, önümdeki suyun sakinliğinden başka bir hikâye bilmiyorum.

İçinde kaygı ve korku dolu bütün anları, dilimdeki bir isimle kendimden uzaklaştırıyorum.

Bende açığa çıkan: sakinlik, teslimiyet.

Böyle de kalsın. Ey kalbimdeki tasadan haberdar olan.

Bir Müddet Duralım (VI)

“Eğer ne hâhî dad, ne dadi hâh.”

“Vermeyi istemeseydi, istemeyi vermezdi."

Kendi haline bırakılmış hiç varlıkta ‘tükenmişlik sendromu’na rastlayamazsınız. Kendi haline bırakılmak demek, varlığının gizemini bilip, ona göre hareket etmektir. Sende olanı açığa çıkarma temrinleridir.

Çoğunlukla kafamız karışık, şaşkın şaşkın dolanıp duruyoruz ortalıkta. Sürekli neyi eksik ya da yanlış yaptığımızı düşünüyoruz.

Sözde, kendimizi hesaba çekiyoruz.

Aslında bu hesabın göründüğü kadar masum olmadığını, içinde kocaman, gizli bir kibir sakladığını anlıyorum şimdi.

Ve düşüne düşüne kendimizi nasıl tükettiğimizi.

İnsan tek başına her şeyin sorumlusu olamaz! O kadar uzun boylu değil.

Ve evet, insan o kadar uzun boyludur ki, tek başına kendi tükenmişliğine sebep olabilir.

***

Daha az tüketmenin huzurla doğrudan ilgisi olmalı. Tüketmek derken; hem kaynakları, hem birbirimizi, hem de kendimizi.

İçimizdeki bir türlü doymak bilmeyen o boşluğu dışarıdan bulduklarımızla doyurmaya çalıştıkça daha da yorulacağız.

Daha boşluğun ne olduğunu bile tanımlayamazken elimize ne geçerse ağzımıza tıkıştırmak ne büyük budalalık.

Oysa durabilsek bir müddet.

Durup halimizi, bizi, bizden iyi bilene anlatsak.

“Sen derdimin anlattıklarımdan daha çok olduğunu bilensin. Sen benim anlattıklarımın sadece kaygı ve korkularım olduğunu, aslın bambaşka olduğunu bilensin. Öyle cevap ver bana.” diyebilsek.

Bizi asıl tatmin edecek üretim kaynağının, kendi içimizden taşan olduğunu nihayet anlasak.

Bu durmanın ve dua’nın bizde neleri açığa çıkaracağına şaşkınlıkla tanık olacağız.

Ve belki de kendimizle “ilk” kez tanışacağız.

Bizi biz yapanın, sahip olduğumuz eşyalar ve kimseler değil, kendimizde açığa çıkmayı bekleyenler olduğunu anlayacağız.

Kendi içinde taşıdığı kaynaklara yabancı olan kimsenin, dış dünyadaki kişilere ve şeylere olan bağımlılığı hiç azalmaz.

O kaynakları tanıyıp, temrinlerle açığa çıkarmaya başladıkça tüketen ve tükenen insandan, üreten, üreyen insana dönüşme hali başlar.

Kendimizde keşfettiğimiz her kaynak, yeni bir doğumdur.

Bu doğumların sancısı ancak duayla şifa bulabilir.

***

Belki de, özümüzdeki eksikliği tamamlamanın yolu; bizde olanı cömertlikle paylaşmaktır.

Verirsem azalır mı diye korkmadan.

Seversem o da sever mi diye sorgulamadan.

Beklersem gelir mi diye yollara bakmayı ızdıraba çevirmeden.

Yolun kendisi öyle güzel ki…

Bir müddet duralım ve korkmadan artık.

Beslenmesine özen gösteren bir annenin sütünün hiç kesilmeyeceği gibi, kendini eğitmeye devam eden ve duada ısrarcı olan bir insanın kendinde açığa çıkaracakları da hiç kesilmez.

Bereket tam olarak burada.

Bir müddet duralım ve varlığımızı kendi haline bırakalım.

Seçilmiş Teklik (V)

Önünde sadece bir yolun olması, her zaman çaresizlik anlamına gelmez. Seçenekleri kendi arzunla elediğin, bilinçli bir seçiş anlamına da gelebilir.

Teklik güzelliktir. Sadeliktir.

Tekliğin içinde bereket vardır.

Bu bilinçli bir seçiştir.

Yaratılışımızdaki gizemdir. Var oluşumuzu açıklayan en sade formül; evreni içimizde taşımakla, evrende bir nokta olmak ise yolunu seçişte de aynı formül geçerlidir.

O bir tek yolun iki yanına sen sevdiğin ağaçların tohumlarını ekebilirsin. Merak etme zannettiğinden daha hızlı büyüyecekler ve sana gölgelik edecekler.

Başka gölgelik aramana gerek yok.

O bir tek yolun üstüne evini inşa edebilirsin. “Yola ev mi inşa edilir?” diye sorma.

Evin yolunun ortasında olmalı ki, ileri geri yürümelerinde hep onun üzerinden geçesin. Sana seni hatırlatabilsin. Sana ait olanı, biriktirdiklerini.

Yolundaki taşları tanırsın. Tanımayanlar için, yolda bir taş, tuzak demektir.

Oysa sen her bir taşın durduğu yerde bir anlamı olduğunu bilirsin. Bu anlamı unuttuğunda ona takılıp yüz üstü düşebilirsin. Korkma! Bu bir tuzak değil.

Sana yolunu hatırlatmak için, taşın “Buradayım” demesi.

Öfkeyi bir kenara itip bakarsan düştüğün yerin, işaret edilen noktanın, senin yolun olduğunu göreceksin.

Yolunda düşmek bir hatırlatmadan başka bir şey değildir.

***

Dostlarını,

-kendi biricik yollarında yürüyen dostlarını;

çünkü onlar bir yola ve yolda var olan her şeye,

saygı göstermesini bilirler.-

Zaman zaman yolunda gezintiye davet etmekten çekinme.

Onlar seninle birlikte yürürken, eğilip, ağaçlarının dibindeki ayrık otları toplayacaktır.

Gölgeliklerinin güzelliğini övecekler.

Verdiğin emeği anlatacaklar.

Senin unuttuklarını.

***

Asıl çaresizlik, seçecek bir sürü yolunun olduğuyla övünüp, birisinde bile yürümeden ömrünü bitiren insanın çaresizliğidir.

Taşlarla ve insanlarla kavga edenin.

Kalbinde büyük bir öfke ve kızgınlık taşıyanın.

Seçeneklerinin çokluğuna bakıp sahte keyifler yaşayanın.

Yaşam, yolunu seçip yürüyenler için çok uzun ve bereketli bir ‘an’. Her şeyin tanıdık ve anlamlı olduğu. O’nun ismiyle işaret ederek anlamlandırdığı…

Ben şimdi, dizleri üstündeki babamın Göğe, en göğe bakan avuç içiyim Gözlerim gerçeğe fal taşından da açık Olmadığım ama hep içimde olan o şeye dönüşür gibiyim. Büyük büyük şeyleri Kavrar, kabullenir, boyun eğer gibiyim.

Işığa Seslenmek (IV)

Senin çirkin yanına merhamet eden O. İsmiyle güzelliği işaret eden. Kendini ve elinde olanları onarmanın fırsatını veren.

Bu yüzden, deneyimlerinden acı duymamayı öğrenmelisin. Aksine deneyimlemiş olmak, içindeki güven duygusunu pekiştirmeli.

Denedin.

Aynı yumruktan bir daha yememeyi öğrendin demiyorum. Çünkü karşındaki “insan”. Ve insanın ne zaman ne yapacağı çoğunlukla kestirilemez. Senin yapacağın insanların içindeki iyiyi muhatap almak. Bin kere yumruk yesen de, yine de o insanın içindeki iyiyi hatırlaman, ona seslenmen.

Çünkü hepimiz büyük ışığın parçalarıyız. En kötümüz, içindeki ışığı en çok karartmış olan. Yaşamı sonlanıncaya dek ne olursa olsun o ışık içinde olacak. Büyün ömrü karanlıkta geçmiş olsa da.

İçlerinde büyük ışığın parçası varken insanlara güvenmemen doğru olmaz. Sen sadece kendin için iyi olanı dileyebilirsin.

Denedin.

Aynı yumruğu yediğinde düşmemeyi,

düşsen de düşeceğin yeri seçmeyi,

seçemesen de düştüğün yerde kalmayacağını,

nasıl kalkacağını,

kalktıktan sonra nasıl ayakta duracağını,

artık biliyorsun. Çünkü denedin.

Çünkü sana ilişkilerini onarman için fırsatlar veriliyor. Bu ilişkiler senin kendinde açığa çıkardıklarındı.

Çünkü harap bir şekilde bıraktığın her ilişki senin kendi eksikliklerindi.

Öyleyse hâlâ şansın varsa, elinden geleni yap. İnsanların içindeki ışığa seslen. Yüzlerindeki karanlıkla onları utandırma.

Sürekli onarım ilişkileri güçlendirir.

***

Eninde sonunda o kutsal ışığı göreceklerini söyleyenler, hiç göremeden öldüler. Ötekiler ise, her sabah ve her an kutsal bir ışık tarafından aydınlatıldıklarını biliyorlardı.

Su Yolunda (III)

Durduğun anlar olacak. Durup sorguladığın. Aşağıdaki ovaya geri dönmeyi düşündüğün anlar olacak.

Biliyorsun; en duru, en temiz, tadı en güzel olan su kaynağa en yakın olandır.

Aşağıda geçirdiğin günleri anımsa. İçip içip doymadığın günlerdi onlar. Su dibinde susuz kaldığın…

Yukarıya tırmandıkça –ki bu kendini eğitmekle ve dildeki zikirle mümkün- suyun tadı güzelleşti.

Daha az içip daha çok doyar oldun.

En tatlı su en tepede. Orada bir yudum bile yetecek açlığını gidermeye. O zaman; aç gözlülüğün, hırsların, tutkuların gitgide azalacak. Senden uzaklaşacak.

Şimdi, bu yamaçta durmuş, aşağıya bakıyorsun. Hakkın var. Bir başına tırmanmak güç. Bütün eski alışkanlıklarını elinin tersiyle itelemek zor. O alışkanlıklar seni şişirip, içi boşalan bir şeye çeviriyordu. Aynalarda büyüyordun fakat huzursuzluğun her geçen gün daha da artıyordu. Bağımlılıkların çoğalıyordu. Bunları hatırla. Şimdi güzelliğini görmek için aynalara ihtiyacın yok. Güzelleşiyorsun işte. Güzelliğin sakinliğinde. Güzelliğin kendinliğinde. Güzelliğin özlemlerinde. Özlemlerin ki onların içindeki tutkulardan, hırslardan, bütün korkulardan arınıyor.

Sana yol gösteren bir ışık var. Kafanın içinde taşıdığın bir ışık. Şah damarından daha yakınında olan bir ışık. Seni senden daha iyi bilen bir ışık.

Yorulduğun anlarda yüzünü aşağı ovaya değil O’na çevir.

İsmiyle işaret ettiği yolda yürü. İsmiyle işaret ettiği yıldızlara seslen. İsmiyle işaret ettiği seni yüreklendir.

Bir an gelecek, o karanlık ovanın çağrısı çok gerilerde kalacak. Biliyorsun, o çağrı; ölmek üzere olan yabani bir hayvanın, parçalamak için hırlamasından başka bir şey değil.

Dilindeki zikir aydınlığın sesi. Ona kulak ver.

Bak ne diyor peygamber:

“Senin olanı sana geri verecek.”

Buna kulak ver.

Kendinle Barışmak (II)

O’nunla konuşuyorum çünkü O benim bütün yenilgilerimi gördü. “İstediğim merhamet değil.” dediğimde bu cümlenin altındaki kibri biliyor.

Yolda işi en zor olanlar, yürümeye yeni başlayanlardır demeyeceğim. Çünkü yolda yürüyenler çok iyi bilir ki, her ‘an’ kendi içerisinde yenidir. Her an kendi başlangıcını doğurur. Eğer yürümeye devam edebilirsek, her adımımız, durmalarımız –çünkü durmak da yolda olmaktır, soluklanmaktır- O’nun ismiyle işaret edilen bilgilerle yenilenecektir.

Yenilenmek.

Mucizeyi dışarıda aramak en büyük yenilgimizdi. Bu yüzden çevremdeki insanlar içlerinde büyük bir öfke taşıyorlar. Kızgınlık. Kimse içinde bulunduğu ‘an’dan memnun değil ve daha da acısı bunun sorumlusu olarak en yakınındakileri görüyor.

“Ben en başından beri onun yaşadığı anların tümünü yaşasaydım acaba ondan farklı davranır mıydım?” diye sorabilmek doğru bir çıkış noktası olabilir. Nefse çok ağır gelse de… Çünkü biz de zor zamanlar geçirmişizdir, aynı anlayışı biz de bekliyoruzdur… Öte yandan insanın bu kadar iradesiz olabileceğini, bütün sorumluluğu geçmiş yaşantılarına atmayı kabullenmek istemeyebiliriz.

Bu bir tercihtir. Ya suçlayarak, bağışlamayarak cehennem azabını her an içimizde yaşarız ya da kendimize anlatarak, öğreterek ‘an’ımızın tüm sorumluluğunu sahipleniriz.

Havarisi İsa peygambere sordu:

- Kardeşimi kaç kez affetmeliyim?

İsa:

- Allah'ın seni kaç kez affetmesini istiyorsan onu da o kadar affet.

Kendimiz için dilediğimiz bağışlanma aslında sevdiklerimizi bağışlamakla başlıyor. Çünkü başkalarına dair tuttuğumuz her hesap içimizdeki ateşi körüklüyor. Bunun bize yapılan bir haksızlık olmadığını kabul etmemiz gerekiyor. Öyleyse bile odaklanmamız gerekenin bu haksızlığa uğramışlık duygusu (korkular.) değil; burada bize anlatılmak istenen bir şey olduğudur. İşte o anlamın peşine düşmek. Yüzümüzü kendimize dönmek...

İşte o zaman en büyük mucizenin bizde açığa çıkanlar olduğunu anlıyoruz.

Günlük hayatın rutini içerisinde karşılaştığımız, ritmini bulmuş, yeryüzündeki işlevini anlamış ve bu işleve göre varlığını sürdüren her şeyin kendi başına bir mucize olduğunu görüyoruz.

Yenilenmek.

Sende olanı duayla ve kendini eğitmekle açığa çıkarma temrinleri.

O’nunla konuşuyorum çünkü o benim nasıl yenileneceğimi biliyor.

"B" ile Başlarken (I)

Bu, ince köklerimin toprağa sokulma öyküsüdür. Toprak köklerimin uzamasına ne kadar izin verir bilmiyorum. Sadece dua edebilirim ve kendimi eğitebilirim. Tarihi yazgının üzerimize yapıştırdığı; yalnız kalma, terk edilme, reddedilme korkularından arınmak ve kendimle buluşmak üzere çıktığım bir yolculuk bu.

Artık gitmeyeceğim.

Bu ıslak ve bereketli toprakta kökleneceğim.

Kendimi burada büyüteceğim.

İçimdeki gitmeyi durduruyorum. Biliyorum, bu kolay olmayacak. Kendini renk değiştiren topraklar üzerinde büyüten ve hayal eden birinin, artık kendisi için yerleşikliğe geçme vaktinin geldiğini bilmesi. Bu sezdiğim bir durum değil. Apaçık biliyorum.

Yaşamım, büyüttüğüm kendim, ışıklı ve sayısız yenilgi hikâyeleriyle dolu kişisel tarihimin evrildiği yer burası.

Üstelik toprağın bu toy insanı reddetme, silkeleyip atma olasılığı var. Bu olasılık, bunca zaman bir yere yerleşememiş olmamı çok acımasız bir şekilde açıklıyor.

Şimdi korkmuyorum.

Toprak, çiğliklerimi kabullenmeyebilir. Defalarca aynı hatayı tekrar edecek olmamı bağışlamayabilir. Kendi yolumu reddedişimde bana eşlik edebilir. Kendimi suçladığımda, acımasızca eleştirdiğimde benimle bir olup bedenimi hırpalayabilir.

İlk başta kendimi büyütmek için verdiğim ılık suyu tatlı tatlı içine çekerken, bir süre sonra doyabilir ve “İstemiyorum seni.” diyebilir. Korkmuyorum. Kendime durmadan korkmamayı hatırlatacağım.

Özümdeki eksiklikleri tamamlamak için, kendimi eğitmek için, çoktandır üzerine kötü alışkanlıkların gölgesinin düştüğü büyük ışıktan ilham alacağım. O gölgeyi temrinlerle kendimden uzaklaştıracağım.

Dualarımı işiten, kendime büküldüğümde ağrımı benden daha iyi bilen bana yardım edecek. Yeryüzünde, yoluma bıraktığı bin bir işaretle bana yol gösterecek.

İsmiyle işaret edecek.

Bunun için bazen aracı kullanmayacak bazen de başka insanlarla veya o bir tek insanla yapacak. Yapıyor. Defalarca yaptı.

Eğer bir gün, köklenmeye niyetlendiğim bu toprak, beni reddederse; biliyor olacağım ki, bu ışıklı evde, evrende, dua etmek için sayısız yer var. Toprağım için dua edeceğim.

Şimdi bu an içerisinde, korkularımın içimden alındığı bu an içerisinde, zaman sonsuzlaşıyor. Onun ölçülmeye yahut hesap edilmeye ihtiyacı yok. İşte bu çoğalan an içerisinde, ismiyle işaret ettiğine odaklanıp köklerimi büyütüyorum.

Ömrümü bu çoğalan anın derinliklerine bakarak tamamlayacağım. Burada; evreni, öykümü, bana dokunanın öyküsünü izleyerek. Eğiterek, evrilerek. Buraya yerleşiyorum.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Pilar'ın Duası