Bir Küçük Beyrut Dosyası (1)
Bazen insanları mekânlarla eşleştiririm kafamda, hatta telefonuma bile öyle kaydederim ertesi gün uyandığımda unutmamak için. O gece aynı mekâna ikinci bir kişiyi kaydetmek zorunda kalmıştım. Ne kadar iyi birisi ya da güler yüzlü olmasının pek anlamı yok sadece yan yana durmaması gerektiğine inandığım iki insan yan yanaydı. İkisi de aynı mekânın adıyla telefonumda kayıtlıydı. Beyrut.
11 Mart 2016. Güzel müziklere rağmen vasat bir parti dönüyordu mekânda, ben yarı ev sahibi. Kendimi aynada kandırmışım da öyle çıkmışım evden, kimse aksine inandıramaz beni, o gece çok güzeldim. Pisliğine aldırmadan güzel duracağıma inandığım o barın köşesine oturdum bir biblo gibi. Biraz solmuş şarkıma klip çeker gibi ya da cidden ayakları sallanan biblolar gibi. Çok dikkatimi çekmemişti o ana kadar ve hatta adını bile hatırlamıyordum, olur ya duymamaktan değil umursamamaktan. Merak da etmemiştim adını, ta ki;
- Seni oradan alsak mı biraz? Barın o kısmını kullanacağız da (?)
Bu küstah tavrına flörtöz bir havayla cevap vermemem imkânsızdı. Beni biraz tanısaydınız anlardınız, o gece boş geçmemeliydim ve herifin tipi standarttı. Ve standart benim için iyi demekti.
Sonra kaybettim onu gözden. Ara ara oradan oraya koşuşturmaları dışında pek ortalıkta görünmüyordu. Bir ara ben dans ederken gördüm uzaktan ve önümden geçerken durdurup dans ettirmeye başladım. Eğleniyor gibiydi, ben de muhabbet edebilmenin bir yolunu bulmuştum, kısa sürse bile. Sonra bir köşeye oturdu ve istemsizce beni izlemeye başladı. Bense otlaya gelen bu balığın sudan çıkışını keyifle izliyordum.
Güzel müziklerle başlayan parti, kötü bir canlı müzik performansıyla daha da vasatlaşırken sigara içilen alana çıkıp kafamı dinlemeye karar verdim. Kitleyenim bol sohbetim çoktu o anda fakat gözlerim ondaydı. Hemen yanımdaki sandalyede oturmuş tek başına birasını ve sigarasını içerken fazlasıyla hüzünlü ve sevilmeye muhtaç duran gözlerindeydi gözlerim. İnsanların gitmesini bekledim ve sonunda yalnız kalabilmiştik.
- Burada çalışıyorsun ama ne iş yaptığını tam anlamadım ben boş geziyorsun biraz sanki.
- Canlı müzik için ses ayarlamaları falan yapıyorum işte bitti ama işim oturuyorum.
Bana ne yaptığımı sordu sonra da kendini anlattı hiç direnmeden. Sanki pat diye kaldırmıştı o duvarlarını ve gözlerindeki hüzne ulaşmamı kolaylaştırmıştı istemsizce, bir küçük çocuk gibi. Küçük bir adamdı gözümde, konservatuarda okuyan, yarı ünlü sayılan bir adamın arkasında gitar çalan ve taksimdeki bazı mekânlarda tonmayster görevi gören bir serseri. Mesleki deformasyonları ya da ucundan ünlü oluşu beni etkilememişti. Asıl etkilenmeye başladığım nokta ilişkiler üzerine kafamda kurduğum cümleleri benden çalmışçasına bana söylemesiydi. O anda etkilendim çünkü anladım bir yerlerden tanışıyorduk başka bir dünyada.
Konuştukça dinleyesim geldi, gözlerime baktıkça gözlerindeki hüznü çekip alabilmek. Bu kadar zaman geçmesine rağmen bazen hala aynı hisse kapılıyorum gözlerime baktığında. İçeri geçmeliydim artık çünkü insanlara ayıp oluyordu ve onlarla ilgilenmediğim için “trip” yemek istemiyordum.
- O zaman ben bir öpüp kaçayım?
Yetmedi o kısa öpücük bana içeri gittim ve geri geldim, tekrar öpüşmeye başladık. Bazen durup konuşmaya devam ettik, söyledikleri ne çok fazlaydı ne de çok az, hem sıkıcı değildi hem de bencil.
- Benim sevgilim var. Ve gördüğün gibi dürüstlükten öleceğim bir gün.
Daha da tutkulu öpüşmeye başladık nedense. Belki de bir kadına tercih edilmek ve herhangi bir adam için bir an için bile olsa birinci sırada yer almak, o an istediğim tek şeydi. Gitmesi gerekirken telefon numaramı istedi, ona zorunda olmadığını söyledim. “Çünkü istediğim tek şey beni fiziksel olarak birinci sıraya koymasıydı, aklındaki birinci kadın olmama gerek yoktu.”
Bir Küçük Beyrut Dosyası (2)
Aradan birkaç ay geçti birkaç kez konuştuk ve benimle sevişmek istediğini gayet açık bir dille belirtti. Bir kere görüştük sadece konuştuk, saatlerce sohbet ettik, araya sıkıştırılmış bir programdık birbirimiz için o anda. Bu keyifli sohbetten ilişkisinin bittiğini ve beni sadece fiziksel olarak arzuladığını anladım. Bunların yanında çevresindeki tek zeki kadın olduğumu ve bazen benimle konuşmayı özlediğini de itiraf etmişti.
Görüşemediğimiz süre boyunca hayatımda milyonlarca şey değişti. En yakın arkadaşlarım değişti, algılarım değişti, vücudum ve kalbim değişti. Başka fikirlerde aynı adamları yaşadıkça ruhum eskidi ve yapım değişti.
22 Ağustos 2016. Kampüs. Aylardan sonra görüşmek için sözleşmiştik. Onda uyuşturucu etkisi yaptım, hoşun(/m)a gitti.
- Ben aynı olan şeyleri, yıldızları, ağaçları falan birleştiririm sürekli, üçgenler çizerim. Kendimi engelleyemem. Daha önce sadece bir kere kafam çok güzelken yapamadım. Bir de az önce.
- Çok tavla oynadıktan sonra misafirliğe gidince Ahmet Dayı’yı Nurten Yenge’nin üstüne kapı almak gibi yani?
- Hahaha, biraz öyle evet.
Bende ne olduğunu anlamlandıramadığım fakat kötü biteceğini bildiğim bir etki yarattı. İki gün sonrası için sözleştik o akşam, yetmemişti. 24 Ağustos. Ev sahipliği. Diş fırçamı kullandı. Çocukluğuma indi, derinlerde gezdi.
- Ben duygusal bir adamım, seninle de duygusal oluyoruz.
- Ya da sadece ben oluyorum.
- Ben de oluyorum ama söyleyemem, sonra daha kötü oluyorum.
El ele ve dudak dudağa, bir odaya bir balkona. Kollarında huzurlu bir uyku sonra sıcak bir duş. Ben hazırlanırken oraya aitmiş gibi yatağımda uyuması. Çay hazırlıyorum ikimize, iki şeker ona. Müzik açıyor, sandalyeme oturuyor. Ben de kucağına oturuyorum sırnaşmıyorum huzur vermek için. Boynumu öpüyor sarılmış biraz da.
Sırtımı cama çarpıyorum, canım acıyor ama umurumda bile değil. Onun o anki yüzünü görmek bana mutluluk veriyor, içi acıyor diyorum demek ki bu adam hissediyor. Tüm gece çalmayı unuttuğumuz bizim şarkımız çalıyor bir anda.
- Ah ya! Bak bunu unuttuk.
Sonra apar topar çıkıyoruz, ben sabah iltifatımı bile almışım, her şey mükemmel. Ben bir otobüse o bir minibüse biniyor ve ayrılıyor yollarımız. İçimde aynı garip his var. Bir daha ne zaman görüşeceğiz?
Bir ay boyunca görüşmüyoruz. Bu sürede üç beş telefon konuşmamız oluyor, her seferinde ayrı bir mutlu hissederek kapatıyorum telefonu. Ve aynı sürede hayatıma birkaç adam giriyor. Bilirsin ya o hissi hani, içim almıyor. Canım çekmiyor. Ben bir göz istiyorum, ben Anıl’ı istiyorum, ama gökten kulak yağıyor. Telefonum istenmeyen adamların çağrıları ve mesajlarıyla doluyor, şarjım bitiyor. Biriyle görüşüyorum, diğeriyle konuşmuyorum. Tek ortak noktaları, içim almıyor…
Bir Küçük Beyrut Dosyası (3)
İki yakın dost. Güzel mi güzel iki kadın. 23 Eylül 2016. Beyrut. Tarih tekrar ediyor, Anıl gece 3 gibi gelecek. Bir aydır görüşmemişiz, birbirimizi istiyoruz, onu istiyorum. İçeri iki çocuk giriyor. Gülümseyen iki masum görünüşlü çocuk. Biri esmer diğeri sarışın. Belli iki yakın dost. Kim bilirdi ki o gün aynı mekâna ikinci bir adamı eşleyeceğimi. Çocuklar güzel, komik ve iyiler belli duruşlarından.
- Şu sarışına bayıldım, onu bana yap.
- Tamam, halledeceğim, tanıyorum… Böyle gelsenize , hem benim arkadaşlarım da yalnız kalmamış olur sohbet edersiniz.
Hemen muhabbete başlıyorlar. Konu nasıl bir anda sosyolojik bir boyuta ulaştı derken, öpüşmeye başlamalarını görüyorum bir zaman sonra.
Uğur, esmer olan, tek kalmayı hak etmeyecek kadar iyi bir insana benziyor, yanına gidiyorum ve öteki ikilinin saçma muhabbetini sonlandırmak için telefon numaralarını almaları için çabalıyorum. Uğur başlıyor gülmeye, hepsi gülüyor. Ama Uğur çok güzel gülüyor. Bir anda dans etmeye başlıyoruz ve yakınlaşıyoruz. Mekânın yarısıyla zaten yakınlaşmışım zamanında ama bu sefer durum başka. Anıl var, Anıl gelecek. Aklım onda. İçim almıyor. Ama güzel çocuk, iyi çocuk neden içim almıyor? Anıl’ı arıyorum.
Kafam karmakarışık ve yardım istiyorum beni anlamayan insanlardan. Damla’ya gidiyorum sonra.
- Bence yapma Anıl’la bir şeye başladınız, mahvetme üzülürsün.
- Ama Uğur çok iyi birine benziyor ve güzel de.
Ben de mutlu olmak istiyorum. İki masum güzelliği arkadaşıma teslim edip Anıl’ı merdivende sarılarak karşılıyorum. Soğuk davranıyor. Dışarı çıkıyoruz ve yürüyoruz istiklalde. Sonra Cihangir’e dönen yolun bir kuytusunda öpüşüyoruz sakince. Nasıl özlemişim anlatamam.
Yüzümü avcuna alıyor. En sevdiğim yeri elleri, ipince ve tertemiz. Yanaklarıma bastırıyor hafifçe ve şişen dudaklarıma yaklaşıyor, üflüyor. Nefesini içime çekiyorum, kalp atışlarım ve nefesim kesiliyor bir anda. Boynunu öpmek istiyorum. Kulaklığı boynunu kapatıyor, kabloları göğsüne sarkıyor.
- Benim her yerimde alet var ya.
Sımsıkı sarılıyorum ve aynı hüznü hissediyorum bir anda. İlk tanıdığım günden beri gözlerinde saklanan o kocaman hüzün… Gözlerime baktığında o hüznü çekip almak istiyorum.
- Adadayken kötüydüm, toparlıyorum yavaş yavaş…
- Sen? Geçen gün kötüydün aradığında.
- Kötüydüm, bir şeyler etkiliyor işte bazen. Şu an da mutluyum mesela, neden acaba?
Adada eski sevgilisini görmüştü. Biraz bahsetmişti o zamanlar. Hala rüyalarına giren iki yıllık bir ilişki ve anlattığı kadarıyla Anıl’ın ilgisizliğinden bitiyor. Ve bir daha olursa kesinlikle istemiyor. Çünkü sonuçlarını ve onu ne hale sokacağını biliyor. Ama ben bilmiyorum. Bana anlatması, bana haksızlık olurmuş öyle diyor.
- Buralardaydım… Eski sevgilimle koşturuyorduk…
İçim burkuluyor anlamsızca. Aramızdaki ilişkinin nasıl bir şey olduğunu ikimiz de biliyoruz. Az çok bir anlaşma gibi yüklemiştik fikri birbirimize. Kaçamadığımız için birbirimizden ama aynı zamanda bazı kalıplardan kaçmaya çalıştığı(mız) için girmiştik bu ilişkiye. Belki kimse bir ilişki demezdi ama benim tam da istediğim şeydi. Mutluydum ve her zaman olduğu gibi bunda da bir sorun bulmaya çalışıyordum rahatsız gibi.
Hoşuma gitmeyen bir şeyler vardı. Reelde olmayan bir kadının anıları ve acıları vardı karşımda. Onlarla yarışacak kadar aptal değildim ama bir şeylerin eksikliğiyle yanıp tutuşan kalbim “beni seç” diye bağırıyordu. Aklındaki ikinci kadın olmak istemiyordum. Hem de o kadar şey söyledikten sonra. O kadar güzel şey yaşadıktan sonra…
“Çünkü insan insanı, hakkında bir yargıda bulunamadığı sürece sever, yüceltir; özlem, eksik tanımanın bir sonucudur.”
Üzülecek bir sorun bulmakta üstüme yoktur. Var olan güzel durumu soruna çeviririm kafamda. Şimdi de aklındaki ikinci kadın olmayı kaldıramıyordum.
Çocuklarla ve arkadaşımla tanıştı garip bir soğuklukta. Sonra bana sarıldı.
Ve gitti. Neyse, zaten hep giderler…
Bir Küçük Beyrut Dosyası (4)
Çok öncesinden yapılmış bir plan. Cuma gününe ayarlanmış bir deplasman. Çarşamba gününe kadar konuşmuyoruz. Sonra bir mesaj ve iptal olan bir plan. Ders koyması gerekmiş ve grip olmuş, bana bulaşsın istemiyor. Bir süre yazmama kararı aldım, kendimi birçok anlamda garip hissediyordum. Sonra ailemin tatile çıkmasıyla beraber, buluşmak istediğimi söyledim. Yine grip olduğunu öne sürerek reddetti buluşmayı. Sonra duramadım, ısrar etmemeye çalışarak onu görmek istediğimi söyledim.
- Vakit geçiririz diye demiştim…
Kafam karışıktı onu görene kadar. Ne kadar naz yapsa da buluşmalara sıcak bakmıyormuş gibi görünse de, yüz yüze geldiğimiz o ilk anda olanlar kafamın karışıklığını sildi süpürdü. Saatlerce konuştuk, seviştik, uyuduk… Sabahki dersini ekti, gidemedi, ayrılamadık. Beşiktaş’a indik kahvaltı ettik. Hayatımızdan konuştuk. Gittikçe daha çok şey paylaşıyorduk ve bu hem bizi korkutuyordu hem de mutlu ediyordu bilinçsizce. Konuştuklarıyla kafamdaki boşlukları doldurdum teker teker, ona dair ne varsa aklımda.
- Ben de iyiyim, eve gidiyorum.
Başımı yasladım sağ elime, hafif sağa yatık. Sağ kaşımı yukarıya kaldırdı sağ elim. Sol gözüm daldı önce uykuya. Sonra sağ kaşım direndi, düşmemek için. Bıraktım yavaşça o da uykuya dalsın diye. Anıl içeride uyuyordu ve ben çok mutluydum. En huzur verici dumanı üfledim ciğerlerimden, sigaranın zehri ve sevdiğim adamın nefesiyle birlikte. Sigaramı söndürdüm ve soğuk havanın getirdiği temiz oksijeni çektim içime. Aldığım en sakin nefesti, yaşadığımı hissettiren. Verdim nefesimi tekrar ve uyumuş mudur diye düşündüm. Bana ninni gibi gelen horlaması başlamış mıdır diye geçirdim içimden. Onu rahatsız etmeden yanına uzanmak ve beni fark edip gözlerini araladığında beni içine hapsetmek istermişçesine sarılmasını beklemek için içeriye geçtim yavaşça. Dişlerimi fırçaladım, kokumu değiştirdim biraz daha sıkı sarılabilsin diye. Uzandım yanına ve derin bir nefes aldım. Nefesimle varlığımı hissetti ve beklediği gibi dönüp sarıldı sıkıca. Hiç bırakmayacakmış, bırakmak istemeyecekmiş gibi sarıldı. Ninnimi başlattı bilinçsizce ve en huzurlu uykuma daldım 21 yıllık ömrümde.
Biraz daha fazla vakit geçirebilmek için yarım saat öncesine kurduğumuz alarmla uyandık. Hem uykuya hem de birbirimize olan açlığımız savaşmaya başladı. Sonra biz savaşmaya başladık. Kemeriyle göz bandım aynı tondaydı. Kemerle önce bileklerimi birbirine sonra da beni de yatağın baza kaldırma teline bağladı. Mavinin bilmem hangi tonu olan göz bandımı gözlerime geçirdi ve sessizce çıktı odadan. Gergin bir bekleyişteydim. Vücudumu kontrol edemiyordum ve yerimde sakin kalamıyordum. Üstüme çıktı ve yavaşça öptü. O anda ağzındaki buzu hissettim, sonra çok geçmeden göğüs uçlarımda buz. Karnımda belimde ve vajinamda buz… En yoğun dakikalarımızı geçirdik. Bazen narin, bazen hararetli. Sonra toparlanıp çıktık evden ve birbirimizden uzaklaşırken tüm geceyi geçirdim gözlerimin önünden. Soldan sağa akan resimlerde önce sol gözüm daldı huzura sonra sağ gözüm hevesle bekledi ve kavuştu aynı huzura.
Perşembe akşamı arkadaşlarım geldi. Yaşadıklarım anlatıldıkça güzelleşti. Huzurum içten içe yükseldi ve içtiğim şarabın hüznü vurdu beynime. İnsanlar gitti ve ben tek kaldım sevdiğim bütün kokularla yıkanmış çarşafın üzerinde. Aradım ve dakikalarca konuştuk. Sonra huzurlu bir uykuya daldım. Bir önceki geceden farklı ve daha garip bir mutlulukla.
vaporwave
blakekathryn
gamechangershow
discoholicmusic
jimmyeatworldofficial
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
ellievsbear
theartofmadeline
stormborns