Plumadeave @plumadeave - Tumblr Blog

Posts

Denizdeki yılan desem sana haksızlık eder miyim, sızıları yaşattığına hak der miyim, denize düşeni değil sadece, göktekine, topraktakine süründü ellerin. Yılan demek haksızlık olur muydu sana. Yılların geçiremediği anlara, haksızlık olur muydu? Çıkamıyorum içinden, çok içte, çok karanlık bir ürperti sarıyor içimi, sarılamıyorum bile sana, çıktım denizden çünkü. Üstüme düşeni, üstümde kalanı, üstümden atamadıklarımı, yapmam gerekeni, diyorum ya işte üstüme düşeni,

Yaptım.

Binlerce milim içeriden çıkarıyorum bunları, bu kelimeleri. Kelimeler çok sertleşmiş, acımış o kadar yan yana bırakmışım ki kelimeleri, cümleler saklamışım içimde. O kadar yan yana yazılmamış ki cümleler, paragraf olmuş raflarımda, yapıyorum üstüme düşeni.

Kabul etmek seni yazmak, kabul etmek yılanı, yılları, yaşanan anları. Kabul ediyorum. Yaşandı. Yaşattığını yaşadı.

Nesin sen, iki gözlü yılan mı, gözleri çıkan mı, ittiği yeri yakan mı.

Beyaz değil

Krem değil

Pamuk değil

Morsun sen, mora karışan kırmızı, kalan bir sızı.

Sığı bir sızı ama hala orada.. yazı… kışı…

Yazarken bir daha okumak istemeyeceğimi bildiğim bir yazı.

İlk Harf

Sizlerin güçlü zannettiğiniz o incelmekten taşlaşmış omuzlarda taşınan nice günler oldu, bilmediniz. Kimi zaman çarşaf zannettiğiniz oradan oraya savurduğunuz o ruhun parçaları kaç kalpte ukde kaldı hiç öğrenmek istemediniz.

Her daim yargı kurdunuz, her daim yargılarınızı kurduğunuz o evlerin depremden sonra kalan enkazında esir oldunuz. Esir oldunuz ama, hiç suçlanmadınız işte. Hep kurban olmaya adadınız kendinizi. Kurban Bayramında sırasını bekleyen o minik ruhlar sandınız kendinizi, yaptığınız her hatadan sonra, yılın belirli bir günü af görmek, bağışlanmak istediniz.

Ah benim zavallı kızım…

Benim zavallı kızım affetmedi mi sizi de ondan bu kadar öç almak istediniz?

Güç nedir, siz ne bildiniz?

Nereden buldunuz da getirdiniz, ısıtıp ısıtıp önüne koydunuz o ruhu güçlüdür dediğiniz kızın, kadının hayatının direklerine tutunan paslar gibi oldunuz, yapıştınız kaldınız.

Hiç mi üzülmediniz derdim ama… Üzülmek nedir ki, siz onu bilecektiniz.

Tanımadığım her bir ruha, ruhsuza, ruhunu cehenneme kovalamış yaratıklara… Hepinize… Çok kızgınım.

Yüzmeyi bilmeden, okyanusa girmek istediniz, başkasının olan ve size ait olmayan her bir damlayı içmek, onu olmayan ruhunuza katmak, bu dünyada bir nebze bile olsa yer kaplamak istediniz. Dudaklarınızın arasından çıkan her harfte içinde bir okyanus biriktiren o kızı aldınız aklınızda yarattığınız kadına çevirdiniz.

Çevirdiniz ama,

Çektiremediniz.

Ne elini, ne eteğini, bu dünyanın güzelliğinden çektiremediniz.

Okyanusunu da alamadınız ondan, sizin içmenizle azalacak kadar sığ değildi onun suları.

Çok heybetliydi göremediniz.

Okyanusları bitirecek kadar çok kadehi onun şerefine kaldırıyorum,

Ruhu güzel, kalbi pek, geleceği açık kızıma.

Medceziri sakın unutma,

Gidenin elbet gelecek sana.

devir

Ağlama

Neden ağlıyorsun ki?

Kiremitlerin mi düştü yarattığın evinden?

Burnun mu sızladı? soğuktan mı?

Soğuttuklarından mı?

Alaşağı olmuş bedenlerin bedelsiz şikayetlerinden mi sıkıldın?

Git.

Geri gelme.

Ağla,

Ağlayacaksan ağla,

Çam ağaçları mı dert ettiğin,

Bırak devrilsin.

Devrilirken dev olacak diye mi korkun?

Devlerden korkan cüce hiç gördün mü?

Filler fareden korkmadı mı?

Yoksa o da mı bir yalandı?

Kimi kandırdılar?

Seni mi, beni mi,

Benliğimi mi?

Sen değil misin tren kaçtı dedikleri için treni beklemekten vazgeçen?

Neden o zaman bu lanetlemen?

Sen kaçırmadın belki,

O kaçtı?

İsteyene veda edememen değil mi yarattığın bu acının en baştaki adı?

Veda et!

Suçlu değilsin,

Suç arayansın.

Aradığını bulamayınca korkarak ağlayansın,

Geri geleceğini bilerek gitme,

Geri gelirsin çünkü,

Tekrar gitmeye yüz bulamazsın.

büyükayı takım yıldızının en küçük yıldızı

Mazgallardan akan suların gittiği kanalizasyonlarda, suların duvarlara vurdukça çıkardıkları ses misali, dinlendirici ama bir o kadar da boş bir ses duydunuz mu hiç hayatınızda? Duyanlardan biriyle tanıştınız mı peki hiç? Olduğu kişiyi bilip olduğu kişiden vazgeçmeye çalışan suratların en büyük çığlıkları misali, duygu yüklü gözler boş dudaklar okudunuz mu hiç paslanmış mazgalların olduğu o kör sokaklarda? Ya duysaydınız? Hayatın en dönülmez olduğu noktasında u dönüşü yapmaya üç kala dönülmez yazan tabelayı ezip geçmek miydi doğru olan, yoksa hayatın verdiği kurallara baş sallayıp devam etmek mi gerekliydi? Yumuşak ama kırılmış bir kalp olamaz ki çocuk, Sert olan bir kalp kırılabilir ancak. Kırgın olduğu iddia ettiğin tüm sayfalar da kırılamamış olmana kırgınsın sen. Kırgınsın belki de biraz kızgınsın, kızgınlıkla kavurduğun tüm anları bir anda harcayacak kadar pervasızsın. Seni durduracak kolları kıracak kadar da güçlüsün belki ama, kıracak ya da kırılacak kadar sert değilsin ki, bunlardan herhangi birini yapasın. Yaratamadığın alana özgürlük demişsin, olmayan bir şeyi yokken oldurmayı başarmış olan çocuk, hiçbir şey başaramadığını sanmışsın. Sanmakla alacağın yolu, seni çok geride bırakanları izleyerek kaybetmiş, kaybettiğini sandığın yolları gözünde büyüterek yaş almışsın. Halbuki daha çok baştasın. Baştasın, başındasın, çok fazla yük olduğunun farkındasın. Farketmeden çok yük taşıyarak da çok şey başarmışsın. Kendine doğruyu öğretirken yanlış ölçüler biçmişsin, boyunu da yanlış ölçmüşsün başarını da. Olmayan değer yargılarına bağlanmışsın, kendi değerini kaybedip ona buna savurur olmuşsun. İçindeki mücevheri görecek kadar kör, Sana denmeyen cümleleri duyamayacak kadar bilinçlisin. Söyleniyor işte sana şimdi tam bu anda, Yapacaksın, başaracaksın, değer yargılarını değer gördüğün takdirce doğru ölçmeye başlayacak, aynada gördüğün yüze gülümseyeceksin. Öğreneceksin, Daha çok baştasın, Başında olduğun bu savaşın tek savaşanı olmaktan uzak, Kalabalıksın, Sen; merhametli ellerin, güçlü omuzların ve, Sana doğruyu yazmaktan usanmayacak kadar keskin bir kalem'e, yoruldum dediğin anda yaslanabileceğin bir tüy'e sahipsin. Yalnız değilsin çocuk, Büyümektesin.

-ler

çıkmış ojeler, fragmanı yayınlanmadan bitmiş filmler, rolünün hakkını verememiş başrol-ler. uzamış temenniler, fikri sorulmamış fikir beyan eden diller. hepsi beraberler, yalnızlara umut vaat ederler, toparlanamayan iç güdülerimle ben içlerinden seçtim birer birer onu bunu şunu şuradan oradan buradan parça parça iki üç kelime-ler aynı hataları çeken eller aynı eller el ele tutuşan bedenler, yorgunlar şükran dolular, çektirene saygı duyarlar. Sevgi değil saygıdır önemli olan demişti bir gün çektiren, çekmeye razı olan o beden o eller yazıyor birkaç dağınık cümle-ler

Ben bir şekilde hep terkediliyorum.

Ben bir şekilde hep terkediliyorum. öyle ya da böyle onun ile ya da bunun ile ille de terkediliyorum. benim ilkimi terkediyorlar, ilk beni bırakıyorlar, ikinci benliğime koşuyorlar. ikinci benliğim yok ki benim? bana ilk benliğinizi sevdirdiniz sonra gittiniz başka biri olup geldiniz peki ben ne olacağım? sevmeye alıştığım yok ise, sevilmeye alıştığınızı vermek mi zorundayım? zorunda değilim belki ama siz de bunu sevdiniz ya ben de zaten, tüketmeye tüketilmeye alışkınım. duvarlarımı yollarımı mesafelerimi sevenler size soruyorum hani oydu aradığın neden şimdi destekler oldun sencil olmamı.

Zaman geçiyor, zaman geçiyor ve seçiyor. Eşini, dostunu ve işini, zaman seçiyor.

Ziyandan kurtulmakta bir ziyansa eğer?

Eğerlere takılıp, yaşadığın hayatı sektelemektense, sek içmek lazım belki de bugünü, yarını; bir kararsızlık, herhangi bir siyahlık katmadan. Ya da sek içsek mutsuzluğu, şarkılarla doldurup yumuşatmadan.

Korksan da olmuyor mu olacak olanlar zaten? Güvenmesen de, atmıyor musun adımını ormana sanki. O ormandan çıkacak olan kurtun sana yardım edeceği ne belli? Ama doğasını yok sayarak adımı atmadın mı ona, bir umut kürkünü okşatmasına izin verir diye geçmedin mi soğuk patikalı ormanın o bomboş korkutucu ama huzur veren yollarından?

İçinde var kadın,

İçinde var kırmızının küstahlığı, siyahın güveni, beyazın duruluğu, gümüşün güzelliği. Kırmızına siyah katıp küstahlığına güvenmedin mi? Beyazına gümüş katmaktan vazgeçip duruluğuna küstahlığını giydirmedin mi? Niye yakıştıramıyorsun sahi siyahı kimseye? Her siyah giyen olduğundan farklı göründü diye değil mi, kim vermeyecek sana hak; göz önündeyken sana güven veren siyahın vücut bulduğu bedenlerin ellerinden kayıp gittiği. Siyahına bordo kattılar değil mi? Sırf siyaha güvendin diye, hiçbir rengin siyah üstünde duramayacağına inandın değil mi? Olduğun gibi kalacaksın, değişmek elim iş senin için. Olduğun gibi güzelsin çünkü, seni sevenler olduğun gibi sevdi seni. Onlara kendini sevdirmek için değişseydin sevmezlerdi belki de seni?

Öğrendin mi şimdi,

Öğrendin mi bağlamamayı kimseye verdiğin güveni?

Almaktan vazgeç kadın, sana verilen güveni siyahına hiçbir rengi.

🍒

yutkunamıyorum.

yutkunamadığımdan sindiremiyorum. zehirleniyorum, her defasında zehirleniyorum. ne için kalp ritmimin arttığını, neden kan basıncımın on üçleri on dörtleri gördüğünü bulamayan doktorlara gülümsüyorum. onlar ise endişeyle bakıyorlar vücuduma. nesi var diyerek birbirleri arasında konuşuyolar, onlar doktorluklarına yakıştıramıyorlar çözememeyi ben ise insanların bana yakıştırdıklarına bakarak,

yutkunamıyorum.

çok iyi biliyorum vücudumun sindirmeyi reddettiği gerçekleri, çok iyi hissediyorum hissedemediğimi zannettiğiniz her şeyi. Muhakeme yeteneğimi henüz kaybetmediğimden midir nedir, kendimi muhakeme ediyorum duygularımın mahkemelerinde her gece, her geçtiğim günde.

Öyle şeyler yazıyorum ki, öyle insanlar üstlerine alınamasın diye, alınan alınana, kendi yazdıklarıma ben bile alınır oldum halbuki.

Yalnız kaldığım zaman aklıma gelen tek bir şey, rüzgarda sallanan çamaşır askısından inatla düşmeyen teki kalmış bir çorap gibi, inatla sallanıyor ruhumun rüzgarlarında düşmek ki nafile. Düşmesi gerekirdi bugüne. Yakıştıramıyorum kendime aklıma getirmeyi, aklıma takmayı.

Kasım ayı düştü içime.

Eylüldür dedim hadi geçti ektim içime, ektiklerim sürdü bir otuz gün onu sürdürdüm geleceğime, kaldı kasım. Kasım da düştü ki içime, dokuz doğurtturdu dokuz günde, geçmiyor.

Yağmurlar çok yağar oldu geçtiğimiz bir buçuk aydır, ıslatmıyor da. Islatmayan yağmur mu olur kendime diyorum, ıslatmıyor işte. Ay ışığında hangi yağmur yağsa, gölgesinde kalır zaten. Öyle bir yağsın istiyorum ki o yağmur, sırılsıklam etsin, dondursun, insanın kolundaki tüyleri diken etsin ama o gecenin kör soğuğundan donan adamlar bir daha hiçbir yağmurda üşümezler zaten, üşüyemezler çünkü o gece çaldı onu ellerinden.

Gecenin eline kalan, gözlerini aya dikmiş bir gökyüzü.

Göklerin üstünde kalanların bile hissedeceği bir soğukluğa dik durmuş, hücrelerine kadar üşüttüğü adamları izleyen ay'ın üşümesiydi yağan yağmuru bile sıcak hissettiren.

7.45 vapuru

Bile bile lades yaptım yine, üstelik bir hediyesine de girmemiştim, kaybetsem de olur dedim, kazansam da. Nitekim öyle de oldu, ne kazandım ne kaybettim. Boşu boşuna bir kemiği kırdık o kadar. “Aklımda” demeyi de unutmamıştık oysa, hep aklımızdaydı çünkü söylemek istediklerimiz. Aklımızdaydı da, dile getiremedik. Dile kolaydı bunları söylemek, ele kolaydı yanılan dertlere boş ver demek. Ladesin tutmadığı gibi, bu da tutmadı zira yeterince sert verilmemişti sözler.

Her gün güneşin doğması kadar normaldi çoğu şey, belki de bu yüzden güneşin batması korkutmadı bu kadar, tekrar doğar diye. Güneş her gün doğuyor da, her gün güneşli olmuyor işte sorunda bu oldu çoğu zaman.

Güneşe siyah giydik, sırtımızı döndük. Oysaki esmerleşmek beyaz kalmaktan daha kötü değildi, bilemedik. 7.45 vapuruna beş dakika geç yetişmek problem değildi de, halatları sökülen bir vapura sürme iskele istemek yerine, uzaktan elinde simitle bir sonraki vapuru beklemek ayıptı işte.

Secdeye başını koyduğunda aklına gelen günahlardan biri gibiydi, tövbe edecektik de tövbenin süresi son nefeste biter öğrendikten sonra, tövbe de edemedik.

Benim evim.

Emeklerim meyve verirken çürümelerini izleyip yere düşmelerine izin vermeyeceğim.

Burası benim evim.

Savaşacağım.

ceviz kabuğu

Ceviz kabuğu. Sert kabuğun altındaki yumuşak gerçek demeyeceğim çünkü gerçek yumuşak değil, gerçekten değil. Cevizin kabuğu kadar sert içindeki ceviz. Hani kabuğu soyulmadan önce acı olur ya, öyle de değil. İlk sigara içmeye başladığın zaman önceleri dilin yanar sonra alışırsın ya, o hesap. Güzel bir gelecek, geldiğin için gelecek olan bir gerçek. Gerçek ama yumuşak değil, sabit bir şekli olup senin ona göre şekillenmen gereken bir gelecek.

bu mesafeyi bu uzaklığı bu kırgınlığı bu nefreti bu kini bu intikamı anlamıyorum nedenini anlamıyorum içeri de bu kadar büyüyen ne bilmiyorum. bilmiyorum bilmediğimi çözemiyorum.

hiç kimseyim.

Neyi özlediğimi neyi aradığımı ve en önemlisi neyi bulamadığımı bilmiyorum. Boşlukta sallanan bir ruh gibi bir oraya bir buraya sürüklenip arkamda bıraktıklarıma hayat, kendime ise cehennem dileniyorum. Ben ne yapıyorum? Ben niye yapıyorum? Neyi yaptığımı bile çözememişken niyesini çözmek elimden gelmiyor. Hiçbir şey başaramamanın verdiği acıyı hiçbir şey vermiyor. Ben yok gibiyim. Hitap etmek istiyorum bu yazıyı yazarken birine, ama kimse yok. Kimseye yazamıyorum, kendime soruyorum kendime yazıyorum durmadan yazıyorum duramıyorum. Dursam uyurum biliyorum ama her zamanki gibi uykuyu düşünmekten daha önemli görüp kendimi teslim edemiyorum. KENDİME GÜVENMİYORUM Rahatladım. Bunu itiraf etmek zaten son güven kırıntılarımı aldı götürdü. Ellerime bacaklarıma konuşmalarıma tutuşlarıma hiçbir şeye güvenmiyorum. Kendine güvenmeyen bir insanın neyi kalmıştır ki? Hiçbir şeyi. Kendimden başka hiçbir şey. Ben kimim o bile muamma iken şu sıralar, hiçbir şey kesin değil.

her şey değişiyor. bugün benim olan yarın başkasının bugün olduğumun değil yarın olacağımla, falan filan.

Canım yanıyor K. Canım yanıyor ve keşke burada olsaydın. Kurudu dallar kurudu yapraklar kurudu gövde ve kökler, düşmek üzereyim salkımımdan. Tanrı biliyor ya anlaşılamamak artık çok da canımı yakıyor sayılmaz, canımı yakan eksiklik K. eksiklik. Eksik hissediyorum, yalnız ve kaybolmuş hissediyorum. ARADA KALMIŞ HİSSEDİYORUM. Arada kalmak istemiyorum K. Arada kalmak arada bırakılmak istemiyorum. Baskı altında olmak istemiyorum, gelecekten korkmak istemiyorum ama çok korkuyorum. Sen beni çok iyi tanırsın, en dipte olduğum zamanlar vardı ya hani öyle değilim korkma, ama iyi de değilim. Burada olsaydın daha kötü olurdum ona da eminim, Bu dünya çok acımasız K. ve benim de acıya tahammülüm kalmadı, hele acıtan sen olmaya başladıktan sonra. bana kalp kapakçığı borçlular. bana iki adet kulak borçlular ve bana gençliğimi borçlular K. kimsiniz kimseniz kim olduğunuzu koyun ortaya. Yardım et K. Bu sefer cidden ölüyorum.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Plumadeave