wszystkiego mi ubywa zamiast przybywać i tak się to wszystko piętrzy, te braki i życie mi sie piętrzą na plecach, bo od jakiegoś czasu coś mało żywy jestem. i już naprawdę muszę wziąć je w swoje ręce. tak, jak umiem, bo umiem. wielokrotnie je brałem i jak z plasteliną - układałem je sobie dokładnie tak jak chciałem, projektowałem pod siebie i swoje zachcianki. i kurczę jaki ja nie byłem z siebie dumny, jak bardzo nie ceniłem w sobie ogromu ciężkiej pracy i wysiłku przez ludzi nazywanych szczęściem, a w najlepszym wypadku talentem. uciekałem razem z nimi w taką durną, zjebaną nawet narrację: no bo ja mam dużo szczęścia, którego innym brak, urodziłem się pod jakąś gwiazdą chyba! a może to kwestia mojej mistrzowskiej jedenastki numerologicznej? potem był ryk, że szczęście się wyczerpało, zbiornik opróżniony niczym bak paliwa, auto stanęło to i ja stanąłem. pomoc wezwać albo i nie, kto przyjedzie? ten kto powinien przyjechać dzisiaj wiem, że wcale by tego nie zrobił. inni pewnie by przyjechali, ale może strach sprawdzać? dooobra, chyba sami się zorientowali, że nieobecny, to trzeba sprawdzić co tam jest grane, sprawdzili, ulga. to w czym problem? co się dzieje? a no problem w tym, że właśnie nic się nie dzieje. nic nie dzieje się tak, jak ja, człowiek szczęścia, sobie wymarzyłem. gdzie ta wielka miłość, w której znajdę wsparcie w trudnych chwilach albo która pozwoli mi przestać czuć się tak, już od lat, paskudnie samotnym? gdzie ta moja kariera? albo gdzie choćby castingi, żebym mógł im pokazać, że ja też mogę, bo wiem, że mogę. tylko nikogo to nie obchodzi, nikt nie ma ochoty tego sprawdzać. lepiej brać już sprawdzone. wiem że lepiej, może nie lepiej ale łatwiej, sam tak robię, ale ja nie jestem casting director. litości, im tak nie wolno. tej miłości w internecie też chyba nie znajdę, a więcej mnie w sieci niż poza nią. smutne to, ale bardzo się zamknąłem. jak wystraszone zwierzę siedzę w swojej kryjówce i czekam tu na magiczny przebieg wydarzeń. od razu mówię o sieci, bo miasto, w którym żyję jest ostatnim miejscem, gdzie można szukać romantycznych uniesień. wykluczone. i naprawdę, nie tak sobie wyobrażałem mój, mocno opóźniony, start w dorosłość. miało być łatwo, miało być śmiesznie, miało być z kimś i miało być ciągle gdzieś i czasem w domu, a jest trudno, smutno, samotnie i ciągle w domu, a czasem gdzieś. przykre to chwile, pełne frustracji i złości wyładowywanej tam, gdzie nie trzeba. np. na drzwiach od pralki, pełne rezygnacji, kończącej się już nadziei, chęci powrotu do palenia tytoniu- ciągle walczę ze sobą, by nie iść do żabki po moje lm niebieskie, ale nie, stop. bo idzie moment. idzie. czuję go. może jeszcze nie ten wymarzony, ale taki, który przyjść może tylko wtedy, gdy naprawdę odpuszczę. gdy zrzucę z siebie ten okropny wstyd, że mi się nie udaje, że może ktoś coś o mnie pomyśli złego, bo raczej zawsze przecież myśleli dobrze, że, co najgorsze, przed samym sobą będę musiał przyznać, że to już pora. bo to już właśnie pora. przyznaję się. czas, w którym biorę to wszystko do rąk, przyglądam się temu, co mam i idę w to, choć tego nie lubię, to walę w ciemno. życie mnie zmusza do zmiany, więc jak motorniczy wysiadam ze swojego tramwaju i tym łomem, włomem przesuwam bieg torów, skręcam w lewo, bo zawsze bliżej mi do lewego i jadę dalej. może gdy skręcę, to wiatr przestanie we mnie a zacznie ze mną? oby. i żeby było jasne - ja nie rezygnuję, ja się nie poddanę, niczego nie odpuszczam. ja tylko daję sobie przestrzeń, daję przestrzeń temu nowemu, daję przestrzeń mojej zmęczonej od myślenia głowie, biorę świeży i głęboki oddech niosący ukojenie dla mojego znerwicowanego, podskakującego ciała. fascykulacje się to nazywa. oddaję się chwili niosącej pewnego rodzaju ulgę i wytchnienie, bo sama gotowość do podjęcia się czegoś, co jeszcze niedawno byłoby dla mnie tylko i wyłącznie przyznaniem się do porażki, jest czymś w rodzaju ulgi. można powiedzieć że zacznę robić cokolwiek, a to przecież lepsze niż nic. oddaję się temu. odpuszczam pełną kontrolę, bo nie mam już tak naprawdę żadnej. nie w tym życiu, jakie sobie wybrałem.
germansingergirl
vaporwave
romaincrisis
pixelskylines
izzy806
theartofmadeline