Pompirikyaaa @pompirikyaaa - Tumblr Blog

Düştüm

Bazen yetinmek gerekir.

Gözlerimden öptü,

Ellerimden öptü, ellerimden.

Avuç içlerimden öptü.

Unutabilir misin şimdi?

Ben, ölsem unutamam.

bende bir resmin var yüzüme bakmıyor.

Denize karşı bir bankta ismin kazılı senin bilmezsin sen.

‘Güzelim’ dedi.

Ben kendi çirkinliğimin farkındayken o ‘guzelim’ dedi, ve ben ilk defa kendimi bu kadar güzel hissettim.

Artık kimse ağlamıyor özlerken.

İçim gidiyor ama oluru yok bu işin.

“Sana kavuşursam, bu öyle dayanılmaz bir saadet olacak ki, gebereceğim diye korkuyorum”

Var mıydık?

Belki, biraz..

Kavuşma niyetinde değilim. Kavuşmanın kolla olmadığını, ilerlemenin ayakla sağlanmadığını, görmeye gözün duymaya kulağın yetmediğini öğrendim.

Sevgilim bu ne hal?

'Uzak kalmanın ağırlığı içine sığmıyor ama, gelmeyene gidemezsin.'

Pompirikyaaa