3 yaşındaydım kız kardeşim doğduğunda. Annem genç yaşında evlenmişti ve bedeni yoruluyordu iki çocuğa aynı anda bakmaktan. Durum böyle olunca babanem bakmaya başladı bana. Yemeğimi onun elinden yemeye başladım önce. Sonra onunla oyunlar oynadım, ondan izinlerimi aldım ve hatta onunla birlikte uyumaya başladım. Zaman geçtikçe onun ahlakını ve vicdanını benimsedim. Çokça patik örerdi, çocukluk aklı işte; anlayamadım o zaman çeyizime ördüğünü… Yıllar geçti, ailem başka bir ilçeye taşındı. Babanem de diğer oğlunun yanına Istanbul'a gitti. Birkaç yıl sonra ise bir haber geldi. Babanem kanserdi. Kabullenemedim. Ta ki, onu video görüşmesinde saçsız görene dek. O günden sonra onunla çok uzun konuşamıyordum. Hastalıktan zayıflayan sesini duymak üzüyordu beni. Hatta kaçtım bazen görüşmekten. Aradan bir yıl geçti. Yanına gitmek istedim ama akrabalarımız izin vermedi. Herkes sırayla kalacaktı yanında. Sanki onun bolca zamanı varmış gibi(!) Sonunda uçak bileti Temmuz'un 21'ine alındı. Onu görmeme bir gün kalmışken, telefon geldi. Ölmüştü. Duyduğum cümlenin ağırlıyla yıkıldım. Bir gün kalmıştı, sadece bir gün. Nasıl mümkün olabilirdi ki? Cenazesinde onu görmeme izin verdiler. Beni büyüten kadının cansız bedeniyle başbaşa kaldım. Konuşmadığım her dakika için kendime öfkelendim. Son dakikalarında, benim karşısında dansettiğimi söylüyormuş halalarıma. Belki ilaçlardı sebebi, belki de meleklerdi, bilmiyorum. Ama yokluğumun üstünü kapattığı için sevindim. Aradan 3 yıl geçti, bunu size anlatmamın sebebi sevdiklerinizi on dakika sonra bile kaybedebileceğinizi unutmamanız için. Zamanın hem aldığını hem de verdiğini unutmayın diye…
gummygunk
dailybridgerton
ellievsbear
theartofmadeline
