En dan eentje om dit semester mee af te sluiten; Francis Alÿs. Eén van mijn absolute favorieten en het onderwerp van mijn presentatie in de klas. Het schetsen van de huidige economie in Mexico, met al zijn fouten, kan ook op een kunstige manier. Een ijsblok voortduwen in de brandende zon, 9 uur aan een stuk, tot er niets van over blijft. Hard werk en intensieve handarbeid versus lange uren en een heel laag loon, dingen die niet verenigbaar zijn zonder ook maar enige ontevredenheid. Hij heeft het gevoel dat al het harde werk van de normale mens in Mexico wordt opgeslorpt door de overheid. Ze duwen een ijsblok voort, belasten hun lichaam voor...niets. Misschien een beetje komisch te plaatsen in de situatie waar wij ons nu in bevinden, namelijk de (ijs)blokperiode. Alleen is het dit jaar één van de eerste blokperiodes dat ik wél het gevoel heb dat ik ergens geraak, ook al lijkt deze maand eindeloos te duren en kan ik geen letter meer lezen. Maar het grote verschil met Francis is dat ik weet dat ik nog een blok ijs ga overhouden op het einde, ik weet dat mijn hard werk zal resulteren in vruchten die ik later ga mogen plukken. En wie weet, na héél lang duwen, veranderd mijn ijsblok wel in een ijssculptuur.