[przezjedenoddech]

“Człowiek wmówił sobie, że ma za krótkie życie, w związku z czym zwykł się tłumaczyć ustawicznym brakiem czasu. Tylko, powiedzmy, gdyby żył dwa razy dłużej, miałby go więcej? Wątpię. Jeśliby komuś udało się skonstruować zegar, który odmierzałby człowiekowi czas zmarnowany, pusty i czas pełny, poświęcony jakiemuś pożytkowi, choćby własnemu, okazałoby się, że większość życia zmarnował. Więc może i tak życie dane jest nam w nadmiarze.”

— Wiesław M y ś l i w s k i “Ostatnie rozdanie”

[przezjedenoddech]

“Ponad płotami i błotami ścigały ich serdeczne klątwy dorosłych: CoZNichWyrośnie! ZaMoichCzasów! Wszyscy dobrze wiedzieli, co z nich wyrośnie, bo wyrastało od pokoleń to samo: pokolenie poprzednie w lepszych ciuchach.”

— Jacek D u k a j “Król Bólu”

[przezjedenoddech]

“I choć przyznaję to z wielką niechęcią, jestem samotna. Zdarzają mi się całe dnie bez kontaktu z drugim człowiekiem, bez rozmowy z kimkolwiek. Czasem się zastanawiam, czy nie stałam się niewidzialna. Czuję się jak ci starzy ludzie, którzy kiedyś mnie irytowali, że wdają się w zbędne pogaduszki z kasjerkami, kiedy ja sterczę w ogonku i potwornie się spieszę w kolejne miejsce. Kiedy nie masz kolejnego miejsca, w które się spieszysz, czas niesamowicie zwalnia. Zauważam, że bardziej zwracam uwagę na innych ludzi, przyłapuję więcej spojrzeń skierowanych na mnie, częściej szukam kontaktu wzrokowego. Dojrzałam do rozmowy z kimkolwiek o czymkolwiek; gdyby ktoś spojrzał mi w oczy albo pogadał ze mną, to stałoby się to wydarzeniem dnia. Ale wszyscy są zajęci, a ja czuję się niewidzialna, a w byciu niewidzialnym, wbrew moim wcześniejszym przekonaniom, nie ma żadnej lekkości czy wolności. Wręcz przeciwnie, przez nią zrobiłam się ciężka. Snuję się więc to tu, to tam, usiłując sobie wmawiać, że nie czuję się ciężka, niewidzialna, znudzona i bezwartościowa, i że jestem wolna. Marnie mi idzie to przekonywanie samej siebie.”

— Cecelia A h e r n “Kiedy cię poznałam”

[przezjedenoddech]

“(…) jesteśmy zbudowani z obron, z tarcz i zbroi, jesteśmy miastami, których architektura sprowadza się do murów, baszt i fortyfikacji; państwami bunkrów.”

— Olga T o k a r c z u k “Bieguni”

[przezjedenoddech]

“Kto wie, może każdy byt, a tym bardziej człowiek jest z istoty wielobytem, konsekwencją tej niekończącej się mnogości wyobrażeń o sobie.”

— Wiesław M y ś l i w s k i “Ostatnie rozdanie”

[przezjedenoddech]

Żyć mi się zawsze chciało, nie umierać. Żyć i żyć, aby dalej, aby więcej. Choćby i nie było po co. Zresztą czy to takie ważne, jest czy nie ma po co? Może to nawet wszystko jedno, a tylko człowiek lubi się na próżno dręczyć. Bo kto wie, czy żyć nie jest jedenastym przykazaniem, którego Bóg zapomniał obwieścić. Albo może ma w gwiazdach czy w innej księdze zapisane, że ma żyć i żyć. I powinno wystarczyć. Nie wszystko się musi wiedzieć.

Wiesław M y ś l i w s k i “Kamień na kamieniu”

[przezjedenoddech]

Że szczęścia należy szukać w sobie, a nie naokoło. Że nikt go człowiekowi nie da, jak sam sobie go nie da. Że szczęście jest nieraz bliziutko, może w tej ubogiej izbie, gdzie się całe życie żyje, a ludzie Bóg wie gdzie go szukają.

Wiesław M y ś l i w s k i “Kamień na kamieniu”

[przezjedenoddech]

Bo na tym polega problem z depresją. Kiedy jestem w takim stanie, nie chcę poczuć się lepiej. Dobrze mi tak, jak jest. Chcę się zakopać w cierpieniu, kulić pod jego ciężarem, wciągać je w płuca. Chcę się nim napawać, chcę je hodować, pieścić, czcić. Jest moje. Chcę w nim trwać, zasypiać wtulona w jego ramiona i nie budzić się jak najdłużej.

Stephanie P e r k i n s “Lola i chłopak z sąsiedztwa”

[przezjedenoddech]

Miłością jest, że ty jesteś tym nożem, którym ja grzebię w sobie.

Franz K a f k a “Listy do Mileny”

[przezjedenoddech]

4/05/2018, 13:28🌠

[przezjedenoddech]

[przezjedenoddech]

Człowiek stara się bardziej, kiedy wie, że komuś na nim zależy.

Stephanie P e r k i n s “Lola i chłopak z sąsiedztwa” 

[przezjedenoddech]

Stephanie P e r k i n s “Lola i chłopak z sąsiedztwa”

[przezjedenoddech]

Ale ja jestem gorsza. Jestem dzieckiem, które bawi się w przebieranki i samo nie wie, kim jest pod kolorowym przebraniem.

Stephanie P e r k i n s “Lola i chłopak z sąsiedztwa”

[przezjedenoddech]

Podobno jak sobie człowiek coś wyobrazi wystarczająco często i wystarczająco mocno, to te wyobrażenia stają się rzeczywistością. Jak dotąd się to nie potwierdziło.

Rosie R u s h t o n “Wszystko będzie dobrze”

[przezjedenoddech]

Beata O s t r o w i c k a “Przecież cię znam”

[przezjedenoddech]

Tak właśnie jest często między ludźmi: nie umieją wysłuchać człowieka do końca. Łapią jego dziesięć słów, nie czekając, aż dojdzie do kropki.

Ryszard K a p u ś c i ń s k i “Busz po polsku”