Λένε «είσαι δυνατή»…
Λένε «συγχαρητήρια, εγώ δεν θα μπορούσα…»
Λένε «εντάξει μωρέ, θα περάσει… θα το ξεχάσεις…»
Λένε, λένε, λένε…
Πόσες φορές άκουσα τόσα…
Και άλλες τόσες, τίποτα.
Πόσες φορές ένιωσα τη φωτιά της δύναμης…
Και άλλες τόσες, τη φωτιά της καταστροφής…
Κι όμως…
Συνεχίζω να πολεμάω.
Με ματωμένες πληγές.
Όχι επειδή είμαι «δυνατή».
Όχι επειδή «αντέχω».
Αλλά επειδή πρέπει.
Για διάφορους λόγους…
Μα πρέπει.
Και πραγματικά;
Το μάθημά μου;
Να μην έχω ανάγκη τίποτα και κανέναν.
Να μη θέλω τίποτα από κανέναν.
Πίσω από γλυκά λόγια…
Λόγια αγάπης…
Λόγια φιλίας…
Λόγια ανθρώπων που «ξέρουν»…
Υπάρχουν, τελικά, μόνο λόγια.
Γι’ αυτό προτιμώ να συνεχίσω μόνη να πολεμάω.
Και ίσως το φως της μέρας,
μια μέρα,
να γεμίσει το σκοτάδι…
Και όλα να είναι
μια πικρόγλυκη ανάμνηση.
Περπατώντας πάνω στ’ αγκάθια,
να έχω δημιουργήσει
έναν κήπο από τριαντάφυλλα.










