ก็เพิ่งจะผ่านวันเกิดมาอยากจะบันทึกไว้สักหน่อย ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกเลยที่อยากจะให้เช้าให้เร็วที่สุด อยากจะเคลียปัญหาในทุกๆเรื่อง ก่อนหน้าที่ตั้งแต่จำความได้พยายามหนีปัญหามาตลาด แม้กระทั่งเรื่องเล็กๆอย่างลืมส่งการบ้านตอนประถมเราก็คิดหาทางหนีไม่มีทางแก้ปัญหา เป็นปีที่เติบโตขึ้นมาอีกระดับหนึ่งแล้วจริงๆ ทุกครั้งที่มีเรื่องมากระทบการเทือนก็รู้นะว่าจะต้องผ่านไปเดี๋ยวมันจะต้องผ่านไปแต่ตอนนั้นมันทำอะไรไม่ได้เลย และไม่อยากทำอะไรเลยด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่มักจะผุดขึ้นมาอยู่ในจินตนาการตลอดคือการปล่อยตัวเองให้ห้อยขาลงมาจากเชือกเส้นหนึ่ง แต่ตอนนี้ไม่แล้ว มันไม่ใช่ว่าไม่มีแล้ว มันแค่เบาบางลง เหมือนจะดี.. แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปและรู้สึกว่าน่ากลัวขึ้นคือบางครั้งเราแยกไม่ออกว่าเรื่องไหนคือเรื่องจริง เรื่องไหนคือเรื่องที่เรากำลังจินตนาการมันอยู่ในหัว ช่วงนี้ขับรถมอเตอร์ไซค์ไปทำงานเอง ก็เหมือนจะดี แต่มันก็มีเรื่องให้น่าเป็นห่วงขึ้นมา หลายครั้งสมองมันจะวูบชาเหมือนกับว่าเราได้หลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่งในชั่วขณะ บางครั้งมือมันบิดคันเร่งไปเองโดยที่เราคิดว่าเราไม่ได้สั่งมัน และบางครั้งก็มีความคิดโง่อย่างเช่น ถ้าเราพุ่งลงไปข้างทางจะเป็นยังไง กลัวเหลือเกิน กลัวว่าตัวเองจะทำมันโดยที่ไม่รู้ตัว เราไม่รู้จะป้องกันตรงนี้ยังไง มันก็คงตลกดีในสายตาคนอื่นที่เราใส่หมวกกันน็อกขับรถไปทำงาน เค้าถามว่าใส่หมวกมาทำไม เอาจริงความคิดแรกเลยแค่เรายังขับรถไม่แข็งก็เลยระวังไว้ แต่ตอนนี้รู้สึกจำเป็นมาก เรากลัวตัวเอง เรามักจะขอพรจากพระเจ้าเสมอก่อนออกไปทำงานว่า ขอให้ฉันมีสติ.. และใช่ ขอให้เราแยกเรื่องจริงกับจินตนาการเหล่านั้นออกได้ด้วยเถอะ
dailybridgerton
blakekathryn
titsay
gummygunk
2087
discoholicmusic