.

[raydoee]

Winter Sale 2019 - Co kupiłam? Co warto kupić?

Cześć!

Winter Sale rozpoczął się dziewiętnastego grudnia bieżącego roku. Sporo osób już zdążyło zakupić to co chciało, inni jeszcze zastanawiają się co kupić a jeszcze inni chcą mieć pewność, że na pewno nie przegapią żadnej dobrej oferty i zrobią zapasy gier na kolejny rok (lub do kolejnej wielkiej wyprzedaży). A Ty kupiłeś już wszystko co chciałeś? Czy może szukasz godnej uwagi pozycji w dobrej cenie do zakupienia? W tym wpisie opowiem krótko o tym co ja kupiłam i zaprezentuję parę gier wartych zakupu w atrakcyjnej cenie. 

I. Moje zakupy. 

W tym roku poszalałam na Winter Sale. Wydałam sporą ilość pieniędzy, ale z przyzwoitości nie podam dokładnej sumy; jeśli ktoś jest bardzo ciekawski może sam to podliczyć. Jednak Winter Sale jest dla mnie dość szczególną wyprzedażą i zawsze wydaje na nim najwięcej; kupuję wtedy duże tytuły i parę indyków na cały rok. Z innych, dużych promocji również korzystam, ale wydaje na nich zdecydowanie mniej (tylko uzupełniam zapasy). Moje zakupy na tegorocznym Winter sale prezentują się następująco: 

1. Resident Evil 2

https://store.steampowered.com/app/883710/RESIDENT_EVIL_2__BIOHAZARD_RE2/

Tej gry chyba nie muszę Ci przedstawiać bo z pewnością ją znasz. Totalny hit tego roku i jedna z nominacji do gry roku na Game Awards. Nie ukrywam, że wielką fanką Residenta Evila nie jestem, według mnie seria miała zbyt wiele potknięć. Mimo wszystko przy siódmej części gry bawiłam się miodnie i była ona jednym z moich prywatnych kandydatów do gry roku 2017; dlatego też zaufałam twórcom i zdecydowałam się na zakup remake Residenta Evila 2... i mam nadzieję, że tego zakupu nie pożałuję. 

2. Life Is Strange 2

https://store.steampowered.com/app/532210/Life_is_Strange_2/

Bardzo niespodziewany zakup, który zrobiłam od niechcenia. Po tym jak wielkim zawodem była dla mnie pierwsza część Life Is Strange myślałam, że część drugą sobie odpuszczę; całe szczęście tego nie zrobiłam. Grę już ograłam i powoli przygotowuje dość długi tekst na jej temat. Zakupu nie żałuję i uważam, że był jednym z lepszych na tej wyprzedaży. 

3. Layers Of Fear 2 

https://store.steampowered.com/app/1029890/Layers_of_Fear_2/

Jestem ogromną fanką pierwszej części Layers of Fear dlatego niecierpliwie czekałam na to aż w końcu będę mogła pozwolić sobie na zakup drugiej części. Przydarzyła się okazja to i bez zastanowienia zaopatrzyłam się w mój egzemplarz Layers of Fear 2; jak na ten moment zakupu nie żałuję, ale zobaczę jak będę do tego podchodzić już po przerobieniu gry.  

4.  Sherlock Holmes: Crimes and Punishments

https://store.steampowered.com/app/241260/Sherlock_Holmes_Crimes_and_Punishments/

Gra o Sherlocku chodziła za mną już od 2015 roku. Co większą promocję na steamie miałam zaopatrzyć się w tę grę, ale zawsze albo mi umykała albo odpuszczałam zakup. Teraz udało mi się kupić swój egzemplarz tej gry i mam nadzieję, że te “lata wyczekiwania” na Sherlocka nie pójdą na mare. 

5. Stardew Valley 

https://store.steampowered.com/app/413150/Stardew_Valley/

Stardew Valley kupiłam tylko i wyłącznie ze względu na to, że będę mogła pograć w tę grę w trybie kooperacji. Jednak nie ukrywam, że jeśli gra bardziej mi się spodoba to prawdopodobnie spędzę na niej długie godziny w samotnej rozgrywce. 

6. Dead In Vinland

https://store.steampowered.com/app/573120/Dead_In_Vinland/

Ach, jak ja bardzo kocham wszelkiego rodzaju teksty kultury dotyczące wikingów i innych rzeczy pokrewnych temu tematowi. Dead In Vinland nie mogło zabraknąć w mojej bibliotece gier. Mam nadzieję, że tytuł ten mnie nie zawiedzie i spędzimy razem przyjemne, długie godziny. 

7. Trine 4: The Nightmare Prince

https://store.steampowered.com/app/690640/Trine_4_The_Nightmare_Prince/

Jestem fanką Trine dlatego też na premierę czwartej części gry wyczekiwałam z niecierpliwością i z nadzieją, że tytuł ten będzie dobry i nie zaliczy takiej wpadki jak trzecia część. Czwarta, najnowsza część uzbierała pozytywne recenzje więc zdecydowałam, że nie będę czekać na większą promocję i zakupię swoją kopię tej gry już teraz. Nie mogę się doczekać momentu w którym będę mogła pograć w tę grę. 

8. L.A. Noire wraz z dodatkiem. 

https://store.steampowered.com/app/110800/LA_Noire/

Uwielbiam klimaty detektywistyczne i kryminalistyczne dlatego prędzej czy później musiałam zaopatrzyć się w swój egzemplarz L.A Noire. Na temat gry słyszałam różne opinie. Jednak nie samymi opiniami żyje człowiek; sprawdzę czy gra jest warta poświęcenia jej swojego czasu. Mam nadzieję, że L.A Noire mnie nie zawiedzie. 

9. Lust for Darkness

https://store.steampowered.com/app/523650/Lust_for_Darkness/

Lust for Darkness bardzo intensywnie chodziło za mną od około maja bieżącego roku. Na każdej promocji tej gry miałam w głowie myśl “dobra, teraz to kupię”, ale jednak zawsze sobie odpuszczałam. Kupiłam ją jako dodatek do moich wielkich zakupów a przy dodawaniu jej do koszyka miałam w głowie myśl “to tylko siedem złotych, nie mam nic do stracenia”. Nie liczę na wybitne dzieło, ale mam nadzieję, że ja i Lust for Darkness się polubimy i spędzimy razem miłe kilka godzin. 

10. A Plague Tale: Innocence

https://store.steampowered.com/app/752590/A_Plague_Tale_Innocence/

Z niecierpliwością czekałam na premierę tej gry, pierwsze recenzje i opinie. Bardzo cieszyłam się, że gra nie okazała się klapą, a wręcz przeciwnie, okazała się czymś czym wiele osób się zachwyciło. Zanim dokonałam zakupu miałam w głowie fakt tego, że gra kosztuje prawie sto złotych i nie byłam pewna czy naprawdę chcę ją teraz kupować, ale ostatecznie podarowałam ją sobie jako prezent na święta. 

11. The Long Dark

https://store.steampowered.com/app/305620/The_Long_Dark/

Ja i The Long Dark mamy za sobą burzliwą przeszłość. Kupiłam kiedyś kod do tej gry na G2A czego bardzo szybko pożałowałam bo gra została usunięta z mojego konta steam. Zwrot pieniędzy oczywiście dostałam, ale mimo wszystko niesmak pozostał. Jednak stwierdziłam, że jest to gra zbyt dobra żeby tak długo się na nią obrażać lub w ogóle w nią nie zagrać. The Long Dark zawitało ponownie w mojej bibliotece z czego ogromnie się cieszę. 

12.  Agent A: A puzzle in disguise

https://store.steampowered.com/app/801480/Agent_A_A_puzzle_in_disguise/

Uwielbiam gry indie; w tym całym badnie na steamie można nieraz wygrzebać prawdziwe perełki i mam nadzieję, że taką perełką okaże się Agent A. Całokształt tego tytułu prezentuje się obiecująco - ciekawy i oryginalny styl graficzny, prosta acz intrygująca fabuła no i jest to gra logiczna, czego chcieć więcej? Mam nadzieję, że tytuł po ograniu przypadnie mi do gustu. 

13(1). Endless Fables 4: Shadow Within

https://store.steampowered.com/app/1129030/Endless_Fables_4_Shadow_Within/

14(2). Uncharted Tides: Port Royal

https://store.steampowered.com/app/1113780/Uncharted_Tides_Port_Royal/

15(3). Demon Hunter 5: Ascendance

https://store.steampowered.com/app/1020270/Demon_Hunter_5_Ascendance/

16(4).The Myth Seekers 2: The Sunken City

https://store.steampowered.com/app/1055310/The_Myth_Seekers_2_The_Sunken_City/

17(5).Queen's Quest 5: Symphony of Death

https://store.steampowered.com/app/1089660/Queens_Quest_5_Symphony_of_Death/

Powyższe pięć tytułów opiszę w jednym punkcie a to dlatego bo pochodzą od jednego wydawcy, są w podobnym klimacie a rozgrywkę mają praktycznie taką samą. 

Od 2015 roku jestem fanką gier studia Artifex Mundi. Staram się na bieżąco kupować wszystkie ich tytuły i powoli je ogrywać. Nie są to gry wybitne, nie rewolucjonizują świata gier, ale mimo wszystko są to gry przyjemne, które polecam każdemu. Można traktować je jako przerywniki między większymi grami, można podchodzić do nich jako do przyjemnego klikera na odstresowanie lub można w ogóle ich nie lubić i uważać za stratę pieniędzy i czasu. Ja jednak jestem w nich totalnie zauroczona i aktualnie nie wyobrażam sobie mojej biblioteki bez tych gier. Naprawdę bardzo polecam je każdej osobie otwartej na nowe, mniej znane gry. Myślę, że zrobię kiedyś podsumowanie wszystkich serii gier i pojedynczych tytułów ze stajni Artifexu by pokazać, które z ich gier są warte uwagi a które niekoniecznie. 

II. Co warto kupić?  

Po pierwsze, polecam zapoznanie się z moim postem na temat dziesięciu gier, które są mało znane a zasługują na uwagę. Tylko cztery gry z tego rankingu przekraczają próg dwudziestu złotych {Draugen, OneShot, Last Day of June i Dream Daddy: A Dad Dating Simulator(ta gra w ogóle nie jest na promocji)}

https://falshaa.tumblr.com/post/187949646149/mało-znane-gry-które-są-warte-uwagi

1. Portal Bundle

https://store.steampowered.com/bundle/234/Portal_Bundle/

Kto jeszcze nie grał w Portala niech lepiej biegnie, kupi i ogra obie części gry. Gra jest świetna, nie przesadzę gdy powiem, że jest wybitna. Tytuł ten bardzo polecam każdemu. Jest to dość ciekawa przygoda ze świetną i bardzo interesującą rozgrywką. 

2.  Half-Life Complete Pack

https://store.steampowered.com/bundle/231/HalfLife_Complete/

Tutaj sytuacja ma się tak samo jak z Portalem. W Half-Life powinno się zagrać nawet z samego faktu bycia graczem. Jest to jedna z tych gier, którą prędzej czy później trzeba chociaż spróbować ograć. 

3.  Thronebreaker: The Witcher Tales

https://store.steampowered.com/app/973760/Thronebreaker_The_Witcher_Tales/

Moja ulubiona gra w uniwersum Wiedźmina. Jeżeli jesteś fanem książki tytuł ten na pewno przypadnie Ci do gustu. Jest dość oryginalny, ciekawy i bardzo wciągający. Podczas gry nawet nie zwróciłam uwagi na to jak szybko mijają mi godziny. 

4. Danganronpa*

https://store.steampowered.com/bundle/3641/Absolute_Despair_Collection/

Danganronpa to gra Visual Novel; mimo to nie jest jak inne gry z tego gatunku. Jest dość długa, bardzo oryginalna i ciekawa. Tytuł ten ma swoje bolączki i nie jest idealny, ale mimo wszystko jest wart czasu i pieniędzy. Danganronpa ma na steamie trzy paczki możliwe do zakupienia; ja polecam kupić albo tą, którą wstawiłam wyżej albo tą, która zawiera dwie pierwsze części gry. Trzeciej części jeszcze nie ograłam o nie mam zbyt dużo czasu na obejrzenie anime, które dzieje się pomiędzy drugą i trzecią częścią. W paczce do której link wstawiłam wyżej jest jeszcze gra “ Danganronpa Another Episode: Ultra Despair Girls”, którą polecam; mimo tego, że tytuł odchodzi od motywu Visual Novel i jest zupełnie czymś innym to nadal jest godzien polecenia i przejścia. 

5. Far Cry 5

https://store.steampowered.com/app/552520/Far_Cry_5/

Far Cry 5 to zdecydowanie jedna z najlepszych gier jaką przeszłam w tym roku. Mimo, że to nadal Far Cry w którym questy mogą się być dość powtarzalne to jednak uważam, że gra jest godna polecenia; a jeśli interesuje Cię tematyka kultów i sekt to bym bardziej Far Cry 5 będzie strzałem w dziesiątkę. Mimo powtarzalności gra się w ten tytuł bardzo przyjemnie dzięki dobrym mechanikom rozgrywki. 

6. Slime Rancher 

https://store.steampowered.com/app/433340/Slime_Rancher/

Slime Rancher to symulator farmy, który potrafi posadzić gracza przed komputerem na długie godziny. Rozgrywka tutaj jest prosta jak 2+2, ale mimo wszystko gra jest bardzo przyjemna. Tytuł ten może posłużyć jako swego rodzaju przerywnik przy przechodzeniu większych produkcji. 

7. Darkest Dungeon

https://store.steampowered.com/app/262060/Darkest_Dungeon/

Ta gra to czysta SZTUKA. Jedna z moich ulubionych gier w ogóle. Klimat, rozgrywka, grafika, muzyka, lektor - wszystko w tej grze stoi na bardzo, ale to bardzo wysokim poziomie. Jednak powinnam tu zaznaczyć, że gra nie jest dla każdego i może nie przypaść Ci do gustu; dlatego też jeśli jesteś zainteresowany Darkest Dungeon polecam najpierw zakupić podstawkę, pograć i zdecydować czy gra podoba Ci się na tyle żeby zakupić dodatki. 

8. Dreamfall Chapters

https://store.steampowered.com/app/237850/Dreamfall_Chapters/

Dreamfall Chapters to moim zdaniem jedna z najlepszych gier przygodowych ostatnich lat. Jest długa, piękna i intrygująca. Jeśli jesteś spragniony nowych, ciekawych historii a zmęczyły Cię już gry telltale-like zdecydowanie polecam zaopatrzenie się w Dreamfalla. Jestem w stanie zagwarantować, że tytuł ten Cię nie zawiedzie. 

9. Beholder Pack

https://store.steampowered.com/bundle/3224/BehALLder/

Beholder to gra przyjemna i wciągająca. Mnie osobiście do gustu bardziej przypadła druga część w której spędziłam kilka bardzo długich sesji. Mimo wszystko pierwsza część razem z dodatkiem wcale nie jest gorsza i również jest warta polecenia. Jeśli lubisz dość niekonwencjonalną rozgrywkę polecam Ci Beholdera z całego serca. 

10.  Hellblade: Senua's Sacrifice

https://store.steampowered.com/app/414340/Hellblade_Senuas_Sacrifice/

Hellblade nie jest grą wybitną, ale jest wybitną historią, którą zdecydowanie warto poznać. Mimo, że rozgrywka może trochę męczyć to fabułą i klimat zawarty w tej grze nadrabiają wszelkie niedociągnięcia mechaniczne. Ps. Polecam grać z słuchawkami dla jeszcze lepszego wczucia się w klimat. 

11. My Big Sister

https://store.steampowered.com/app/733300/My_Big_Sister/

O My Bis Sister napisałam już tekst do którego Cię odsyłam. 

https://falshaa.tumblr.com/post/189290851289/recenzja-gry-my-big-sister

Według mnie warto dać to pięć złotych za taką grę. Polecam w stu procentach. 

12. Gris 

https://store.steampowered.com/app/683320/GRIS/

Piękna, artystyczna i interesująca gra przygodowo-platformowa. Jeśli jeszcze w to nie grałeś powinieneś szybko nadrobić zaległości. Gra jest warta swojej ceny i gwarantuję Ci, że jeśli zakupisz Gris to raczej się nie zawiedziesz. 

13. The Talos Principle

https://store.steampowered.com/app/257510/The_Talos_Principle/

Godny następca Portala. Mimo, że gry jeszcze nie udało mi się ukończyć polecam nie popełniać mojego błędu, zakupić ten tytuł i ograć do końca bo gra jest tego warta. Intrygująca fabuła, ciekawa rozgrywka i dobre zagadki, czego chcieć więcej? 

14. Trzy części Syberii

https://store.steampowered.com/app/46500/Syberia/

Syberia to świetna gra przygodowa, którą zdecydowanie powinna ograć każda osoba łakoma na dobre i wciągające historie. Mimo, że pierwsza i druga część mogą wydawać się archaiczne to nadal są warte zakupu i ogrania. Trzecia część mimo wielu bolączek wcale nie jest gorsza od swoich poprzedniczek. 

15. Child of Light 

https://store.steampowered.com/app/256290/Child_of_Light/

Child of Light to bajkowa gra RPG, której zdecydowanie warto dać szansę. Nie jest to tytuł zbyt popularny co bardzo mnie dziwi. Jest to dobra gra, która zaoferuje Ci kilka przyjemnych godzin rozgrywki w pięknym, bajkowym świecie. 

Posłowie. 

I to by było na tyle w dzisiejszym wpisie. Mam nadzieję, że choć jedna gra z mojej listy przypadnie Ci do gustu. Również bardzo chętnie przeczytam co Ty zakupiłeś na Winter Sale; skontaktować się zemną można poprzez prywatną wiadomość na tumblr lub w komentarzach na disqusie. 

Dziękuję za uwagę. 

[raydoee]

Wiedźmin (nie)idealny - Dlaczego gry i książki oddzielam grubą kreską?

Cześć!

Jako, że Wiedźmin jest bardzo ważną częścią mojego życia od blisko dwunastu lat to nie mogło zabraknąć go na moim blogu. Jednakże dla mnie Wiedźmin to przede wszystkim historie, które wypłynęły spod pióra Andrzeja Sapkowskiego a nie CDP; krótko mówiąc, jedyny i prawdziwy Wiedźmin moim zdaniem pochodzi z książek. 

W tym wpisie postaram się przedstawić Ci, drogi czytelniku, wszystkie rozbieżności i błędy, które robi gra. Zastanowimy się też czy gra o Wiedźminie to dobry Wiedźmin i dobra adaptacja. 

Post będzie podzielony na cztery części: Błędy ogólnie, które toczą się przez wszystkie/prawie wszystkie części gry, i błędy w każdej poszczególnej części gry Wiedźmin. 

Graj muzyko.

Nieścisłości i błędy ogólnie gier.

Stosunek do Geralta - Chłopom i innym bandziorom w drugiej i trzeciej części gry po prostu brakuje tego strachu, który Geralt budził w ludziach. Książkowy Geralt w zwykłych ludziach budził niepewność, strach, nawet przerażenie. W wyżej wymienionych częściach nie ma problemu z tym żeby na Geratla rzucił się byle chłop z siekierą i próbował go zabić. Fakt, w książce ludzie opluwali wiedźmina, rzucali w niego błotem i traktowali go jak psa, jednakże nikt nie miał odwagi się na niego rzucać.

Wygląd Wiedźminów - Po pierwsze, oczy wiedźminów. W książkach było powiedziane, że wiedźmini mieli gadzie oczy, a sam Geralt miał ciemne oczy. Po drugie, Geralt chyba w grze zapomniał, że lubił nosić przepaski na czoło. Po trzecie, Eskel w grze jest po prostu przyjemny z wyglądu a i jego głos jest całkiem sympatyczny i miły w odbiorze. Jego (Eskela) głos w książce był opisany jako bury, psi, a wygląd wiedźmina Ciri skomentowała “To nie był człowiek. Chociaż stał na dwóch nogach, chociaż pachniał potem i dymem, chociaż nosił normalne ludzkie odzienie, to nie był człowiek. Żaden człowiek, pomyślała, nie może mieć takiej twarzy.“

Architektura Kaer Mohren - Tutaj zdecydowanie brakuje tego długiego i ciemnego korytarza, którym tak dobrze zapamiętała Ciri a którym sam Geralt wjeżdżał konno. 

Geralt nie do ubicia - To jest chyba jeden ze śmieszniejszych aspektów wszystkich gier o wiedźminie. Geralt (jak i inni wiedźmini) przedstawiany jest jako postać przesadnie mocna, która jest w stanie wygrać walkę praktycznie z każdym, nawet z wielką zgrają brux. O ile mogę się zgodzić, że Wiedźmini byli lepszymi i bardziej sprawnymi wojownikami niż np. żołnierze, to niestety nie byli nie do ubicia i nie potrafili wygrać walki z każdym potworem, każdą zgrają potworów czy też całą wsią. W grze Biały Wilk rzuca się na każdego i z każdej walki wychodzi zwycięsko, w książce niestety wiedźmini nie mieli szans z wszystkim co żyje. Sam Geralt w grze jest przedstawiany jako najmocniejsza postać w całym uniwersum, co niestety nie jest prawdą. Przykładowo jedną z mocniejszych postaci od Geralta był Vilgefortz, który bez problemu mógł go zabić i miał ku temu dwie okazje. Pierwsza na Thanedd, której nie wykorzystał bo nie chciał zabić Białego Wilka z którym chciał się sprzymierzyć i co do którego miał pewien sentyment. Druga sytuacja miała miejsce na zamku Stygga, tu bez problemu mógł zabić Geralta, jednak zabiło go własne ego i pewność siebie; dzięki temu Geralt i Yennefer cudem uszli z życiem. Drugim przykładem może być to, że Geralt pod koniec “Pani Jeziora” wpadł w duże grono przeciwników z którymi nie mógł sobie poradzić mimo tego, że nie byli to zbyt dobrzy wojacy. Sam wtedy też został przebity widłami i prawdopodobnie umarł. Zgaduję, że jeśli w grze wystąpiłaby taka sytuacja to Geralt by wyrżnął wszystkich samemu nie odnosząc żadnych obrażeń czy poważnych ran. 

Błędy trzeciej części gry.

Fatalny błąd fabularny, czyli gdzie jest Fałszywa Cirilla? - Jeż z Erlenwaldu znany również jako Duny, ojciec Ciri, oficjalnie zginął wraz z Pavettą, matką Ciri, na wielkim morzu Głębi Sedny. Zapytasz pewnie co to ma do rzeczy? Ano to, że Duny to Emhyr Var Emreis. Po wypadku na Głębinie Sedny Vilgefortz teleportował Emhyra do cesarstwa Nilfgaardu. Nikt nie wiedział, że ojciec Ciri i Cesarz Nilfgaardu to ta sama osoba. Przechodzimy teraz do meritum sprawy, czyli dlaczego fabuła trójki nie ma sensu? Dlatego bo Emhyr nie mógł szukać Ciri żeby ta zasiadła na tronie Nilfgaardu, ponieważ cesarzową była już Cirilla, ta fałszywa. Była oficjalnie żoną Emhyra, ona żyła u jego boku a on faktycznie ją kochał. Co śmieszniejsze, Fałszywa Cirilla jest wspominana w drugiej części gry i ma się dobrze. 

Białe zimno a białe niewiadomoco - W grze Białe Zimno zostało ukazane jako bardzo groźna i niszczycielska siła z innego wymiaru, która zniszczyła wiele światów i w końcu zniszczy świat na którym żyje m.in Geralt, Triss, Yennefer. Jednak na ocalenie wiedźmińskiego świata jest szansa, a szansą tą jest Ciri, bo tylko ona (według gry) ma wystarczającą moc do zniszczenia tej przerażającej siły. W książce Białe Zimno to nic innego jak po prostu bardzo artystyczne określenie na epokę lodowcową spowodowaną zboczeniem globu z orbity. Samo Białe Zimno było nieuniknione, nie mógł powstrzymać go nikt, nawet Ciri. Jaskółka lub jej potomek miał/a tylko otworzyć Zakazane drzwi, tzw. Ard Gaeth, Wielkie Wrota, po to żeby przenieść ludzkość do innego świata. 

Zbroje, miecze i walki -  Zacznijmy od walk. Geralt jako najlepszy szermierz północy nie ma problemu z pokonaniem dużej grupy ghuli, ale problem sprawia mu pokonanie chłopa, który ma trochę wyższy level od Geralta. Może aż nadto się czepiam, ale według mnie odbiera to poczucie tego, że naprawdę gramy kimś kto świetnie włada mieczem. System walki również w jakimś stopniu odbiega od tego jak naprawdę walka u wiedźminów wyglądała. Całe szczęście mamy tutaj np. młynek czy ciekawie wykonane znaki, które są lepsze niż w drugiej części gry i stawiają trójeczkę w lepszym świetle. Kolejną sprawą są miecze. W grze o miecze wiedźmińskie aż się potykamy, podczas gdy w książce miecze, które posiadali wiedźmini były bardzo rzadkie i sami mutanci rzadko kiedy je wymieniali na coś innego. Niemniej ważną rzeczą dotyczącą mieczy jest to, że większość dość zwyczajny miecz jest dużo lepszy od mieczy np. Gwyhyrskich co z punkty widzenia książki nie ma sensu, ponieważ ostrza te były uważane za najlepsze na świecie. Kolejną głupotą dot. mieczy jest to, że różne dość mocne bronie możemy znaleźć u zwykłych kupców a jak już wspomniałam, wiedźmińskie miecze były bardzo rzadkie. Przejdźmy teraz do zbroi. Według mnie głupotą jest to, że wiedźmin może włożyć na siebie pełną zbroję płytową, która wręcz ograniczałaby jego ruchy i prędkość. Książkowy wiedźmin zazwyczaj chodził w ćwiekowanej kurtce i nie potrzebował pełnego opancerzenia. I tutaj mogłabym zakończyć ten punkt, ale chciałabym wspomnieć, że zdaje sobie sprawę z tego, że jest to gra RPG i te błędy są wytłumaczalne, chociaż z punktu widzenia książki są po prostu głupie. Moim zdaniem to, że wiedźmin jest grą RPG bardzo niszczy klimat faktycznego wiedźmina.

Alchemia - Ważnym błędem jest tu czas trwania eliksirów, który jest po prostu zbyt krótki. Efekt eliksiru w książce utrzymywał się przez całą walkę jak i również przez jakiś czas po walce. Książkowe walki zazwyczaj trwały dość długo więc czas trwania eliksirów również był długi. Drugą sprawą jest popijanie wyrobów alchemicznych podczas walki i ich natychmiastowe działanie. Z punktu widzenia książki ten system nie ma kompletnie sensu, wiedźmini zawsze pili eliksiry przed walką ponieważ eliksir potrzebował czasu na “wchłonięcie się” do organizmu jak i również wyroby te zawierały wiele negatywnych efektów do których organizm wiedźmina musiał się “przyzwyczaić.”

Strasznie okrojone z charakteru i wyglądu postaci - Pozwól mi, kochany czytelniku, że ten punkt podzielę sobie na kilka podpunktów. Wolę odnosić się bezpośrednio do konkretnej postaci i wyczerpać jej temat, niż skakać od jednej osoby do drugiej. 

Triss Merigold - Po pierwsze i najważniejsze, gdzie w grze podziały się jej długie, piękne i rozpuszczone kasztanowe włosy, które Sapkowski tak bardzo lubił opisywać? W grze zamiast tego mamy dwa ognistorude grube koki, które nijak nie pasują do Triss. Drugą sprawą są jej książkowe piękne i duże niebieskie oczy, wątpię by Triss chciała zmienić kolor swoich oczu na zielony. Kolejną sprawą jest to, że Merigold chyba zapomniała o tym, że zawsze nosiła suknie zapięte pod szyje, bo na piersiach posiadała liczne blizny z bitwy pod Sodden, w grze te blizny magicznie zniknęły a sama Dziecinka całkiem zmieniła swój styl ubioru. W końcu dochodzimy do charakteru Czternastej; w książce była dziewczyną miłą, oddaną, skorą do pomocy i zawsze służyła dobrą radą, jednak Merigold miała również swoje wady i tzw. charakter kurewki. Nieszczęśliwie zakochana w Geralcie bardzo chciała go do siebie przekonać co skutkowało tym, że często próbowała nim manipulować lub wykorzystywać niekiedy nawet fatalne sytuacje by móc się do niego zbliżyć (np. podczas trwania jej choroby), jednocześnie deklarowała przyjaźń i oddanie Yennefer czyli kobiecie, którą Geralt bardzo kochał i o której marzył, zresztą z wzajemnością. Książkowa Triss była fałszywa, nielojalna i egoistyczna. Mam wrażenie, że w grze zostały pominięte wszystkie jej wady a twórcy próbują ją faworyzować. 

Yennefer - Znowu zaczniemy od wyglądu, a konkretniej od włosów. Książkowa Yennefer miała długie, kruczoczarne włosy określanie burzą loków, które zawsze pozostawały w artystycznym nieładzie; Yenka z gry ma co najwyżej lekko pofalowane włosy przy końcach. Oczy Janeczki były ciemnofioletowe i rozmarzone, w grze ukazane są jako jasnofioletowe i nie mają żadnego konkretnego wyrazu. Yen miała również liczne ślady po swojej przeszłości, czyli po byciu garbuską, nie były to jednak wady strasznie ją oszpecające, ale mimo wszystko dostrzegalne dla sprawnego oka. Mowa tu o zbyt ciasnych ustach, o ramieniu, które było umiejscowione wyżej od drugiego, delikatnie cofniętym podbródku, mało regularnych brwiach i o zbyt długim nosie; za to w grze czarnowłosa jest idealna i nie widać żadnych wad jej wyglądu. Janka w książce miała również trójkątną twarz, w grze jej buzia wygląda jakby była lekko okrągła. Wygląd Yennefer możemy podsumować cytatem “Yennefer zaś, choć na swój sposób atrakcyjna, za piękność uchodzić nie mogła” i teraz śmiało możemy przejść do jej charakteru. W grze Yennefer została przedstawiona jako typowa zdzira, którą nie obchodzi nic poza własnym tyłkiem i której nie zależy na Geralcie i jego szczęściu, a jedynie na tym żeby usługiwał jej w rzeczach, które ona sama sobie zaplanowała. Yen w książce miała swój wredny charakterek, rzadko kiedy pomagała komuś bezinteresownie, była złośliwa, opryskliwa, wybuchowa, bezwzględna, bezlitosna i chciała się rządzić, ale w tym wszystkim miała serce dla bliskich i mimo braku wylewności emocjonalnej było czuć jej miłość do Geralta i Ciri; Janka była nawet gotowa oddać życie dla ich dobra. W grze oprócz chłodu nie czuć od niej nic. Uważam też, że w grze mimo zdzirowatego charakteru zabrakło jej tego “pazura”, który posiadała w książce. 

Ciri - Jaskółka i różnice między książkową nią a grową nią są dość duże. Po pierwsze, blizna Ciri; ta growa jest dość drobna i nie oszpeca jej, wręcz przeciwnie, nawet dodaje jej uroku! Ta książkowa pamiątka po Bonharcie była dużo większa i jak było powiedziane, trochę ją oszpecała. Sama Ciri po przegranej walce miała zmasakrowane pół twarzy. Na zdjęciu poniżej przedstawię jak mniej więcej powinna wyglądać jej blizna. 

(Źródło: https://planetagracza.pl/wiedzmin-3-ciri-blizna-mod-tekstury/)

Kolejna rzecz to włosy Ciri. W książce opisane były jako popielato mysie, w grze za to Ciri ma je całe bielutkie. Biorę jednak poprawkę na to, że w książce “Pani Jeziora” Geralt dostrzegł u gwiazdookiej białe pasma włosów, więc twórcy mogli po prostu uznać, że pewnie przez ten czas włosy ciri już całkiem zbielały. Zabawną rzeczą u Ciri również są jej obcasy. W czasach “średniowiecznych” podłoże nie było tak stabilne więc te obcasy by jej tylko przeszkadzały. Zapewne sama Ciri wolałaby biegać na boso niż się męczyć i utrudniać sobie walkę jak i ciągłą ucieczkę przed Gonem. Na siłę można również się przyczepić jej niezmywalnego makijażu. Wątpię by Cirilla miała czas się malować podczas ciągłego uciekania i ukrywania się. Można również uczepić się robienia z Ciri seksbomby i piękności. W książce Jaskółka przez Yen była nazywana brzydulką, a podsumowana “ładną brzydulką”. Również jej postura nie była zbyt kobieca i seksowna. W grze została ukazana jako szczuplutka klepsydra, w książce Ciri miała zwyczajną, lekko chłopięcą sylwetkę; saga kończy się gdy Zirael ma około szesnaście lat, więc raczej średnio możliwe jest to by aż tak drastycznie się zmieniła. Generalnie wygląd Ciri z gry można podsumować tym, że wygląda jak seksowny wiedźmin z cyckami. Przejdźmy teraz do charakteru Cirilli i tego co nie stykało. Książkowa Jaskółka była bardziej nieprzyjemna, ciężka w obyciu, zbuntowana, cyniczna, (bywała) brutalna, egoistyczna, miała skłonności do manipulacji i wyolbrzymiania różnych sytuacji. Fakt, nie brakowało jej zalet czy cechy takich jak upartość lub niecierpliwość, które zostały uwzględnione w grze. Jednakże Ciri z gry jest zbyt pozytywna i cukierkowa jak na osobę, która tyle przeszła i tak strasznie szybko się zmieniła. Mam wrażenie, że pominięto większość jej wad tylko po to, żeby ją sprzedać i żeby każdy ją polubił. Książkową Ciri po pewnym czasie było ciężko obdarzyć sympatią czy zaufaniem podczas gdy w growa Ciri zbiera wierną rzeszę zakochanych w niej od pierwszego wejrzenia osób. 

Eredin (i dziki gon)- Muszę przyznać, że ktoś kto tak popsuł i spłycił Eredina musi mieć niezły talent. Nawet nie wiem jak mam zacząć pisać o wadach Eredina z gry ponieważ elf został przedstawiony nijako i bez jakiejkolwiek głębi. W pierwszej połowie gry o Gonie i Eredinie wiemy tylko tyle, że są i szukają Ciri bo chcą podbić świat. Po odnalezieniu Ciri fabuła przyśpiesza na tyle, że nawet nie jesteśmy w stanie poznać po co dokładnie Eredin chce mieć Ciri, jaki ma plan w stosunku co do niej, kim jest czy chociażby jakie motywy nim kierują. Postać Eredina w grze wygląda jak żywcem wyjęta z jakiejś bajki dla dzieci. Przez całą grę ma się wrażenie, że Dziki Gon jest tylko tłem fabularnym a później, gdy fabuła zaczyna pędzić niczym Ciri na Kelpie, Dziki Gon okazuje się przeszkodą, którą wykoksowany Geralt musi zniszczyć. W książce byliśmy w stanie jakoś poznać co kieruje Eredinem, czego chce i jaki stosunek ma do niego chociażby Ciri. Czytając książkę można nawet wysnuć wniosek, że samej Cirilli Eredin się podobał i trochę się w nim podkochiwała. Przerażał ją, ale też jej imponował. Książkowy Eredin miał swoje ideały i motywy, którymi się kierował gdy czynił zło; chciał uratować swój lud i przenieść do innego świata a Ciri była mu potrzebna “do pomocy”.  Growy czyni zło dla samego zła a sama jego postać została sprowadzona do tego, że chce podbijać światy bez żadnego istotnego powodu, a po prostu dla własnej przyjemności, dodatkowo działając bez żadnej strategii czy planu. 

Błędy drugiej części gry.

Zanim zacznę wymieniać błędy drugiej części chcę odnieść się do tego dlaczego NIE UWAŻAM fabuły drugiej części gry o wiedźminie za błąd. 

Jak wiadomo fabuła w dwójce jest mocno upolityczniona co z wiedźmińskiego punktu widzenia może być trochę bezsensowne bo jak wiadomo Geralt jak i inni wiedźmini starali się pozostać neutralni. Jednakże nawet w książce zdarzały się sytuację w których sam Geralt musiał zerwać z neutralnością i stanąć po którejś ze stron (np. Bitwa o most na Jarudze). Dlatego uważam, że sama fabuła nie jest błędem i mogłaby nawet zdarzyć się w książce. Jednak jeżeli chcemy w dwójce grać postacią książkowego Geratla powinniśmy stanąć po stronie Iorwetha, ot taka ciekawostka. 

 System walki - Walki w drugiej części są najmniej kanoniczne i najbardziej odbiegają od standardu książkowego. Przykładem tu może być turlanie się Geralta. 

Wygląd Sheali - Zrobienie z niej seksbomby. W książce była raczej dość “skromna.” 

I tutaj kończą się błędy drugiej części gry o wiedźminie. Jak widać nie ma ich zbyt wiele i nie są przesadnie rażące. 

Błędy pierwszej części gry. 

Geralt i jego bycie playboy’iem - Najbardziej rażącym błędem pierwszej części gry był Geralt i jego zapał do seksu. Biały Wilk w książce jest “ruchliwy” i podoba się wielu kobietom, również z wieloma kobietami sypiał, ale to nijak ma się do tego co przedstawiono w jedynce. Jedynkowy Biały Wilk sprawia wrażenie jakby miał ochotę na wszystko co się rusza, nosi spódnice, ma cycki i puls. 

Yennefer Merigold - Najważniejszą wadą Triss w pierwszej części gry jest to, że to tak właściwie w ogóle nie jest Triss. Całe jej zachowanie, osobowość, charakter i styl mowy przypomina Yennefer; czasami można odnieść wrażenie, że twórcy gry chcieli stworzyć właśnie Yen a nie Merigold. Drugą sprawą jest jak zwykle wygląd Triss. Jeśli chodzi o włosy to tutaj jest lepiej bo nosi je rozpuszczone, jednak dalej są za krótkie i zbyt rude. Kolejną i zarazem ostatnią sprawą znowuż jest ubiór czarodziejki. Czternasta tutaj ubiera się zbyt wyzywająco i znowu zapomina o tym, że zawsze zapina sukienki pod szyję bo ma blizny na biuście, których niestety w grze zabrakło.

Adda - Twórcy gry mają naprawdę bardzo duży problem z włosami postaci z wiedźmina. Włosy Addy po odczarowaniu zrobiły się zupełnie białe, w grze widzimy, że księżniczka jest ruda. Zabawnym faktem jest to, że białowłosa miała również przydomek “Biała”. Kolejną sprzecznością jest to, że księżniczka w grze zachowuje się dość normalnie i nie wykazuje na to, że jest z nią coś nie w porządku, niestety w książce po jej odczarowaniu okazała się być upośledzona umysłowo. 

I to jest już koniec mój drogi czytelniku. Tak prezentuje się moja lista i uzasadnienie najbardziej rażących błędów we wszystkich częściach gry o wiedźminie. Nie wykluczam, że w przyszłości zrobię drugą część błędów, które teraz umyślnie pominęłam, a które są mniej dostrzegalne i w ogóle nie rażące, ale mogłyby posłużyć jako fajne ciekawostki i smaczki. 

Dziękuję za uwagę.

[raydoee]

Life Is Strange - skrajnie głupia gra ze skrajnie pozytywnymi ocenami.

W tekście będę znęcać się nad znanym i kochanym tytułem jakim jest Life Is Strange. Osoby, które nie potrafią znieść tego, że ich ukochanej rzeczy wytykane są wady i błędy proszone są o nieczytanie tego. Ostrzegałam.

Cześć!

Bardzo, ale to bardzo chciałabym podzielić się moją niepopularną i kontrowersyjną opinią na temat Life Is Strange. Już naprawdę denerwują mnie praktycznie same pozytywne recenzje na temat tej gry, pomijanie jej wszystkich wad i ślepe zapatrzenie w “growego boga gier przygodowych ostatnich lat”. 

Max - Główna bohaterka już dawno nie była tak niesympatyczną i nudną postacią. 

Pierwszą wadą tej gry jest sama główna bohaterka. Niczym nie wyróżniająca się, skryta i wścibska nastolatka, której jedynym talentem jest robienie sobie selfie. Postać tego typu nie byłaby niczym złym gdyby była postacią poboczną i nie musielibyśmy spędzić z nią całej gry. Nie zrozum mnie źle, ale jak mam czerpać przyjemność z rozgrywki jeśli calutką grę muszę spędzić z kimś w najlepszym przypadku nudnym i nieciekawym a w najgorszym wypadku wścibskim i irytującym? Okej, może nie byłoby tak źle gdyby nie to, że cały czas muszę słuchać jej myśli, znosić jej nieudolność i niską inteligencję. Dodatkowo Max bardzo lubi oceniać innych na podstawie tego co mają, bo przecież skoro ktoś ma lepszy sprzęt od niej znaczy, że jest złym człowiekiem, prawda? Nastolatka nie ma własnego zdania i całą grę steruje nią Chloe za którą ślepo podąża i traktuje ją jak guru, jednocześnie Max pragnie dorównać guru Chloe czyli nieznanej Rachel Amber.

Parę przykładów nieudolności głównej bohaterki: 

Początek gry, Max chce wejść do akademika, ale o nie! Na schodach siedzą jakieś dziewczyny, co ja teraz zrobię? Przejście obok kogoś przecież jest zbyt trudne, muszę wymyślić jakiś pokomplikowany plan! 

Max chce zabrać jakieś papiery z biurka, ale o nie! Na tych papierach stoi sok, więc najpierw muszę spróbować wyciągnąć je siłą spod soku a dopiero później cofnę czas i jednak przesunę ten “głupi sok”. 

Max chce wykraść się w nocy z akademika, ale o nie! Najebany dyrektor stoi przy bramie. Zaraz, czy przypadkiem Max nie ma mocy cofania czasu podczas której może się teleportować? No najwidoczniej w tym momencie akurat jej moc (znowu - przejdę do tego w innym punkcie) nie działa tak jak powinna i Max nie może po prostu przejść obok dyrektora a jak już to zrobi to po prostu cofnąć czas, to byłoby zbyt łatwe! 

Max musi włączyć alarm przeciwpożarowy, ale oczywiście odmawia zrobienia tego bo musi mieć młotek. Serio? Czy Max jest taką sierotą, że nie może użyć np. łokcia lub kolana tylko woli marnować czas na podniesienie młotka? 

Cofanie się w czasie - Jak właściwie działa ta moc? 

Odpowiadając na pytanie, nikt nie wie, nawet najstarsi górale. W pierwszej scenie moc pokazuje, że Max może cofnąć się w czasie, ale nie zostaje w miejscu w którym jej użyła a po prostu teleportuje się do miejsca w którym była. Przy następnym użyciu mocy okazuje się, że Max wcale nie teleportuje się do miejsca w którym była tylko po prostu, jak wybraniec losu, cofanie czasu nie wpływa na nastolatkę ani na przedmioty, które dzierży. Sprowadza się to do tego, że Max mogłaby napaść na sklep, ukraść najdroższe przedmioty, wyjść, cofnąć czas, iść sprzedać fanty i żyć w luksusach.  Później dowiadujemy się, że Max magicznie może zatrzymać czas na tyle żeby dotrzeć do Kate, ale gdy już wejdzie na dach okazuje się, że aktualnie nie może cofnąć czasu. W momencie w którym wydaje nam się, że to tyle i tak wygląda ostateczna moc dziewczyny dowiadujemy się, że hej, Max może teleportować się do sytuacji w których brała udział, warunkiem jest to, że może robić to tylko za pomocą zdjęcia. Podsumowując - moc Maxi działa zależnie od tego co aktualnie pasowało do fabuły pomijając wszelkie zasady logiki. 

W tej całej mocy boli mnie jeszcze to, że w pewnym momencie zaczynamy jej głupio nadużywać bo tego wymaga gra, przez co dość ciekawy koncept cofania czasu zamienia się w coś nudnego i męczącego. 

Chloe i Max - toksyczna przyjaźń chyba nigdy nie została odebrana tak ciepło jak w Life Is Strange.

Co sądzę o Max już wiecie, teraz pora na powiedzenie kilku słów o Chloe i całej relacji obu dziewcząt. 

Chloe chciała zostać przedstawiona jako typowa zbuntowana nastolatka po przejściach, w praktyce została pokazana jako narkomanka, mitomanka, kleptomanka, osoba, która została wywalona ze szkoły i wini każdego za to, że spotkało ją w życiu coś złego; żyjąca na poddaszu u rodziców bez jakichkolwiek realnych planów na przyszłość czy siebie. Jest arogancka, samolubna, egoistyczna, nie potrafi znieść tego, że ktoś ma inne zdanie, manipuluje, gra na emocjach, nie lubi nikogo, nawet siebie i wykorzystuje ludzi, którym na niej zależy. Cudowna przyjaciółka i wspaniała osoba, prawda? 

Chloe poznajemy w sytuacji gdy próbuje wymusić pieniądze od Nathana, ona go prowokuje, on się denerwuje, ona naciska jeszcze bardziej a on nie wytrzymuje i strzela w nią, wtedy też poznajemy moce Max. Dziewczyny spotykają się drugi raz na parkingu gdzie już się rozpoznają. Okazuje się, że kiedyś były przyjaciółkami, ale Max bez słowa wyjechała z ich miasteczka i nie było jej przez pięć lat. Jako dobra przyjaciółka Chloe zabiera ją do siebie; w aucie cały czas suszy jej głowę, a w domu postanawia leżeć i palić blanty. 

Dobra, bądźmy szczerzy, jak często zdarza się, że nagle, niezapowiedzianie ktoś znika z naszego życia, pojawia się i wszystko jest jak dawniej? Prawie nigdy, są to wyjątkowe przypadki, które bardzo pracowały na to żeby odbudować swoją relację. To daje nam znać, że Chloe wcale nie zależy na przyjaciółce a jedynie na kimś kim będzie mogła się wysługiwać i pomiatać. Przez całą grę Chloe wysługuje się Max i wykorzystuje ją do własnych celów. Sytuacje, które zaraz przywołam powinny nakreślić Ci, drogi czytelniku dlaczego uważam, że ta przyjaźń jest nieprawdziwa i toksyczna: 

Max chce odebrać telefon od Kate, która cierpi na depresję. Chloe ją (Kate) zna i zna jej sytuację, ale postanawia zrobić “przyjaciółce” awanturę o to, że nie widziała się z nią przez pięć lat a ta teraz śmie odbierać telefon od kogoś innego. Chloe, proszę Cię, przestań być zadufaną w sobie kurwą i w końcu zacznij dostrzegać to, że świat nie kręci się wokół Ciebie.

Dziewczyny jadą na wysypisko. Chloe chce zorganizować sobie strzelnicę, ale najpierw “dziewczyny muszą razem pozbierać butelki”, czemu dałam to w cudzysłowie? Bo to Max musi odwalić czarną robotę, Chloe podczas gdy brązowowłosa zbiera butelki jest zajęta piciem piwa, staniem i byciem głupią cizią. 

Chloe podczas nocnego włamania do szkoły prosi Max o to czy może ukraść pieniądze, które mają być przeznaczone na fundusz dla niepełnosprawnych. Jeśli się nie zgodzimy, Chloe obrazi się na Max; jeśli się zgodzimy to automatycznie jesteśmy jej najlepszą przyjaciółką. 

Podczas kłótni z rodzicami możemy obrać stronę Chloe lub jej ojczyma Davida. Jeśli wybierzemy Davida Chloe będzie bardzo zła i rozżalona, bo przecież skoro ona go nienawidzi to jak Max może się za nim wstawić? 

Cała ta relacja Chloe i Max utwierdza mnie w fakcie, że brązowowłosa może cierpieć na syndrom sztokholmski. Chloe praktycznie cały czas się nad nią pastwi a Max nadal jej usługuje i robi wszystko o co ją poprosi. 

Gra porusza problemy społeczne w strasznie płytki sposób.

Najważniejszy wątek w tym temacie to depresja i próba samobójcza Kate. I naprawdę bardzo szanuję za próbę ruszenia tematu, jednak zostało to zrobione w tak płytki sposób, że szkoda mówić. Sama Kate i jej problemy służyły tylko i wyłącznie temu żeby twórcy mogli wrzucić do gry cliffhangera. 

Zapychanie gry niepotrzebnymi treściami.

Zbieranie butelek na wysypisku śmieci, skradanie się pomiędzy światłem latarek, przekombinowane i na siłę wrzucone zagadki typu grzebanie w rzeczach Davida, kierowanie byłym wojskowym, który musi zneutralizować fotografa (bo jak się okazuje były wojskowy nie potrafi posługiwać się bronią). Czemu to wszystko miało służyć? Wydaje mi się, że temu żeby sztucznie wydłużyć czas gry bo recenzenci i krytycy narzekali na nierówność odcinków. Co wniosło to do gry? Kompletnie nic. 

“Twoje wybory nie będą miały żadnego znaczenia więc nie przejmuj się nimi.”

Gra tego typu powinna sprawiać iluzję tego, że wybory się liczą. W Life Is Strange tego nie doświadczymy bo wszystko sprowadza się do jednej jedynej innej linii dialogowej. Nie zostanie nam nic utrudnione albo odebrane, jeśli dialog nie pójdzie po naszej myśli to po prostu możemy cofnąć czas i kombinować tak żeby w końcu udało się przegadać inną postać.

W ostatecznym rozrachunku (zakończenie) okazuje się, że wszystko co robiliśmy i wszystko nad czym bardzo poważnie rozmyślaliśmy jest bez znaczenia bo oto dostajemy wybór: “Uratuj Chloe” lub “Uratuj Arcadia Bay”. Zakończenia można podsumować jednym zdaniem: Jedno jest strasznie głupie a drugie tylko głupie. Jeśli uratujemy Chloe, Max popisze się tym, że mimo daru jaki dostała niczego się nie nauczyła i dalej chce tkwić w toksycznej przyjaźni. Jeśli wybierzemy ocalenie Arcadia Bay okaże się, że wszystko co zrobiliśmy i wszystko nad czym pracowaliśmy całą grę jest bezwartościowe, ale Max nauczyła się wyciągać wnioski i jest w stanie podejmować dojrzalsze i samodzielniejsze decyzję. 

Niezgodności fabularne i stereotypowe podchodzenie do tematu.

Gdybym miała wypisywać po kolei wszystkie niezgodności i stereotypy jakie trapią tę grę spędziłabym nad tym postem dodatkową godzinkę lub dwie. Wymienię zatem parę przykładów rzeczy, które według mnie są skrajne.

Szkoła fotografii - serio? Takie coś w ogóle istnieje? 

Alyssa - Otyła dziewczyna, która z nikim nie rozmawia, czyta książki i każdy się z niej śmieje. Jest również strasznie niezdarna przez co nie tylko koledzy z gry mogą się z niej śmiać. Bardziej stereotypowo się nie dało? 

Victoria - Bogata dziewczyna, która jedyne co ma w głowie to ciuchy, pieniądze i ostre imprezowanie. Ma również swoje dwie służki po jej lewej i prawej stronie. Kreowana na złą i głupią postać z bogatymi rodzicami, którą lubi każdy i która podrywa nauczyciela. 

Urwanie wątków fabularnych, które mogły być bardzo ciekawe, typu: Nathan i sekret rodziny Prescott, depresja Kate. 

Nie wytłumaczenie jak działa moc Max (wspomniana w tym wpisie) i jak w ogóle działa cały ten świat. 

Sytuacja na torach: Chloe zaklinowała nogę między szynami a tu nagle nadjeżdża pociąg. Musimy wtedy obejść cały “system kolejowy” gry, jakby po prostu Chloe nie mogła wyciągnąć nogi z buta. 

Wspomniany wcześniej były wojskowy, który nie potrafi poradzić sobie z fotografem. 

Strzelanie do butelek na wysypisku śmieci. Chloe, na tym pistolecie masz takie coś co pozwala lepiej celować, skorzystaj z tego. Nie potrzebujesz mocy cofania czasu żeby nauczyć się strzelać. 

Razem z Chloe zabawiamy się na wysypisku śmieci, nagle wchodzi Frank, któremu przyjaciółka Max jest winna pieniądze, mamy wtedy “ważny wybór”: Spróbować strzelić lub opuścić broń. Oczywiście gdy wybierzemy opcję strzału okaże się, że pistolet jest nienaładowany; ja w tej sytuacji cofnęłabym czas i po prostu naładowała broń albo (to jest najlepsze rozwiązanie) powiedziała Chloe “Hej! Chodź schowamy się, Frank zaraz tu będzie i zacznie Ci grozić”. To byłoby zbyt proste, prawda? Trzeba komplikować wszystko. 

Max i Chloe udają się do Franka po jakiś świstek. Pewnie teraz myślicie, że mogły wejść do jego kampera, zabrać to po co przyszły i cofnąć czas? Nic z tych rzeczy. W tym momencie przechodzimy do sekwencji w której: a) Frank zginie b) Frank zostanie postrzelony c) Frank da nam świstek. Serio? Max, po co Ci te moce skoro nawet nie potrafisz ich użyć w najprostszy i najbardziej logiczny sposób?

Dialogi są tak żałośnie napisane, że aż w człowieku budzi się poczucie żenady. Mam wrażenie, że osoby, które to wymyślały i pisały nigdy nie przebywały w gronie nastolatków. 

Zakończenie. 

Chyba to wszystko co chciałam przekazać. Męczy mnie to od dawna i teraz w końcu mam okazję o tym napisać. Cieszę się, że mogłam przelać te myśli na bloga.

Dziękuję za uwagę. 

[raydoee]

Hello World.

Pierwszy post na blogu zawsze jest stresujący, bo tak właściwie nigdy się nie wie co napisać żeby zrobić dobre pierwsze wrażenie. Pewnie powinnam się przedstawić i w skrócie powiedzieć co będę tu zamieszać; może nawet zacznę od tej formułki, będzie łatwiej. 

Cześć! 

Jestem [imię?] i jestem pasjonatką gier komputerowych. Interesuję się nimi od kiedy pamiętam i temu też chcę poświęcić bloga. Będę zamieszać tu różne teksty, recenzje czy chociażby głupie topki z przemyśleniami, które tkwią mi w głowie od kilku lat a jakoś nigdy nie miałam odwagi ich napisać i opublikować. 

Ostrzegam, że blog nie będzie prowadzony w sposób profesjonalny i “blogerski”, będzie to raczej mój dzienniczek myśli, które tkwią w głowie, a z powodu braku odwagi nie miałam nigdy okazji się nimi w pełni podzielić. Potraktuj mój nick i mój avatar jako mnie, a mnie potraktuj jako dobrą koleżankę, która wylewa na Ciebie swoje myśli, które od wielu lat siedzą w jej głowie. Weź herbatę, usiądź i po prostu rozkoszuj się moimi nieprofesjonalnymi tekstami. Rozkoszowanie się pisanymi tekstami to piękny sposób na relaks i miłe spędzenie czasu. 

Pragnę również zaznaczyć, że nie mam zamiaru się ograniczać jeśli chodzi o słownictwo i moje przemyślenia. Chcę by teksty pisane przeze mnie były w pełni naturalne i oblane emocjami. Chcę żebyś poczuł się jak podczas rozmowy, której nigdy nie przeprowadzimy i chcę żebyś poznał mnie chociaż nigdy się nie poznamy. 

Dziękuję za uwagę.