lelijke woorden kunnen ook mooi zijn

twee meisjes die het toch wel heel leuk vinden om met woorden te spelen

[lettersfromadreamgirl]

my hidden talents include romanticising everything, oversharing, crying, and overthinking 

[sc-ipio-deactivated20230803]

[softbull-deactivated20181230]

not to sound like a soft bitch but i’m really in the mood to fall asleep in someone’s arms

[minotauri]

if you’re not standing barefoot in the heart of a foreboding forest and chanting to the old gods as the moonlight tangles its fingers in your messy hair and caresses your dirt-streaked cheeks what even is the point

[myreticentvale-deactivated20231]

Keep the flame going for those we have lost to suicide. 

[maddisonkennedy-deactivated2017]

Couldn’t scroll

[thy-devil-princess-deactivated2]

I don’t give a fuck if this doesn’t suit your ‘theme’ have a heart and reblog.

[skinandbonewishes]

Reblog

[knuffelend]

Vroeger werd mij altijd verteld dat ik naïef ben. Ik wist bijvoorbeeld al op jonge leeftijd dat de kerstman niet ‘echt’ was, maar verzonnen door de maatschappij, al was ik nog te jong om te begrijpen dat eigenlijk de kapitalistische wereld erachter zat. Toch vond ik op een decemberochtend ingepakte cadeautjes onder de plastic kerstboom die wij elke winter van de zolder haalden. Enthousiast rende ik naar mijn moeder om te vertellen dat de kerstman was geweest, waarop ze doodserieus antwoordde dat de kerstman helemaal niet bestaat en dat zij die cadeautjes daar zelf had neer gelegd. Dat heet sfeer, zo’n boom, zei ze. Ondanks dat het me nog geen minuut geleden voor de zoveelste keer verteld was dat de kerstman verzonnen is, kon ik niet geloven dat het mijn moeder was die de cadeautjes onder de boom had gelegd. Ik wist het wel, maar ik wou gewoon dat de wereld zo mooi was dat er een oude man cadeautjes rondbracht in plaats van geld uit te geven voor egoïstische doeleinden. Is het nou goedgelovig? Of hoopte ik gewoon dat de wereld een stuk mooier zou zijn dan ‘ie eigenlijk is?

Tot op de dag van vandaag probeer ik het allerbeste van mensen in te zien. De wereld is gevuld met zo enorm veel goede mensen die me elke dag opnieuw inspireren met wat ze doen en denken. Maar toch lijkt het alsof ik me de laatste tijd iets te vaak laat meeslepen in de mooie verhalen, het enthousiasme en de inspirerende woorden die uit iemand komen.  Op zulke momenten vergeet ik al het duistere in de wereld, al het duistere in mijn hoofd en het bestaan van de slechte mens. Ik ga zo in op die ‘vibe’ die ik voel, op het verbinden van gedachtenspinsels en ambities dat ik verloren raak in die spirituele wereld van gedachten die rondzweven als vliegjes aan de horizon die nooit gevangen worden. Ik raak mezelf kwijt in mijn dromen over hoe mooi iemand kan zijn. Ik wil vleugels om mee te vliegen met de vliegjes aan de horizon en mezelf te verliezen in die dromen, in de welvaart waar ik altijd zo op hoop. Misschien heb ik te veel narigheid gezien in mijn jeugd dat ik het nu niet meer kan relativeren, misschien wil ik het wel gewoon niet zien, maar waarschijnlijk verlang ik gewoon zo naar het gevoel van verbinding dat ik vergeet dat er ook nog een wereld bestaat buiten die denkbeeldige armen die iemand om me heen slaat wanneer ik me verbonden of geïnspireerd voel. Door de hoeveelheid alcohol weet ik niet meer wat de reden was waarom mijn ik me zo verbonden voelde met jou op die avond, maar op een of andere manier eindigden mijn lippen op de jouwe en waren we nu verbonden op een hele andere- niet spirituele manier. Je gaf me een stukje van de onuitgesproken versie van jezelf, een stukje liefde. En ik hapte alsof ik al weken niks meer te eten had gehad als een armoedig kind dat op straat leeft in een derdewereldland. Bedelend om klusjes, koekjes of geld om koekjes van te kopen.  Ik zal nooit meer de dag vergeten dat een man naar me toe kwam en een bloederige stomp uit zijn mouw tevoorschijn toverde. Hij vertelde me dat hij een ongeluk had gehad, maar de wond vertelde me dat hij zijn eigen hand had afgesneden. Hij had al weken niet gegeten, geen schoon water meer gedronken. Hij had geld nodig, en op deze manier kon hij geld bedelen bij de meelevende toerist, voor medicijnen. Of gewoon brood en water, want elke keer dat ik hem zag leek de wond meer te gaan ontsteken. Het is onvoorstelbaar dat iemand een deel van zichzelf zou afhakken, door zulke pijn zou gaan, om te overleven. Maar als ik erover nadenk, offer ik een deel van mezelf op elke keer dat ik een stukje liefde kan krijgen. Ik geef mijn lichaam weg aan de mensen die zien dat ik een hopeloos stukje vlees ben dat verlangt naar de liefde die ze nooit heeft gehad. De warmte van twee armen om je heen, iemand om je leven mee te kunnen delen. Ik denk vaak dat het me best goed af gaat, dat ik zo zelfstandig en onafhankelijk ben. Maar dat is juist de reden dat ik zo verlang. Dat ik hap.

Ik wil geloven dat jij niet het persoon bent dat daar gebruik van maakt. Dat je niet van me af kon lezen dat ik verlang naar warmte en affectie. Toch verlies ik die hoop een klein beetje meer en beland ik weer in die put van teleurstelling. Het gevoel dat ik wéér voor een lege boom sta. De kerstman kan niet langskomen met cadeautjes als hij niet bestaat. En na een kleine twintig jaar vind ik dat nog moeilijk om te geloven.

[dromendrinkenalsontbijt]

179/365

[fijnemomentjes]

Maar ze bleef de woorden ‘ik verdien jou niet’ herhalen, keer op keer.

[fifthtee]

[wnq-writers]

I’m going to love you. You don’t have to love me back. But I’m going to love you with my whole heart. And even if you break my heart, I will always wish the best for you. I’ll love you for me, not for you. Because love is a flower growing in my heart, and if my heart chooses to grow a blue flower for you, I will trust my heart. So I love you. Even if you don’t love me back.

blueemelancholia (via wnq-writers)

[deeplifequotes]

Travel while you’re young and able. Don’t worry about the money, just make it work. Experience is far more valuable than money will ever be.

(via deeplifequotes)

[tre-cool-swallovvs-deactivated2]

Am I Being Too Sensitive Or Are People Treating Me Like Shit: a debut novel by me

[potato-w-a-weird-haircut-deacti]

And the sequel; Am I Overreacting Or Am I Supposed to be Angry

[knuffelend]

Ik hoop dat je op de plek waar je nu bent net zo kan genieten van die kleine dingen als dat je bij ons altijd kon. Ik hoop dat je ook daar nooit opgeeft, je nooit weg laat slaan door een tegenslag. Ik hoop dat je daar uiteindelijk ook je eigen plekje gaat vinden en dat koestert, net zoals je bij ons altijd deed. Want jouw eigen plekje bij ons zal nu altijd leeg blijven…

[knuffelend]

[regenstorm]

Music you love is like a warm hug on a dark day.

NM

[coltre]

please take pictures of your friends. take pictures of your friends when they laugh, and when they are happy. And when they are sad, too. Take pictures of them partying, studying, eating, or sleeping in your bed. Take pictures of their new hair color, or new shoes, take pictures of them while they roll their first cigarette, and take pictures of their last, when they quit smoking. take pictures of your friends just being themselves. Tell them they are beautiful all the time you think it. They may dislike these pictures now. but  one day, very very far from this year, they will be thankful

[sourwolfsam]

Gryffindors are bright mornings, leaves dripping in gold. They’re the trailblazers, unafraid of the road ahead. They’re laughing so loud your stomach hurts, the knowledge that your friends are right behind you wherever you go. They’re ice skating with someone you love, clinging on to them for dear life. They’re make-believe games with quests and dragons and swords pointing at the sky. They’re rosy cheeks, winter winds and freezing hands. They’re the adrenaline when a plane takes off, the drop at the top of a rollercoaster. They’re delighted screams and freedom, the wind through your hair. They’re panting, pillow fights, feathers bursting into the air. They’re finger painting and festivals and burning sunsets. They’re the burn in your lung after chasing something you’ll never be able to catch. 

Hufflepuffs are honey and flowers and the soft autumn sun. They’re knitted jumpers and scarves and soft tan boots. They’re fresh air and nature, the sound of birds singing. They’re rolling down a hill in the spring, grass stains on your knees, daisy chains in your hair. They’re waving at someone across a crowded room, bright smiles and laughter. They’re coming home after a long day and seeing your family. They’re playing fetch with your dog, your cat weaving between your feet. They’re fluffy socks and song birds and kraft notebooks with hand drawn patterns. They’re throw cushions on a bed, a tiny cottage surrounded by wilderness. They’re the ground beneath your feet, the air that you breathe. They’re the light you chase when you thought you’d never see the morning. 

Ravenclaws are leather bound books and overstocked libraries. They’re waking up at two am to google that thing that’s bugging you. They’re journals with half the words crossed out, scribbles and ink stains and missing pages. They’re stretching when you’ve been hunched over all day, rolling off the edge of a bed, burrowing in blankets. They’re torch light and held breaths and reverent whispers. They’re the entire night sky and everything beyond it; the embodiment of the universe. They’re desperate searches and hidden castles and ghost stories by firelight. They’re the mystery of a dark corridor, the force of a whirlwind. They’re the excitement of discovery, the rustle of crunched up paper. They’re the last whisper before you fall asleep. 

Slytherins are foggy hillsides and picturesque landscapes. They’re hand written love notes and subtle glances across a classroom. They’re black boots, long coats, buttons done up to the top. They’re tipping your head back to breathe the air, kicking up stones on a deserted path. They’re mirrored lakes, everything below the surface. They’re the confidence to get something right, the feel of magic in your fingertips. They’re holding your breath underwater, pretending to be a mermaid when you swim. They’re finding that one song that makes you want to create a storm. They’re the chill in the breeze, the force in the tide. They’re enchanted forests and lingering glances and long drives. They’re the lightning and the thunder and everything in between.