A Fangirl’s Dream Come True: ONE OK ROCK live in Manila (part 1)
Note: I want to share my experience in #ONEOKROCKLiveinManila. I will write this in my mother tongue, which is Filipino to fully express myself. (Photo credits to Senpai May)
January 19, ang araw na pinakahihintay ko. Ito yung araw na magco-concert ang pinakamamahal kong banda na ONE OK ROCK. Hindi ako makapaniwala na ito na ang araw na 'yon. Ito na talaga 'yung araw na hinihintay namin lahat. Hindi talaga ako makatulog kagabi dahil sa excitement at naninibago na rin dahil lumipat ako sa bagong bording house. Sinubukan kong matulog pero wala. Hindi ko talaga kayang matulog kaya nag-post na lang ako ng post sa Twitter with the #ONEOKROCKLiveinManila. 4:00 am pa dapat kami magkikita ng mga kasama ko sa organization pero 2:00 am pa lang gumayak na ako. Naisip ko nga na baka hindi ako tumagal bukas dahil puyat rin ako kagabi. Yung talaga yung ikinawo-worry ko. Baka antukin ako tapos wala naman akong matutulugan sa MOA.
Mga ilang minuto pa ako naghintay ng text mula sa mga kasama ko kung lalabas na ba kami ng gate para abangan yung bus na papuntang Pasay. Tapos noong nag-text na sila, nagpaalam na ako sa classmate ko which happens to be my room mate. Noong nakatawid na kami ng kalsada, nagka-kwentuhan na kung gaano kami ka-excited sa papalapit na concert. 'Yung isa pa namin kasama nakasakay na doon bus na papuntang Pasay dahil sa terminal siya sumakay. Ina-update niya lang ako kung na saan na 'yung bus. Noong dumaan na yung Golden Bee bus na papuntang Pasay, pinara ko.
Noong nakasakay na kami, nakatabi ko sa bus si ate Ivy. Fan rin siya ng ONE OK ROCK at manonood rin ng concert. Bias niya si Taka at Ryota. Ang dami rin namin napagkwentuhan tungkol sa ONE OK ROCK. Nakakatuwa dahil napagbuklod kami ng OOR. Nang dahil sa musika nila, nagkakasundo kaming mga fans nila.
Medyo naging matagal nga lang yung pag-byahe namin papuntang SM Mall of Asia. 10:00 am na kami nakarating doon. Sa sobrang tagal kong nakaupo, na-butthurt ako (Literally, hahah.) Noong saktong dumating kami sa MOA, yung nag-flash na commercial sa screen ng arena ay yung concert ng ONE OK ROCK. Nung nakita ko yun gusto kong sumigaw ng, “This is it!” This is the day that every ONE OK ROCK fan is waiting for. Gumala muna kami sa SM. Nagbabakasakaling makita o makasalubong sila Taka somewhere. As if naman magpapagala-gala sa MOA yung mga 'yun sa araw ng concert nila. Edi dinumog sila ng fans. Pero malay mo naman makita nga namin sila, possibilities are endless. Before kumain ng lunch, nagpasama ako sa National Book Store. Wala pa kasi akong notebook. Ngayon week kasi ang start ng second semester namin. Ang swerte nga namin dahil yung ibang OOR fans, midterms nila this week kaya hindi makapunta yung iba sa concert. Anyways, noong nasa loob na kami ng bookstore, nakita ko yung pulang Cattleya notebook at ang biglang pumasok sa isip ko ay si Taka. Pati ba naman sa mga ganitong bagay, si Taka pa rin ang naiisip ko? Pumila na ako para bayaran yung notebook. Ang haba ng pila pero medyo mabilis naman ang pag-usad kahit papaano. After ko makabili ng notebook, ang dami namin nakakasalubong sa daan na nakasuot ng ONE OK ROCK shirt. Grabe, parang gusto ko silang harangin isa-isa para tanungin kung sino ang bias nila.
Sa Tokyo Tokyo namin napagkasunduan na kumain ng lunch. Ang in-order naming apat ay cheesy pork katsu yata yung pangalan. Kaunti lang yung kinain ko, wala kasi akong gana. Lahat naman kami kaunti lang ang nakain. Pare-pareho kaming nagsabi na sana sushi na lang ang in-order namin. Wala talaga akong gana. Makita ko lang si Taka sa personal, busog na ako. Hahaha, I'm serious. Yung red tea ko, wala pa sa kalahati ang nainom ko. After kumain, uminom ako ng Enervon dahil nagwo-worry nga ako na baka antukin ako mamaya. But I'm sure, sa mismong concert mawawala yung antok na mararamdaman ko if ever na antukin nga ako.
After kumain, pumunta na kami sa parking lot ng arena. Ang daming tao. Maaga talagang pumila yung mga nasa VIP Standing para makakuha ng magandang pwesto. May nakasalubong rin kami na coser nina Toru at Tomoya. Sabi ni Senpai May, magpa-picture na raw kami ni Lyn. Sabi namin sa susunod na lang na makasalubog namin sila. Tiningnan rin namin kung start na ng pagbebenta ng official merchandise pero sabi nila 2:00 pm pa raw so babalik na lang kami before 2:00 para hindi maubusan ng merch. Mahirap na. Baka umiyak ako kapag wala akong naiuwing official merch nila. Dapat nga hindi na ako bibili ng merch kasi may pinag-iipunan pa akong iba pero naisip ko na minsan lang ako makakabili ng official merchandise nila. At saka maiipon ko pa naman yung 450 pesos na ipambibili ko. Two days bago dumating ang araw ng concert, may nagbebenta ng ballers sa isang OOR fan group sa Facebook. Nagpa-reserve ako ng dalawa for me and my little sis. Yun na lang ang ipapasalubong ko sa kanya (and birthday gift na rin) dahil hindi ko afford bumili ng dalawang official merchandise para sa amin. At para na rin maibsan yung nararamdaman niya kasi nga #TeamBahay siya.
Noong napadaan kami sa malaking screen sa arena, hinintay namin yung commercial ng ONE OK ROCK. Noong nag-flash na yung commercial nila, I took a photo of it sa phone ko. Sobrang low quality nga lang dahil puchu-puchu lang yung camera nung phone. Hindi ako nagdala ng digicam dahil may napag-usapan sa FB group na huwag mag-take ng photos and videos during the concert at saka baka kasi hindi ako makapasok ng arena if ever na ipagbabawal ang digicams. After nung commercial, naghintay ulit kaming ipalabas sila. Magpapa-picture kami para may pang-cover photo sa Facebook. Ang tagal namin naghintay bago lumabas yung commercial nila. Nakapagpa-picture naman kami ni Lyn kahit papaano. Hinintay ulit namin yung commercial pero sobrang tagal. Mga 30 minutes yata kami naghintay bago lumabas ulit yun. Noong pang-apat na naming naghihintay, sobrang tagal na talagang i-flash yung commercial nila kaya nag-decide na kaming umalis para maglibot-libot sa loob ng MOA. Pero habang papaalis kami, tumitingin-tingin pa rin ako sa screen. Nagbabakasakaling sa pag-alis namin ay ifla-flash ulit sila sa screen. Tapos binibiro pa kung mga kasama ko na, “Ayan na yung commercial!” tapos titingin naman sila pero wala naman.
Habang naglilibot-libot naman, palagi naman sinasabi ni Lyn na, “Si Taka oh!” sabay turo pa. Noong tiningnan ko, wala naman. Umasa ako. Gustong-gusto ko talagang makita si Taka ng malapitan. Ganoon na lang rin ang ginagawa ko. Sasabihin kong, “Ayun sila Taka!” pero wala naman talaga. Hahaha, edi pare-pareho kaming umaasa. Ayun, gumala-gala nga muna kami tapos naisipan naming pumunta malapit sa dagat. Ang layo ng nilakad namin pero worth it. Ang ganda ng view. Nakakawala ng pagod. Sa pagpunta namin doon, may mga nadaanan kami na Japanese restaurants. Sinisilip-silip namin yung loob kasi baka nandoon sila Taka at kumakain. Pero wala. Umasa na naman kami.
Malapit na mag-2:00 pm kaya naglakad na ulit kami papuntang Arena. Noong malapit na kami, may nakita kaming coser ni Taka. Kamukha talaga ng porma at buhok niya dati nung mukha pa siyang poodle. Hahahah, joke lang Takabels. XD Pero syempre, mas gwapo pa rin si Taka kaysa dun sa coser niya. Nothing beats the original, ika nga.
Naloka ako nung makita ko yung pila sa bentahan ng official merch. Ang habaaaaaaaaaaaaaaaa! Nagmadali na akong maglakad para hindi na maunahan ng iba sa pila. Kasama ko si ate Ivy sa pila tapos sila senpai May at Lyn hinintay na lang kami dun sa pilahan ng mga VIP. Inaya ko si senpai May bumili ng beanie gusto niya rin sana pero may lakad pa daw siya sa mga susunod na araw kaya kailangan niya rin yung pera. Gusto ko rin sana bumili ng official shirt pero kapag bumili ako, baka hindi na ko makauwi ng Nueva Ecija.
Habang nasa pila, may staff ng PULP Live World na kumukuha ng pictures at videos. Nadaanan pa nga kami ng camera. I wonder kung saan nila ipapalabas or iu-upload yun. Nag-kwentuhan na lang kami ni ate Ivy habang naghihintay kami. Pagdating namin dun sa booth wala ng beanie! Kukuha pa daw! Grabe, ang haba ng pinila ko tapos maghihintay pa ulit ako? Sana naman in-announce na nila kaagad para hindi na ako pumila! Pero kahit na ganun, hindi ako na-beastmode. Hahaha. May separate line na para dun sa mga bibili ng beanie. Noong una, two lines yun tapos pinag-isa na lang. Si ate na nasa gilid ko, pinauna ko na sa pila. Nag-thank you siya tapos tinanong ko yung name niya. Her name is Lawrence and I was surprised when I found out na taga-Cabanatuan siya. That's 30 minutes away from our house! I'm glad to meet a fellow Novo Ecijano. May klase rin siya that day and may quiz pa nga siya. Fourth year MedTech student siya sa SLU. Grabe, mas mahaba pa yung byahe niya kaysa sa amin.
blakekathryn
gracieabrams
baratheonpilled
theartofmadeline
titsay
romaincrisis
yousharknotpass
jacobvanloon
