Wpis do pamiętnika Basi Sapińskiej datowany na 17 grudnia 1943, osiem miesięcy po odejściu Alka:
“Malutki! Popatrz jaka jestem dorosła, chodzę na medycynę. A jednak tak bym chciała być znów twoją małą dziewczynką. Kochany, marzę o tym, żebym mogła usiąść koło Ciebie, oprzeć się o Twoje ramię, zamknąć oczy i wziąć Cię za rękę. Ostatni raz trzymałam Cię za rękę w szpitalu… Kochany, nigdy ci nie mówiłam o swojej miłości, może dlatego, że Ty też nic o tym nie mówiłeś. Byłeś zaabsorbowany swoją pracą i nie miałeś czasu o tym myśleć… A może mnie nie kochałeś?
Dopiero teraz zdaję sobie sprawę z mego uczucia. Ale wiesz co, nawet i dawniej przyszłość przy Tobie wydawała mi się tak piękną bajką, że nie śmiałam o tym myśleć.Ty byłeś w każdej mojej myśli, byłeś słońcem moim, moją radością i wszystkim co najpromienniejsze i najlepsze. Teraz, kochany, poznaję przez Ciebie to, co najcięższe, tęsknotę, rozpacz, beznadziejność i gorycz takich koszmarnych, ciemnych dni.
Żyłam od zobaczenia Ciebie do zobaczenia. Dałeś mi siebie, swoje przeżycia, swoje troski i radości. To jest tak strasznie dużo, że sobie nie możesz wyobrazić. Dałeś mi miłość do Ciebie i całą tą ogromną gamę uczuć, jakie tylko człowiek kochający może przeżyć. Tak Ciebie pełno dookoła, wszędzie. Widzę Cię. Słyszę twoje kroki. Kocham Cię, Kocham Cię… ”
andulkaphoto
gummygunk
dailybridgerton
yousharknotpass
snowghoul
blakekathryn
