Uzun zaman oldu içimi dökmeyeli. Uzun zaman oldu derinlere inmeyeli. Yanlış bir ortamda filizlenmenin acısını yıllarca çektim kinimi nefretimi hep taze tutmak istedim ki olayları unutmayayım. Her yumuşamaya başladığımda tekrar hatırlamak istedim anıları. Çocukluk aklı ya işte hepsinin üzülmesini istedim. Hepsi bende olmayan şeyleri istediler. Daha kendinden emin ol dediler, daha fazla konuş dediler, daha güzel giyin dediler,ağlama daha güçlü ol dediler fakat bunların nasıl olacağını bana söylemediler. Çırpındım birçok kez olmadığım roller takındım kendime. Daha güçlü olmak için hiç ağlamamayı seçtim. Daha fazla konuşmak için saçmaladım. Ve kendi benliğimden daha da uzaklaşmış buldum. Nedenler ,niyeler ,ne yapıcamlar arasında gittim geldim. Bir gece oldu herkesin sırtını çevirip kendimle kaldığım o gecede merak ettim nasıl birisi olduğumu ve psikoloğa başladım öyle bir süreçti ki olmak istediğimle olduğum kişi arasındaki dağları bizzat birisinin ağzından duymak tokat gibi çarptı. Kendime yavaş yavaş adım attım hayat daha anlamlı olmaya başladı aradığım soruların cevabını bulmaya başladım. En önemlisi herkesi içimde affettim.kavgam kalmadı ne birisiyle ne kendimle. Ve sadece yaşıyorum artık yaşamayı seviyorum. Rastgele üstüm kirlenecek mi korkusu olmadan oturuveriyorum çimlere, gülmek istiyorsam gülüyorum ağlamak istiyorsam ağlıyorum. Yer zaman fark etmeksizin içimden geldiği gibi yaşıyorum. Şu an yaşamayı biliyorsam bu geçmişteki tavana bakıp acaba ne zaman ölücem diye ağlayan küçük kız sayesinde.hiç bitmeyecekmiş gibi düşündüğün her şey yavaş yavaş bitiyor küçüğüm…
theartofmadeline
pixelskylines
turnnoffyourmind
prguitarman