zeynep @sadecezeynep0 - Tumblr Blog

Bir anda sildiğim insanlar onları gerçekten bir anda sildiğimi sanıyor

Bir şeylere inanmanın heyecanını özlüyorum.

Bir anda sildiğim insanlar onları gerçekten bir anda sildiğimi sanıyor

Bir kurşun var şakaklarımda, uyuyamıyorum.

İnsanı olgunlaştıran her şey biraz da duygusuzlaştırır.

Ben, yüzlerce kez toparlanmış dağınık bir odayım.

Kimse anlamıyorken biri tarafından anlaşılmak ve sonra iki yabancı olmanın hissettirdiği boşluk..

her seferinde ümitlenecek kadar aptal olduğum için kendimden nefret ediyorum.

Nefret ediyorum gelmemene, suskunluğuna, sanki hiç olmamış gibi davranmana. ben içimde koca savaş verirken, senin tek kelime bile etmemene..

seni gönlümde fazla büyütmüşüm

"Oysa ben en çok gölgelerin özgür olduğuna inanırım bayım, gölgelere zincir vuramazsınız."

Sevilmediğimi iliklerime kadar hissettim.

Sevmediğini değil, sevilmediğimi.

Kırılmıştım, sorsan anlatacaktım. Üzülmüştüm, sarılsan ağlayacaktım. Parçalanmıştım, toplasan toplanacaktım. Ama umrunda bile değildim..

senin açtığın yarayı sana sarılarak geçirmek istememin acısını sen bilemezsin

Zihnimde bitmeyen bir ses var, o sesi susturamıyorum..

Görmek için mezarlığa gidince anlıyorsun çaresizliği.

Yorgunluk artık bir his değil, içimde yer kaplayan bir oda.. ışığı olmayan, kapısı hiç açılmayan.

zeynep