[saderun]

içimi görebileceğini hissettim. ya o bir kez bile yanımda olmazsa… bütün bu seslerden nasıl kaçıyorum. evimin kendine çekilen gölgesini avuçlarımda sıkarak, kırasıya. deliler gibi özleyeceksin beni diye bağırıyorum. her şeyi bozuyor olmalı begonyanın kararsızlığı.

[saderun]

Hayat, insanın bütün yaşadıklarını şaşkınlığa çeviriyor, hayranlığa çeviriyor, unutma masalına çeviriyor, anlamanın azabına çeviriyor.

[saderun]

Aynalarda çoğalır gibi çoğalıyorum.

[saderun]

Benim kaybettiğim bir geçmiş. Onun hayalleri mümkün. Benim kabuğum kırık. O yüksekleri görüyor. Ben çukurları. O olacaklardan bahsediyor. Ben olmuşlardan.

... O sirkini kaybetmiş bir cambaz, ben geçmişini yitirmiş bir salyangoz. O dışına... Ben içime.

[saderun]

[saderun]

Kördüğüm: Erkeklerle ilişkiler (kıskançlık ve çılgınca bir korku). Kadınlarla ilişkiler: Birbirinin kopyası. Mizah anlayışının kaybı. Kaçmak, geri çekilmek, kimseyle konuşmamak için duyulan devasa arzu.

[saderun]

"Kitaplar yüzünden çok acı çekiyorum Esat Ağabey," derdi. "Sanki hepsi benim için yazılmış. Bu kadar insanı birden canlandıramıyorum: hepsini birbirine karıştırıyorum. Gülünç oluyorum." Odayı dolaşırdı inleyerek. "Ben rezilin biriyim ve rezilliğimi biliyorum."

[saderun]

Sanki ismini eskiden biliyordum. Gözlerinin parıltısına, rengine, kokusuna, hareketlerine öylesine aşinaydım ki, ruhlarımız önceki bir hayatta, cisimsiz maddesiz bir alemde karşılaşmış da tek asıldan, tek maddeden oluşmuş, böylece bizim yeniden birleşmemiz adeta kaçınılmaz olmuştu. Ben bu hayatta da onun yanında olmalıydım. Hiçbir zaman el sürmek değildi istediğim; gövdemin görünmez ışınlarının ona değmesi bana yetiyordu. Korkunç macera! İçimde ilk görüşten kalma, aşina bir duygu: ben onu tanıyorum. İki sevdalı hep aynı hisse kapılmazlar mı? Bu aşağılık dünyada ya onun aşkını isterim, ya da hiç kimsenin!

[saderun]

Lakin tek korkum: yarın ölebilirim kendimi tanıyamadan.

[saderun]

Tenin çekiyor beni, tenin tutmuş saçlarımdan

Afrikalı kölenim senin, esirin, mecburunum

Gözlerin değmese gözlerime kahrolurum

Ölürüm, çekersen ellerini avuçlarımdan

[saderun]

...Cesaret insanın tüm ön tarihidir.

[saderun]

Ah, benim bildiklerimi herkes bilebilir- ama yüreğimdir yalnızca bana ait olan.

[saderun]

Dönüşmemek gerek ama neye? Her defasında ağlayıp zırlayan, dönüp dolaşan, anlamlandıramadıkça, üşendikçe yozlaşan her şeye. Yeri geldiğinde sevgiye.

İnce bir yol çiziyorum, çizerken taşırıp duruyorum. Kendimden taşıyorum. Sığamıyorum ama yine de çiziyorum. Somutta bir şey yok, soyut olan cezbediyor, aktif olan orası. Neresi cezbediyorsa da oradan kaçmak istiyorum. Kendimden. Durmadan taştığım bu yolun sonu elbet var. Yolun sonunu biliyorum, görmezlikten geliyorum. Kendi kabuğumun içinde döne döne, kabuğumu kıra kıra yozlaşacağımı bilmek istemiyorum. Çizdiğim ince bir yol için fazla hareketli ve ağırım ben.

[saderun]

Oysaki sen aradığım, bulduğumsun benim

Oysaki bu en güzeli kavuşmaların

Bakma şimdi böyle kahırlı olduğuma

En mutlu şiirleri söyleyeceğim sana yarın

[saderun]

Geçmiştekileri kurtarmak ve tüm 'böyleydi'leri 'ben böyle istedim'e dönüştürmek - buna kurtuluş derim ben ancak!

[saderun]

Sonsuz geçişleri keşfettikçe ve rüyalar somutlandıkça "bu böyle olmamalıydı" diye ağlanacak. "Olacaklar" alacaklı olacak. Rüyalar hiç yanıltmayacak.

İstemediğim tüm geçişlerin en sonunda hep kendime kalıyorum. Azalarak.

Bunu bilmek istemiyorum.

Bu yüzden

Sıkıntıları somutluyorum. Çakılıp kalmak ve yetebilmek için kendime.

[saderun]

"Biz, böyle öleceğiz."

Hayır, ben artık ölmek istemiyorum.