INZICHT Ik ben zo afgemat onder de last van wat ik vruchteloos heb liefgehad dat ik voortdurend struikel op mijn pad en allengs dieper in het duister tast. Herinneringen bieden geen houvast: ik raakte steeds meer kwijt dan ik bezat. Wat er van mij geworden is en wat ik ooit beoogde is in schril contrast. Vertrouwd geraakt met laagheid en bedrog vind ik wat onaanvaardbaar leek gewoon ik weet dat stof tot stof keert, as tot as. Wat grijpt het mij nog aan, terwijl ik toch allang doorgrondde dat het leven zo'n intens lamlendige vertoning was?
Jean pierre rawie













