Kiana Khansmith
Sweet Seals For You, Always
Discoholic 🪩
trying on a metaphor
Keni
Love Begins
DEAR READER
todays bird
YOU ARE THE REASON
Stranger Things
PR's Tumblrdome
Misplaced Lens Cap
Three Goblin Art
TVSTRANGERTHINGS
@theartofmadeline
祝日 / Permanent Vacation
⁂
Monterey Bay Aquarium
JVL
oozey mess
seen from United States
seen from United States
seen from Algeria
seen from France
seen from Spain
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Canada
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Estonia
seen from Russia
seen from Australia
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@sammaske
Mijn moeder en mijn grootmoeder
Als de tijd begint
Met het eerste licht van achter de gordijnen
Word ik ermee wakker
Pas wanneer
Ik op mijn telefoon gekeken heb, de vaat gedaan, mijn lijf heb uitgestrekt, en
de dag begonnen
Besef ik het
En dus
brand ik een kaars en
Luister naar wat muziek
Zo is het dus
Om hen te missen, en door te gaan
Ik lag een paar dagen geleden in het gras, voor ons huisje, op de kussens van de loungebank, naar boven te kijken. Ik zag vliegtuigen elkaar kruisen, volgde ze met een kleine verrekijker die ik vormde van mijn handen, en in de wolken zag ik vreemde wezens die voorbij kabbelden. Het was een van de eerste keren in een lange tijd dat ik echt weer even ‘niks’ deed. Het duurde dan ook een tijdje om de weidsheid van een héle hemel te kunnen aanschouwen zonder dat het te overweldigend was. En toen ik weer even naar beneden keek, zag ik de dichte knopjes van de bloemen waar ik tussen lag. Ik bekeek ze eens goed, vergeleek ze met elkaar; de een had al duidelijke blaadjes, die geel waren geworden, terwijl een ander nog dicht zat en waarvan de kleine blaadjes nog paars waren! En toen ik weer omhoog keek, en later weer terug, besefte ik iets: dat ik me de afgelopen tijd minder in mijn element voelde, me verdoofd voelde, kwam doordat ik niet in contact stond met de grote en de kleine dingen in de wereld. Ik stond niet in contact met de wolken, en ook stond ik niet in contact met de bloemen en het gras. Ik moet denken aan wat een vriendin me vertelde toen ik vorige week thuis bij haar langs ging: dat je, als je échte verandering of inspiratie wil ervaren, je de stilte moet omarmen. En dat als je open staat voor de stilte van de natuur, er zich altijd iets zal tonen. En dat is precies wat er hier gebeurde!
Later, toen ik op de fiets zat, had ik een gedachte die hierop doorging. Ik voelde me namelijk lichtelijk verdrietig, en ik was muziek aan het luisteren in mijn afspeellijst van ‘De Levenscollectie’, waarin ik alle muziek zet die ik door de jaren heen heb geluisterd. Ik had de afspeellijst ergens halverwege aangezet, met nummers van onder andere die uit de Netflix serie Midnight Gospel, maar ook ‘Come Here' van Kath Bloom en ‘Nobody Loves You When You’re Down And Out’ van John Lennon. In die staat, waarin ik door het landschap tussen de stad en het platteland naar huis fietste, met die muziek op, voelde het alsof alles wijds was, en vol van een bepaalde bezieling. En de gedachte was als volgt: dat verdriet misschien de emotie is die je zowel met de grote als de kleine dingen tegelijk verbindt. Zoals in het boek wordt gezegd dat ik nu lees, de telefooncel aan het einde van de wereld: dat het verdieping heeft aan het leven. En dat dat pijnlijk is, maar dat het ook mooi is om dat nu al te kunnen ervaren. Alsof er in die laag iets heel wezenlijks is aan het leven wat zich alleen dan aandient, en dat ik daar graag een beetje bij in de buurt wil blijven, ook als dat betekent dat het soms pijnlijk kan zijn.
Om het altijd aanwezige multitasken van het dagelijks leven beet te pakken en in de ogen te kijken, ben ik gaan jongleren. In de tuin. Waar de kat langs mijn enkels strijkt, en het gras langzaam omhoog kruipt. Waar de hemel blauwer is dan mijn ogen aankunnen, en de zon in mijn rug port.
Dat ik mediteer om in het nu te zijn, en tel hoe lang het duurt voor mijn gedachten zijn versprongen. Dat ik door te tellen al niet meer in het nu hoef te zijn.
Dat ik in mijn dromen vlieg, maar overdag slechts sta te wankelen op de grond.
Dat sinds enkele weken de vijgenbladeren weer uitgroeien En er kleine, groene, vijgen langs de takken vormen Dat de tuin wel een paradijs lijkt, zo Liggend in het gras Dat de hemel blauw is, een enkele streep achter een vliegtuig en nog meer in de verte de maan Dat de bonte specht weer terug is Dat hij mij aankijkt, en zegt:
dit alles, zonder haar
In het bed tussen mijn bekkens ligt een schaal Maar ik voel haar niet Mijn tong buigt en slap valt naar binnen tussen de pilaren van mijn Gewelf De schaal van marmer zo glad vanbinnen lijkt leeg en onbezield Wat is het toch, dat zich in mij huist? Vingers, de vingers van mijn oma, strekken zich omlaag door mijn keel En hun tranen
En nu hun lichaam door mijn kleren Ik ben hen niet, mijn moeder of mijn woorden niet
Alles wat ik ben schrijf ik weg in mijn huid Zo diep Ik kletter mijn woorden naar binnen tussen de botten van mijn Huis Ik mis mijn moeder niet zeg ik, niet mijn maag vormt een wrak zakt omlaag maar ik voel het niet Waar blijft het toch, de zon of een deken? In de ring om mijn pink pronkt het lied dat ze zingt als een droom zo zacht
ik ken haar niet, mijn moeder of mijn woorden niet
17 mei 2023,
Er is zo veel aan het veranderen. Veranderen! Ik weet niet hoe ik mij voel, wat ik erbij moet denken dat ik nu minder op school ben, vrienden minder spreek, niet mee ga op vakantie naar Frankrijk, dat ik nu vooral mijn tijd richt op het leven met mijn vriendin en dat ik steeds meer en sterker weet: ik hou van haar. En dat ik ook steeds beter durf: ik hou van jou te zeggen en het te ontvangen.
Eergister kwam ik terug uit Portugal en het was een interessante periode waarin ik niet thuis was, niet in Nederland was, en ook niet omringd door de mensen die normaliter mijn gezelschap zijn. Wat ik heb gemerkt: ik mis mijn vriendin als ik haar een lange tijd niet zie, ik vind het leuk en fijn om mailtjes te sturen naar haar.
In Portugal droom ik over mijn grootste angst: dat mijn moeder dood gaat. En toch lijk ik onverschillig als ik van haar berichtjes ontvang, stuur ik háár geen mail en koop ik ook geen souvenir voor haar maar wel voor mijn vriendin. Kunnen liefdes elkaar vervangen? Of overschaduwen? Wat is de reden dat ik toch zo moeilijk kom bij dat wat er het diepst in mij zit?
Ik ben begonnen met mailtjes te sturen naar mijn vriendin over het verlies, het verlies van mijn tweede moeder en stiefmoeder, geschreven in een document genaamd ‘de reden voor mijn verdriet’. Er is dus een drempel gepasseerd die gaat over het delen van rouw. We zijn twee weken geleden voor het eerst samen naar het graf van mijn stiefmoeder geweest. Ik vertel over haar, wat ik mis, hoe het ziekteproces was. het zijn vooral feitelijkheden, wat me opviel omdat ik juist zo veel vóel bij alles wat er is gebeurd. Vandaar de mailtjes, vandaar het delen van fragmenten uit mijn dagboek. Wat ik toch nog lastig vind: waarom kan ik tijdens de reis naar Portugal, terwijl de anderen hun levensverhaal delen en zich op hun kwetsbaarst tonen, zelf niet ook eens iets delen over mijn eigen verdriet? Stappen, stapjes, stap, stapje, voor stapje.
In het licht van de ochtendzon staat een boom, lopen mensen met hun hond, is er water, staat een open een raam met daarachter een bed. In deze eerste uren die de dag zijn vouwt een moeder kleren op, ligt een jongen verliefd in bed naast een vrouw verliefd, is de eerste auto al onderweg, zijn de boterhammen gesmeerd.
In dit eerste licht valt er van alles te doen, een trein te halen, een fiets te maken, de deur uit gaan. Hoe lang kan iemand het uitstellen een eerste teen uit bed te steken? Hoe lang is iemand al onderweg wanneer de laatste tanden worden gepoetst?
Ik sta hier, in dit licht, te kijken, schoorvoetend, naar de hijskranen die achter mijn raam van links naar rechts gaan, nemen, voorzichtig geven. Het licht dat ik zo gemist heb, het licht waar ik mij niet achter kan verschuilen, het licht waarin ik mij omhul en het licht dat mij koestert. Een rivier, een boekenkast, een sterrenwacht, staat in de agenda geduldig op mij te wachten.
hoe kun je nou niet geloven in iets dat groter is dan wij? dwaasheid. regelrechte dwaasheid. ik zie het iedere dag gebeuren, in regendruppels die aan een dakrand hangen en pas naar beneden vallen wanneer de zwaarte groot genoeg is. in vreemden die bij me komen zitten in een vierzit en naar me lachen, vragen naar welk boek ik lees, puur uit nieuwsgierigheid, iets dat eigen lijkt te zijn bij ieder mens, als hetgeen hij waarneemt maar het minste beetje weet te prikkelen. in de samenloop van omstandigheden waardoor mensen elkaar alsnog tegen het lijf lopen, in kinderen die ineens naast je komen zitten met de guitigste glimlach en hun hand over je schouder wrijven, alsof ze hebben gezien dat je het nodig had. in dat ene artikel dat ik nooit meer terug heb kunnen vinden, maar waar ik drie jaar na dato nog regelmatig aan terugdenk; iets over een meer waar een bepaalde bijen- of wespsoort op was neergedaald; ze dreven op het water met hun vleugels. er stond in de kop dat zij luchtvaartingenieurs inspireerden; zij dachten 'als het in de natuur kan, dan kunnen wij vast ook vleugels bouwen die op water drijven'. ik vind het weergaloos prachtig dat we technieken kunnen afkijken van elkaar, dat er in de dingen en mensen om je heen altijd wat te vinden valt dat het benijden waard is of inspireert tot het verwerven van een vaardigheid, een eigenschap, een methode, misschien zelfs een goed gevonden antwoord dat ook anderen van dienst kan zijn. in mensen die je woorden aan weten te vullen terwijl je dacht dat er nog meer context nodig was — dat we met heel weinig al tot wederzijds begrip kunnen komen. dat de lucht verschillende kleuren aanneemt, afhankelijk van de breking van het licht, van frequenties waar ik te weinig van snap om er iets zinnigs over te zeggen. als je in poker wint met de slechtste hand denkbaar — ja, dat is geluk, dat is kans — en toch: winnen met de grootst mogelijke onwaarschijnlijkheid voelt altijd groter dan een mens kan bevatten. ik zie het ook in mensen die door pech onderweg ontkomen aan een groter fiasco. in kunst nog het meest. in marmer dat zachter lijkt dan vlees. in groteske schilderijen die, ondanks de barsten in de verf, nog levensecht ogen. er is ambacht en talent, maar ook altijd iets dat meegegeven is, dat niet zomaar na te maken valt. een geheim, iets dat onmiskenbaar aanwezig is, zonder het te kunnen benoemen. in alles wat tegen de verwachting indruist. in vrienden die na drie jaar radiostilte plotsklaps weer onmisbaar worden in je leven. in het verloop van teleurstellingen en hoe je altijd weer zult worden geconfronteerd met het onberekenbare, in ten onder gaan aan ellende en alsnog uit bed weten te komen. je staat ineens op twee benen en vraagt je af wat de aanleiding is geweest terwijl het je al ontglipt en je verder moet met je dag. in mysteries die mysteries blijven. in jij, die dit leest, tot het einde hebt gelezen. het is me een raadsel waarom jij daar bent en ik hier en alsnog: ik ben blij dat je er bent en dat er een plek is, een ruimte waar jouw ogen en mijn taal elkaar vinden en daarna weer hun weegs gaan tot het volgende weerzien.
Er zijn zoveel momenten waarop ze naar me kijkt en lacht, in bed, de deuropening, de keuken, de auto, op de bank, dansend, zingend, tandenpoetsend bij de wc. Soms, als ze zwaait en ik de deur achter haar sluit, kan ik niet anders dan hardop herhalen 'Ik ben verliefd!' Ik ben verliefd ik ben verliefd ik ben verliefd! Ik mis mijn moeder en ik ben zo moe nog steeds al maanden, maar ik ben verliefd!
Ik wil er geen woorden aan geven, liefde in haar hoogste vorm gaat welke verklaring dan ook te boven, maar als iemand ernaar vraagt zeg ik dat het zo goed gaat, dat het zo fijn is, dat we nu officieel verkering hebben. Ik ben verliefd, ik ben super verliefd!
Wanneer ze om middernacht nog langskomt en de hele nacht tot ze in de ochtend weer vertrekt lacht, alsmaar blijft lachen en mij zoent, wanneer ik verliefd ben en lach en haar zoen en ik ben verliefd ik ben verliefd ik ben verliefd!
Ik herinner mij al zeker twee maanden lang elke nacht mijn dromen. Ik ben al even lang elke dag meer vermoeid dan ik ooit ben geweest. Ik schrijf een boek over mijn dode moeder maar ik durf het niet te delen. Ik ben bezig alle onuitgelezen boeken opnieuw te lezen maar dan helemaal. Ik doe middag dutjes in mijn oude kinderkamer als ik thuis op bezoek ben. Ik ben verliefd, maar heb dat nog niet verteld. Soms ben ik bang voor de dood. Ik lees oude gedichten terug en sta ervan versteld hoe mooi ik sommigen eigenlijk vind. Ik geniet ervan wanneer mijn stem zachter is geworden na een tijd alleen te zijn geweest.
Ik dans op de vulkaan
Samen met jou dans ik op de vulkaan
Terwijl de hemel zwarte regen huilt
En in de verte een laatste zonnestraal schuilt
-
Kan dit genoeg zijn?
Kan dit genoeg zijn om te sterven?
Te sterven in de armen die me altijd bekend zullen zijn
Zo lang, zo diep, zo alleen
Ik zit momenteel op een bankje aan de rand van een vijver. Het water rimpelt zachtjes in de wind, het gras is nog bedekt met de laatste dauwdruppels. In het lage riet langs de vijver zit een wilde gans. Zonder op te staan verplaatst ze omliggende bladeren en takjes van de ene naar de andere plek. Haar kop beweegt bij deze handeling sierlijk van voor naar achter.
Wanneer iemand voorbij loopt staat de gans dominant op. Haar kop draait mee met de voorbijganger, totdat die op een veilige afstand is en de gans haar taak kan voortzetten.
Ganzen kunnen vliegen tot op een hoogte van 8800 meter, en behoren daarmee tot een van de hoogste vliegers ter wereld.
Een mens kan een maximale hoogte van 8000 meter bereiken zonder te overlijden aan een zuurstof gebrek, mits zeer goed geacclimatiseerd.
De Mount Everest is 8848 meter hoog.
Ik kijk naar de weerspiegeling van de vijver. Er zijn twee soorten mensen. De mens die op het water kijkt en de mens die door het water kijkt. De bomen glijden rimpelig over het water. De lucht lijkt grijzer dan die daadwerkelijk is.
Twee eenden springen onhandig in de vijver. Hun gekwaak verjaagt de leegte. Volgend jaar zullen ze weer kwaken, en over tien jaar kwaken ze nog steeds. Eenden zullen er altijd zijn. Net als water. Net als bomen. Net als eendagsvliegen. Net als bedplassers. Net als boterhammen met pindakaas. Net als oorsuizen.
Als ik opsta van het bankje en een paar stappen zet, sta ik ook in het riet. De grond voelt zachter, ik zak er een halve centimeter in. Mijn knieën buig ik totdat mijn bovenbenen kunnen rusten op mijn onderbenen. Eerst met mijn vingertoppen, dan mijn vingers en vervolgens mijn hele handen, voel ik het koude water. Het is of ik rode handschoentjes aan heb, precies tot de rand waarmee ik mijn handen in het water steek.
Mijn linkervoet schuifelt voorzichtig iets naar voren, de rechter volgt, totdat ze allebei tot net iets onder de rand van mijn schoenen in het water staan. Via het gat in mijn schoenzool voel ik het water langzaam naar binnen stromen. De eenden zijn inmiddels vertrokken. In de verte is alleen nog het gezang te horen van vogels die ik niet kan thuisbrengen.
Mijn moeder is als kind bijna verdronken in een buitenzwembad. In het diepe sprong ze, ondanks dat ze nog niet goed kon zwemmen. Haar broer heeft haar leven gered door haar steeds kort boven water te tillen terwijl hij naar het ondiepe liep. 'Kan je al staan?' vroeg hij dan, totdat mijn moeder inderdaad kon staan.
Nu hebben geen contact meer. Hij is verhuisd naar Amerika, werkt in de filmindustrie, en is getrouwd met een Italiaanse zangeres. Zij is in Nederland gebleven, is docent verpleegkunde, en trouwde met een vrouw.
Twee weken later zit de gans weer op haar plek langs de vijver. Wanneer iemand langsloopt steekt ze alleen haar nek lang nog uit. Het uitbroeden van ganzeneieren duurt ongeveer vier weken.
Welkom terug
Het wachtwoord van Tumblr stond al die tijd op een papiertje geschreven dat ik in de binnenkant van mijn kledingkast had hangen. Omnia vincit amor, liefde overwint, is het wachtwoord. Toen mijn psycholoog eens vroeg welke titel ik mijn leven zou moeten geven, gaf ik dat als antwoord. Mijn Tumblr wachtwoord, zonder dat ik het wist.
Op mijn telefoon staat in de galerij een mapje met foto’s die ik via Tumblr heb gedownload. Het zijn er zo’n 200, en als ik dat mapje open, komen er als vanzelf allerlei herinneringen naar boven. Een verre weemoed vindt zijn weg terug. Het voelt gek om te bedenken, maar mijn puberteit is toch wel voor een groot gedeelte gevormd door de foto’s en teksten die ik hier voorbij heb zien komen, en de gesprekken die ik hier met mensen heb gevoerd. Als ik erop terug kijk voel ik mij jonger dan destijds. Roos, Lisa, Maaike, Meira, Kaat, Sammie, Julie, Annelin, Liza. Zonder Tumblr had ik jullie waarschijnlijk niet gekend.
Tumblr biedt een bepaalde esthetiek, een sfeer, een groep mensen, die totaal authentiek is. Het openen van de kastdeur om het wachtwoord op te kunnen zoeken is als het heropenen van mijn jeugd. Een actie die daadwerkelijk de moeite waard is, blijkt.
Het is voor het eerst in een hele lange tijd dat ik op dit platform meer volgers heb dan op Instagram, doordat mijn Instagram account was gehackt. Misschien toch weer opnieuw een poging wagen om de schrijfsels ook op dit platform een plek te gaan geven.
Welkom terug.
“Het waardevolste wat je met elkaar kunt delen, is tijd”
Een citaat uit een artikel van de Volkskrant
ik zit al dagen in een wachtkamer waarin er af en toe iemand opgeroepen wordt en vervolgens weer verdwijnt. Ik zie iedereen komen en gaan, maar blijf zelf oneindig wachten. Schreef ik ooit.
Inmiddels weet ik dat dat niet waar is.
Een man in een groene jas komt uit de regen de wachtkamer binnen. Zijn kapsel is net zo gehaast als de manier waarop hij mij begroet en vervolgens de trap omhoog loopt. Hij is hier vast al vaker geweest.
In tranen barst ik uit, als iemand de deur opent en mij een nieuwe kamer in leidt.
"Weet je wat een hert doet, nadat het een trauma heeft meegemaakt?" vraagt hij. "Het gaat heel hard trillen, om het gevoel als het ware van zich af te schudden. Mensen doen dat niet. Zij houden alles binnen."
Eenmaal buiten kan ik geen stap meer zetten. Ik laat het toe hoe de zachte wind tranen uit mijn ogen blaast. Als ik ook zou gaan trillen, kan ik dan ooit nog stoppen?
Mag ik je zien, even?
“Hoi mam”, zou ik zeggen. Mijn hart zou sneller kloppen en zweet zou mijn voorhoofd laten glinsteren in het licht. “Ik mis je.” Huilend zou ik in je armen vliegen en mijn gezicht verschuilen in je schouders. “Ik wil je niet kwijt.” Tranen zouden zich een weg over mijn wangen naar beneden zoeken. “Ga niet weg, alsjeblieft.”
Het is triest, hoe weinig invloed je eigenlijk hebt op je eigen leven. Hoe snel iets voorgoed kan verdwijnen en het je leven op je kop kan zetten. Hoeveel spijt je hebt, maar het niet terug kan draaien. Hoeveel je iemand mist, maar diegene nooit meer kan zien. Het is triest, hoe mijn leven bepaalt werd door jou. (En hoe jij daar geen enkele invloed op had.)
Als er iets was dat ik zou mogen veranderen, zou ik jou terug laten komen. Maar ik heb die macht niet, en ik wil eigenlijk ook niet weten wat er zou gebeuren als ik die wel had. Alles zou anders zijn. En het is eigenlijk wel goed zo, ook zonder jou. Ik zal je nooit vergeten en ik zal altijd van je blijven houden, mam. Ik wil dat je dat weet. Ik wil dat je weet hoe vaak ik om je heb zitten huilen. Ik wil dat je weet hoe erg ik je mis. Maar ik wil ook dat je weet dat ik verder aan het leven ben. Dat ik ermee om ben leren te gaan. Zonder jou te leven. Hoe zwaar het ook is. Ik wil dat je weet dat ik het goed heb, nu. Dat ik gelukkig ben. Zelfs na alle tegenslagen. Ik wil dat je dat weet.
Na twaalf jaar praat ik nog steeds tegen je. Best gek eigenlijk. Maar ik zal er nooit mee stoppen. Ik zal je vertellen hoe ik me voel, wat er gaande is. En je zal me troosten, hoe dan ook. Dan kan je je toch nog even moeder voelen. En ik me je zoon. Doei mam, tot ziens.
Hoi lieve mama,
Zo af en toe worden er verhalen verteld. Soms worden er verhalen verteld die een dag oud zijn, misschien zelfs twee dagen. Sommige verhalen zullen een jaar oud zijn, twee of drie misschien zelfs. En heel soms, zijn er verhalen die veertien jaar oud zijn. Verhalen die gaan over een jongetje van drie jaar. Ik luister graag naar die verhalen, waarbij mijn fantasie alle woorden weet in te kleuren en ik eventjes in dat verhaal leef. Als het verhaal dan is afgelopen, realiseer ik mij dat dat ik dat jongetje was. Ik was dat jongetje dat zorgeloos en niet verlegen was. Hoopvol misschien zelfs, voor anderen in ieder geval. Dat ik dat jongetje was, denk ik dan altijd. En wie ik nu ben. Ik zou mezelf niet meer kunnen herkennen in dat jongetje, terwijl ik beiden ‘ik’ zou kunnen noemen.
En dan denk ik aan jou, mam. Dan vraag ik mij af, of ik jou had kunnen kennen, als ik mijzelf niet eens kende. Dan vraag ik mij af of ik herinneringen aan jou kan hebben—al is het er maar één— als ik niet verder lijk te kunnen dan jouw begrafenis. Ik mis je, mam. Zelfs al heb ik je eigenlijk nooit echt gekend.
In mei heb ik een video over jou gemaakt, genaamd de vervanging van liefde. Ruim dertien jaar na jouw dood heb ik een collectie video’s gezien speciaal gemaakt voor mij en mijn broer. Ik kon je zien. Voor het eerst kon ik je zo vaak als ik wilde bekijken. In bewegende lijve nog wel. Voor het eerst wist ik niet alleen hoe je eruit zag zoals op de foto’s, maar ik kon nu zien hoe je sprak, hoe je kon lachen en genieten. Ik kon je zien leven. Ik kon zien hoeveel liefde je uitstraalde naar iedereen. Ik kon zien hoe ik op je borst lag en hoe jij mij knuffelde en kietelde. Ik kon zien hoe ik je naam noemde, en jij die van mij.
Dat ik dat jongetje was. Zij heeft mij genoemd. Zij heeft mij geknuffeld. Zij heeft mij gekieteld. Zij heeft mijn handje vastgehouden. Zij heeft mij zo ongelooflijk veel liefde gegeven. En ik weet er niks meer van. Niks.
Mam, ik wil dat je weet dat ik gelukkig ben, nu. Maar ik wil ook dat je weet dat ik soms zo ongelooflijk verdrietig kan zijn. Soms huil ik als niemand dat ziet, maar jij mag dat weten. Er zijn gevoelens die ik niet altijd uit, omdat ik dat niet wil of kan of durf, maar jij mag dat weten. Jij mag weten hoe duister de dagen kunnen zijn, zodat je ook weet hoe licht mijn dagen kunnen zijn. Er zijn namelijk dagen waarop ik heel hard moet lachen, of waarop ik heel stilletjes geniet van een zonsondergang. Er zijn dagen waarop ik alleen maar dankbaar kan zijn voor alles wat mij hier heeft gebracht. En jij mag dat weten. Jij mag mij weten. Mag ik jou dan ook weten?
Mam, ik had er laatst met iemand over. De zee. Dat ben jij. Hoewel je golven al veertien jaar geleden zijn afgevlakt en verdwenen zijn, blijft daar nog die immens grote zee. Vol met herinneringen, misschien dan wel geen herinneringen die ik van je heb, maar er zijn zoveel andere verhalen en herinneringen over en van jou. Op een bepaalde manier worden dat dan ook mijn herinneringen. Dan zijn er nog je foto’s, je video’s, je ringen en boeken. En die zee van alles van jou, daar bevind jij je in. Je zal wegebben en mijn gedachten voor weken niet kunnen raken, maar je zal mij ook weer overspoelen met alle verhalen en emoties. Je bent misschien wel weg, maar je komt ook weer terug. Je liefde komt terug.
Dag mam,
Liefs van Sam, je zoon
ik heb vandaag nagellak gekocht en voor het eerst ooit zelf mijn nagels gelakt. Ik heb onderbroeken gekocht want mijn oude zijn kapot aan het gaan. Ik wilde het parfum kopen van een sample van zeker zeven jaar oud dat ik achterin de kast terugvond maar eindigde bij een winkel waar ik vijf zelf samengestelde unieke parfum flesjes heb gekocht en heb het 'Sam's Special' genoemd. Ik heb het boek 'Je bent jong en je rouwt wat' gekocht en in een dag uitgelezen. Ik ben nog nooit zo eerlijk geweest naar mijn moeder. Ik brand Palo Santo en mediteer voor Ik ga slapen. Ik huil al vijf dagen op rij en het is fantastisch. Ik stootte vandaag het glas water omver dat al twee weken midden in de kamer op de grond stond. Ik zag vandaag een dubbele regenboog.
