Co znaczyło te puknięcie w czoło tak się zastanawiam czy miłość czy nienawiść i też trochę uważam że Saske jest przymusowo z sakurą bo musiał odbudować klan proszę nie blokuj mnie o jeśli to możliwe i to 1 wiadomość do cb
A czemuż to miałabym Cię zablokować? :) Puknięcie w czoło jest bez wątpienia wyrazem miłości. Jak myślisz - czy Itachi okazywał w ten sposób nienawiść względem brata, czy może było to od zawsze coś bardzo szczególnego dla Sasuke? Myślę, że znasz odpowiedź. A co do przymusu, nie przypominam sobie, aby nasz kochany Sasuke robił coś wbrew sobie, z przymusu. To nie jest ten typ człowieka. To prawda, on od zawsze chciał odbudować swój klan i też się z tym zbytnio nie krył, jednak kwestia wyboru odpowiedniej kandydatki do (icha icha) prokreacji pozostawała tajemnicą. Raczej nie cierpiał na brak powodzenia u płci pięknej i raczej nie sądzę, by wiązał się z kimś, z kim nie byłby w stu procentach zdecydowany złączyć swój los. Z przymusu to on córki nie zrobił :) Mam nadzieję, że moja opinia zaspokoiła Twoją ciekawość choć troszkę. Dziękuję za wiadomość i przepraszam za drobne opóźnienie. Pozdrawiam!
Hej, nie mam pojęcia czy jeszcze jesteś tu aktywna ani czy obejdzie cie w ogóle moje zdanie. Chciałam Ci podziękować. Mimo że to tylko opowiadanie, które zostało przez Ciebie wymyślone, to dało mi ono bardzo dużo. Zawsze brakowało mi rozwinięcia historii Sakury i Sasuke w ich dorosłym życiu, a twoje opowiadanie sprawiło, że byłam skłonna uwierzyć, że to wszystko wydarzyło się naprawdę i jest częścią oryginalnej historii. Doskonale odwzorowałaś ich charaktery. Świetna robota, gratuluję.
Witaj :) Chociaż z moją aktywnością tutaj jest już raczej kiepsko, to chciałam Ci powiedzieć, że bardzo dziękuję za miłą wiadomość! Wchodzę tu już bardzo rzadko, może raz na kilka tygodni, kiedy to w przypływie wolnego czasu zawędruję gdzieś na kraniec internetu. Jak wielkie było moje zaskoczenie, gdy kilka dni temu zobaczyłam tu wiadomość! Miło było sobie przypomnieć stare dzieje na tumblr’u! Mój blog i moje opowiadanie przepadły już gdzieś w woreczku “zapomniane”, co jest rzeczą naturalną po takim czasie, ale dzięki Tobie przypomniałam sobie jak wspaniale było napisać opowiadanie i podzielić się nim z kimś innym! Wylałaś troszkę miodu na moją duszę, za co to ja ogromnie Ci dziękuję. I oczywiście, że Twoje zdanie mnie obeszło! Pozdrawiam Cię serdecznie :)
Hejka : ) Kiedyś wspomniałaś, że czytasz ff po angielsku i jestem bardzo ciekawa jakie :3 A więc podzielisz się linkami?
Hej :) Kurczę, to było tak dawno temu, że kompletnie nie pamiętam! Jeju, kiedy to ja czytałam ostatnio jakiegoś fanfica…? Cierpię na sklerozę, jednak myślę, że około rok do tyłu. Żałuję, ale mam potworne tyły :( Nie pamiętam już nawet żadnych blogów, na którym te ff się znajdowały. Wybacz mi, kochana! Ale obiecuję, że jeśli kiedyś znajdę coś interesującego, natychmiast podeślę Ci link :)
Jestem szczerze zdziwiona, że ktoś tu jeszcze o mnie pamięta. Pozytywne zaskoczenie, za które bardzo dziękuję - już prawie zapomniałam jak to jest! Co u mnie...? Hmmm. Zwyczajnie sobie żyję i chodzę pod tym samym szarym, grudniowym niebem co wszyscy inni. Biegam pomiędzy uczelnią, pracą, a domem. Nic spektakularnego, a już tym bardziej nic czym mogłabym się pochwalić. Na tumblr’a praktycznie nie wchodzę, ponieważ choćbym chciała, brakuje mi na to wolnej chwili. Dobrze, że zmieniają się pory roku, inaczej miałabym wrażenie, że wszystko stoi w martwym punkcie - każdy nowy dzień wygląda podobnie do poprzedniego. Aby do wiosny (wydaje mi się, że wiosną zawsze się człowiekowi troszkę lepiej żyje). Nie wiem czy słusznie, ale domyślam się, że za Twoim niewinnym pytaniem, kryje się coś w stylu: “Gdzie, do jasnej ciasnej bonusy, które miałaś babo napisać?!?!” Heheh, nie martw się, pamiętam o nich. Bonus ShikaTema jest w trakcie realizacji, z tym, że ostatnio ciężko mi znaleźć już nie tylko czas, ale też kreatywność, przez niektórych zwaną ‘weną twórczą’ xD Nie chcę robić niczego na siłę, dlatego trzeba uzbroić się w cierpliwość - ja sama również czekam cierpliwie na lepsze czasy, jeśli chodzi o te dwa czynniki. Mam nadzieję, że rozumiesz. I mam szczerą nadzieję, że u Ciebie również wszystko w porządku (?). Dziękuję za wiadomość i za pamięć :) Trzymaj się ciepło!
Dla @sasusakupolska w formie podziękowania za najlepsze polskie opowiadanie jakie czytałam! Mini ilustracje do epilogu wykonane przeze mnie :) Tak trochę na spontanie w nocy się za to zabrałam, dlatego wiem że nie wygląda to najlepiej, jednak mam nadzieję, że Ci się spodoba! ❤️
O mój Boże... Najpiękniejsza niespodzianka, jaką w życiu dostałam! @arteyata, doprowadziłaś mnie do łez, a to raczej trudna sztuka. Nie wiem co powiedzieć! Z całego serca dziękuję. To jest cudowne, najlepsze, najwspanialsze na świecie!!! DZIĘKUJĘ Ci <3
Nie wolni Ci! Nie wierze, że to już koniec... O jakiej Ty krytyce mówisz kobietko? Bo jak jakaś jest, to ludzie chyba nie widzieli szajsu i #!&*&. Teraz będę czekać na ST No i licze na to, że szybko pojawisz się z nowym opoiwadaniem. ~Pozdrowienia
Mi też ciężko uwierzyć, że to już koniec. Kurka wodna, dziwnie jest nie pracować nad kolejnym rozdziałem. Hehehe, dzięki za komplement! Miło mi :D Co do ShikaTema, to jeszcze troszkę. Wolę nie określać się czasowo, bo nie mam pojęcia kiedy konkretnie uda mi się napisać ten bonus. O nowym opowiadaniu póki co nie ma nawet co myśleć. Wybacz, jeśli tutaj Cię zawiodę. W każdym razie bardzo dziękuję za wiadomość. Od razu przyjemniej będzie mi iść za moment do pracy. Ja również serdecznie pozdrawiam 💋
Stało się, epilog wstawiony, a ja chciałabym wyskrobać ostatnie słówko (no, może dwa). Co prawda, nie jest to pożegnanie – nie, nie, nie! Na chwilę obecną nie planuję niczego dłuższego, ale dostałam misję bojową napisania krótkiego bonusu ShikaTema, więc ciężko byłoby mówić tu o całkowitym rozstaniu :D W każdym razie chciałabym Wam serdecznie podziękować za to, że po prostu jesteście. Gdyby nie Wy, drugie opowiadanie nigdy by nie powstało. Dziękuję za każdą wiadomość, każde słowo, każdy lajk, zreblogowanie. Być może tego nie widać, ale ja to wszystko zauważam i biorę głęboko do serducha. Ogromnie dziękuję wszystkim kochanym osobom, które chętnie prowadziły ze mną rozmowę, ale także garstce tych cichych obserwatorów, zerkających na wszystko z dystansu. Nie uważam się tutaj za kogoś ważnego; nie uważam tego co piszę za coś imponującego, ale to właśnie Wy pozwalaliście mi się poczuć jak ktoś wyjątkowy. Po stokroć, z całego serca DZIĘKUJĘ! Na koniec byłabym zaszczycona, gdybyście uraczyli mnie ostatnią, podsumowującą wiadomością – teraz, kiedy całość jest już za nami. Przyjmę na klatę krytykę i z przyjemnością przeczytam co Wam się podobało, a co nie. Potraktuję te wiadomości prywatnie, już tylko dla siebie. To chyba tyle! Słodka matulo, aż żal mi kończyć... T^T. Do zobaczenia przy bonusikach!
Wyciągnął rękę i dotknął twarzy, leżącej na poduszce tuż przed swoją własną - blady policzek był gładki i ciepły, dlatego pozwolił sobie przejechać po nim palcami. Kącik jego ust zadrżał, słysząc senne westchnięcie oraz zauważając, jak różowe brwi marszczą się w zabawnym grymasie. Przez dłuższą chwilę przyglądał się spokojowi, tak przyjemnie rozlanemu na buzi kobiety. Wreszcie wysunął się ostrożnie spod kołdry i bosymi stopami ruszył nieśpiesznie w stronę wyjścia z sypialni. Jego kroki odbiły się cichutko od ścian pogrążonego w mroku pokoju, a następnie niedużego korytarza. Dopiero, gdy chwycił klamkę kolejnych drzwi, jego ruchy stały się kompletnie bezszelestne. Niczym cień wślizgnął się do dziecięcego pokoju.
Neki, ułożony wiernie przy jednym z boków Sarady, uniósł na niego zaspane ślepia. Zaraz jednak zapadł w kolejną drzemkę, łagodnym mruczeniem zagłuszając idealną harmonie w sypialni. Sasuke w milczeniu obserwował, jak klatka piersiowa dziewczynki unosi się w głębokim rytmie, dając ujście oddechowi przez rozchylone usteczka. Ciemne włosy rozsypały się wokół głowy, a jedno z ramion otoczyło szczelnie swojego ryżawego pupila. Nie mogąc oprzeć się nagłej pokusie, przyłożył dwa palce do jej czoła i pozwolił, aby uśmiech wygiął mu wargi. Najpierw powściągliwy, a potem coraz śmielszy, tak odmienny od opanowania, którym częstował za dnia. Minęło kilka minut, nim zbliżył się do okna nieopodal. Obserwując śpiącą Konohę, oczami duszy przywołał do siebie znajome postacie. Widział je tak często, że czasami zapominał już, iż są wyłącznie wytworem wyobraźni. Niemniej, z perspektywy lat uczucia, które go wtedy ogarniały, ulegały zmianie. Czas przeobraził żałobę i ból w spokój oraz... oczyszczenie. Zatrzymując poważne spojrzenie na własnym odbiciu widocznym w szybie, ponownie uniósł dłoń i wykonał na sobie ten sam gest, którym przed momentem poczęstował córkę. Opuszki jego palców były chłodne, kontrastujące z ciepłem skóry czoła. Przymknął powieki.
O miłości myśli się jak o czerwieni pod powiekami, gdy unosi się głowę w stronę słońca, a ono otula twarz przyjemnym blaskiem. Jak o sadzie pełnym wiśniowych drzew, które nie przestają kwitnąć, nie ważne jak silne deszcze nie uderzałyby w ich delikatne pąki. Jak o ciepłej dłoni na głowie, która w pieszczotliwym geście poczucia bezpieczeństwa, mierzwi niesforne włosy niepowodzeń. Jak o błahym zdjęciu, które odtrącasz nagle, bojąc się, że gdy je zobaczysz, runą wszystkie Twoje tamy. O miłości myśli się jak o drodze do domu albo małym bukieciku niebieskich, polnych kwiatów leżącym u stóp. Myśli się o niej jak o obecności tych, których nie będziesz mógł już nigdy zobaczyć, ale czujesz ich niewidzialne dłonie na swoim ramieniu. Czujesz, że ich palce popychają Cię do przodu, popychają Cię w stronę światła. Być może życie stale opiera się na kwestii wyborów. Składa się na talię zmęczonych kart, która daje Ci możliwość wylosowania tylko jednej. Co, jeśli sięgniesz po tę złą? Cóż, prawdopodobnie już nigdy nie zostanie Ci to zapomniane - postać w lustrze każdego kolejnego dnia z przyjemnością wypomni Ci to, kim byłeś. Lecz nieważne jak daleko przekroczysz granicę; nie istotne ile zła wyrządzą Twoje kroki i w imię czego. Zawsze możesz zawrócić i spróbować to naprawić. Spróbować skleić całość z poszarpanych końców. Zawsze możesz zmienić to kim byłeś, w to kim jesteś.
Sasuke zerknął sobie przez ramię, a jego wzrok spoczął na dziecięcej buzi, jednej z dwóch mu najdroższych.
Przecież zawsze możesz odnaleźć swoją drogę do domu.
“Teraz wreszcie zobaczyłem koniec
Wreszcie zobaczyłem światło
I zdałem sobie sprawę"
Powieki Sakury otworzyły się boleśnie szeroko. Zimne palce zaciśnięte wokół jej krtani, odbierały zuchwale dopływ powietrza do płuc. Zielone oczy wbiły swoje zszokowane spojrzenie w twarz, która była obecnie tuż przed jej własną - mogła poczuć ciepły oddech na policzkach; policzyć ciemne plamki w szarych, wrogich źrenicach. Machając nogami w przestrzeni niczym zaszczute zwierze w potrzasku, nie potrafiła odwrócić wzroku.
– To dość smutne. W moim genjutsu dałem Ci próbkę Twojego szczęścia, tego czego podświadomie pragniesz. Kochasz go do tego stopnia, że pozwalasz, by zdominował Twoje własne marzenia? Naprawdę nie chciałabyś niczego zmienić, oprócz dodania do Waszego życia osób, Twoim zdaniem mogących uszczęśliwić jego?
Ledwie pojęła sens tych spokojnych słów - były takie bezpłciowe. Zupełnie jakby osoba, która je wymówiła, nie odbierała właśnie życia drugiemu człowiekowi, a mówiła je od niechcenia lub jakoś tak sama do siebie. Z trudem uniosła ręce i zacisnęła je na nadgarstku dłoni, która miażdżyła jej szyję coraz bardziej i bardziej. Musiała walczyć! Nie mogła myśleć o tym co zobaczyła przed chwilą, nie mogła dać się sprowokować, nie mogła pozwolić namieszać sobie w głowie! Nie mogła, nie mogła, nie mogła...
– Puszczaj moją mamę!!!
Jak przez mgłę dotarł do niej głośny, zrozpaczony krzyk, a widok znajomej dziecięcej buźki natychmiast zamigotała palącym wspomnieniem w umyśle. Oczy, które zamknęły się jeszcze sekundę wcześniej, teraz błyskawicznie otworzyły się na nowo, tknięte nową siłą. Zebrała chakrę w dłoń.
Mocne uderzenie sprawiło, że z ust zaskoczonego mężczyzny trysnęła krew, a wnyki palców zwolniły nareszcie zacisk. Płuca kobiety napełniły się powietrzem, lecz siłą grawitacji ciało zaczęło opadać ku dołowi, brutalnie pozbawione wcześniejszego oparcia. Czując jakby gardło paliło ją żywym ogniem, nawet tego nie zauważyła. Upadając boleśnie na pokrytą gruzem ziemię, miała wrażenie, że wszystkie kości w jej ciele roztrzaskały się na tysiąc maleńkich kawałeczków, a ona już nigdy nie zdoła pozbierać się do kupy. Jednakże, napędzana przez sporą dawkę adrenaliny, udowodniła sobie po raz kolejny, że słówko „niemożliwe” istnieje wyłącznie w ciasnych granicach głowy, a nie w sile ducha. Niemal natychmiast dźwignęła się na równe nogi, a zaraz pognała w stronę, gdzie mignęły jej dwie, nieduże sylwetki. Nic nie mogło jej powstrzymać, a już na pewno nie otarcia, siniaki czy krwawe zadrapania.
Sarada i Boruto sterczeli blisko siebie i trzymali się za dłonie, zapewne kompletnie nieświadomi tego, że w chwilach grozy stali się dla siebie oparciem. Widząc zmierzającą ku nich matkę, dziewczynka wyrwała w jej kierunku, przy okazji ciągnąc za sobą młodego Uzumakiego. Sakura nie myślała w stu procentach logicznie. Polegała jedynie na swoim osobistym instynkcie, który podsuwał jej najsłuszniejsze, według siebie, rozwiązania. Nie było czasu, aby zastanawiać się jakim cudem tu, w samym środku tego piekła, znalazła się dwójka dzieciaków. Wszystko co mogła uczynić, to w biegu pochwycić je pod swoje ramię i ile sił w nogach uciekać przed wrogiem, który z pewnością zdołał podnieść się już po zadanym ciosie. Nie był on ani silny, ani tym bardziej wystarczający do znokautowania. Nie miała najmniejszych wątpliwości, że musi przenieść pociechy w bezpieczniejsze miejsce. To był priorytet, w tym momencie jedyny cel!
– Mamo!
Wołanie córki dotarło do niej dopiero, kiedy zaczęła powtarzać je z większą głośnością. Zerknęła w dół. Jej usta rozchyliły się z szokiem, w oczach Sarady widząc czerwień. Czerwień sharinngana!
Skutecznie zdekoncentrowana, nie odnotowała nawet większego głazu tuż przed swoimi stopami, a te zaplątały jej się do tego stopnia, iż cała trójka zaryła o podłoże, żałośnie turlając się po jego powierzchni. Kurz od razu dostał się do nozdrzy kobiety, drażniąc i tak obolałą krtań. Dzieci, dzieci, dzieci! Niczym alarmowa syrena, ten jeden wyraz cały czas plątał się w jej myślach, zupełnie jak gdyby ktoś wykrzykiwał go w nich przez ogromny megafon. Podniosła się na łokciu, szukając ich wzrokiem.
W ostatniej chwili przekaturlała się na bok, tym samym unikając śmiertelnego spotkania ze sporych rozmiarów shurikenem, którego błyszczące ostrze wbiło się w glebę w miejscu, w którym leżała jeszcze ułamek sekundy wstecz. Przerażony wrzask Sarady przeszył ciszę po raz kolejny, a ona podniosła głowę. Oddech ugrzęzł jej w gardle na widok członka klanu Otsutsuki, dryfującego w powietrzu wysoko nad nimi i przyglądającego się im ze spokojem. Umiała już rozszyfrować to dziwaczne opanowanie, a stróżka czerwonej krwi wypływającej z rozcięcia na jego dolnej wardze, tylko utwierdziła ją w przekonaniu, iż jest ono zwykłą grą pozorów.
Nie potrafiła przezwyciężyć kogoś tego pokroju; wątpiła nawet, by sam Kakashi mógł tego dokonać. Musiała umieć przyznać się do porażki, a przecież zawsze była niezła w analizowaniu. Może właśnie to odróżniało ją od Naruto, który był w tym beznadziejny - posiadanie bystrego umysłu czyniło z niej dobrego obserwatora, niemniej, w sytuacjach takich jak te pozwalało na niewiele. Co teraz? Nie miała już prawie chakry, nie mogła się nawet zregenerować! Gdyby chodziło tutaj wyłącznie o nią... Nie zastanawiałaby się. Pozostawało jedno rozwiązanie i wcale nie obawiała się postąpić w ten oto sposób. Czuła, że musi wytrzymać jeszcze tylko troszkę, jeszcze tylko raz dać z siebie wszystko, a potem obojętnym będzie dla niej to, co takiego się z nią stanie. Ważnym było, żeby ochronić coś o wiele cenniejszego, a mianowicie dwie istotki, które zasłoniła właśnie własnym ciałem.
Czuła to, czuła go. Był już blisko. Sasuke!
Technika odrodzenia rozeszła się z rombu na czole Sakury fioletowymi nićmi, zdobiąc przy okazji skórę. Choć drżały jej dłonie, zacisnęła je w pieści, pozwalając paznokciom wbić się w miękkie opuszki jej wnętrza. Ten delikatny ból przypominał jej dobitnie, że dopóki jest żywa, dopóty zawsze może się na coś przydać. Nigdy nie należało się poddawać, niezależnie od beznadziejności sytuacji, w której się aktualnie tkwiło. Skoro miała zginąć tego popołudnia, niech i tak będzie. Musiała przetrwać wyłącznie do momentu pojawienia się na polu bitwy dwóch przywódców Wioski Ukrytej w Liściach. Wiedziała, że gdy w końcu to nastąpi, życie Sarady i Boruto będzie bezpieczne. Póki tak się nie stanie, to właśnie ona musiała je chronić. Przesunęła nieco prawą dłoń, chowając ją za swoimi plecami. Mimo, że wzrok miała nieruchomy, wbity w przeciwnika przed sobą, gestem palców dała dzieciom sygnał do ucieczki. Sama odbiła się od podłoża, pozwalając stopom nieść jak najdalej od poprzedniego położenia. Tak jak myślała - Otsutsuki śledził każdy z jej kroków, sunąc wzrokiem za poruszającą się sylwetką. Dobrze, pomyślała, bardzo dobrze! Dzięki temu Sarada i Boruto mogli wymknąć się z dala od miejsca pojedynku; kątem oka odnotowała nawet, jak chłopiec pociąga dziewczynkę z łokieć. Nareszcie mogła skupić się w pełni na walce!
Bieganie w kółko nie było przecież żadną metodą, a zbliżenie się do mężczyzny na tyle, aby dopaść do zasięgiem swoich pięści, miało raczej marne szanse na powodzenie. Jedynym rozwiązaniem, które mogło pomoc jej w zdobyciu chociażby chwilowej przewagi, oznaczało niemal całkowite wypompowanie się z resztek chakry. Jednak kto nie ryzykuje, ten nie zna smaku szampana. Cóż więcej jej pozostało? Nie chcąc dać się złapać, w biegu nadgryzła opuszek kciuka - metaliczny posmak krwi błyskawicznie rozszedł się po wnętrzu jej ust. Zaraz potem zatrzymała się w miejscu i otwartą dłonią uderzyła o nierówne podłoże. Czarna pieczęć trysnęła spod czubków jej palców, formując się w niewielki okrąg wokół niej. Biały dym na moment przysłonił całą widoczność, a znajoma siła uniosła różowowłosą wysoko w górę.
– Panienka mnie wzywała?
Ogromnych rozmiarów ślimak, na którego grzbiecie obecnie się znajdowała, rozejrzał się ciekawie dookoła. Sakura odetchnęła głębiej, czując coraz dobitniej swoje wyczerpanie. Użycie tego typu ninjutsu wiele ją kosztowało, lecz było ono jej ostatnim promykiem nadziei. Uniosła dłoń i zasłoniła dolną połowę twarzy, tak, aby nie dało się odczytać nic z ruchu warg.
– Dyskretnie – szepnęła jedynie, wiedząc, że Katsuyu i bez dalszych wyjaśnień zrozumie polecenie.
Musiała mieć stuprocentową pewność, iż dzieci znajdują się daleko poza granicami zagrożonej strefy. Dzięki podzieleniu ślimaka i wysłaniu do nich niewielkiej jego części, mogła na odległość kontrolować ich bezpieczeństwo oraz znać położenie. Dodatkowo, pamiętała nieustannie, że gdzieś w okolicy znajduje się nieprzytomna Ino - drugi z mniejszych ślimaków mógłby przetransportować ją na swoim grzbiecie i w ustronnym miejscu pomógłby zregenerować siły. Potężny stwór skinął uprzejmie głową, a kobieta wiedziała dobrze, że w odpowiednim czasie wykona powierzone mu zadanie. Póki co nie mógłby zrobić tego wedle wcześniejszego zalecenia, ponieważ Otsutsuki nie spuszczał z nich czujnego wzroku. Postanowiła, że poczeka aż to on wykona pierwszy ruch - zwłoka działa wyłącznie na jej korzyść. Aczkolwiek, nie musiała tego robić specjalnie długo.
Ziemia zadrżała, gdy ściana jednej z kamienic została żywcem wyrwana z posad, a później uniosła się wysoko nad ziemię. I tak masywnych rozmiarów ślimak urósł o dobrych kilka cali, kiedy nabrał w płuca powietrza, a później plunął z paszczy zielonkawym kwasem. Po ceglanej ścianie, którą przeciwnik wymierzył w ich kierunku, została teraz kupka pyłu, swobodnie opadająca niegroźną mżawką ku ziemi.
– Pani Katsuyu, nad nami! – Sakura ściągnęła brwi jeszcze mocniej, a jej dłonie wykonały prostą piecz.
Eksplozja, w której przepadła zarówno ona, jak i jej osobiste przywołanie, pochłonęła na sekundę wszystkie dźwięki dookoła. Kobieta z trudem utrzymała się na grzbiecie gigantycznego mięczaka, kiedy wykonał gwałtowny podział swojego odwłoka na dwa, tak, aby uniknąć obrażeń, płynących z tego nieoczekiwanego ataku. Duży krater tkwił obecnie dokładnie pomiędzy jedną, a drugą częścią, jednoznacznie dając do zrozumienia, jak wielkie szkody wyrządziłaby, gdyby nie to rozstawienie. Niemniej, wróg nie dawał ani chwili wytchnienia! Sakura usłyszała świst obok swojego ucha. Nim zdążyła się odwrócić, mężczyzna mignął gdzieś obok. Reakcja była zbyt późna - jego stopa podhaczyła brutalnie jej kostki, a ona padła jak długa na plecy. Patrzyła teraz w szarawe, bezbarwne oczy, gdy to stał tuż nad nią, jednocześnie celując kunai prosto w klatkę piersiową. Podłużnie zakończone ostrze zatrzymało się kilka centymetrów nad jej skórą.
Oddech, który wstrzymała sekundę wcześniej, opuścił jej płuca z głośnym świstem. Dlaczego jej nie zabił? Jedynie to, być może zbyt zuchwałe pytanie, było w stanie przebiegnąć przez jej głowę. Prócz tego, miała w niej kompletną pustkę, jakby pozbawiona została wszelkiego sensownego myślenia. Twarz, na którą mogła spoglądać już po raz drugi z tak niewielkiej odległości, wydała jej się jeszcze okrutniejsza aniżeli przedtem - pozbawiona była ekspresji oraz z brzydkim grymasem na ustach, składającym się niby na uśmiech. Już za chwilkę miała się przekonać w najgorszy z możliwych sposobów, skąd czerpał on swoje źródełko. Krzyk, który usłyszała gdzieś w oddali, spowodował, że natychmiast przekręciła głowę w tamtym kierunku.
Widok Sarady i Boruto, unoszących się kilkadziesiąt metrów nad ziemią, przyprawił jej serce o rozpaczliwy galop. A więc o to chodziło; to właśnie dlatego pozostawiał ją przy życiu! Pragnął, by zanim wbije jej metalowe ostrze w serce, ostatnią rzeczą, którą ujrzy, była krzywda dwóch pociech. Nie mogła odwrócić od nich wzroku, a nagła cierpkość, którą spętała jej gardło, zdawała się zjadać ją coraz mocniej i mocniej. Wszystko, tylko nie dzieci! Niewzruszone kunai, które nakłuło lekko jej klatkę, przypomniało także dobitnie, iż jest kompletnie unieruchomiona. Czuła ciepłą kroplę krwi, znaczącą nieśpieszną dróżkę na jej skórze. Wszystkie próby poruszenia się, z góry skończyć się miały nadzianiem na narzędzie, przez cały czas wiszące nad nią niczym kat. To koniec, pomyślała, przegrałam.
– Ostrzegam Cię – wydusiła pomimo to, na powrót patrząc mu w oczy.
Uśmiech na jego wargach pogłębił się. Na tle bladej buzi po raz pierwszy błysnęły białe zęby.
– Przed czym? – zapytał niemalże wesoło – Chyba nie przed sobą?
– Nie lekceważ...
– Co tam mamroczesz?
– Nigdy mnie nie lekceważ!!!
Zęby Sakury zacisnęły się mocno. Nie ważąc na broń nad sobą, błyskawicznie dźwignęła się do pozycji siedzącej. Krew, która trysnęła na jasną szatę mężczyzny, sprawiła, iż rozchylił on usta, a dekoncentracja pozwoliła kobiecie wymierzyć mocny cios prosto w jego brzuch. Echo rozeszło się po najbliższej okolicy, a odrzut wyrzucił ciało wroga daleko do przodu. Jako, że ostatnie pokłady chakry wyczerpały się do kompletnego zera, Pani Katsuyu zniknęła w gęstym dymie, podobnie jak wszystkie repliki, na które zdążyła się podzielić. Sakura poczuła, że opada ku dołowi, aczkolwiek resztkami sił zdążyła jeszcze unieść swoje spojrzenie. Sarada i Boruto! Była zbyt daleko, by uchronić ich przed upadkiem, poza tym w poruszaniu nie pomagało jej kunai, wbite do połowy tuż nad jej prawą piersią. Całą ostateczną energię włożyła przecież we wcześniejsze uderzenie, a bez niej nie potrafiła nawet wylądować sprawnie na ziemi. Wszystko na co mogła się zdać to grawitacja oraz gorąca nadzieja, iż podłoże nie okaże się aż tak cholernie twarde.
Jej usta rozchyliły się delikatnie, na widok Naruto, którego sylwetka odziana w długi płaszcz Hokage, mignęła gdzieś obok dzieci. W samą porę pochwycił je pod pachę, tym samym zapewniając całkowite bezpieczeństwo. Uśmiechnęła się niewyraźnie i przymknęła powieki z nagłym spokojem w duszy. Naruto! Naruto tu był! Ciepło rozlało się po jej duszy, bo tylko ciepło mogło przyjść na myśl, po zobaczeniu tej blondwłosej czupryny. No i skoro Uzumaki znajdował się już na miejscu, musiał być tu również...
Czyjeś ramię objęło ją nagle w pół, materiał czarnego płaszcza połaskotał po zakurzonym policzku, a znajomy zapach dotarł do nozdrzy. Tak bardzo pragnęła unieść powieki, aby móc spojrzeć w twarz, która znaczyła dla niej tak wiele. Od zawsze tak ogromnie, ogromnie wiele. Jednak, zmęczenie pozwoliło jedynie na utrzymanie na ustach łagodnego uśmiechu. Po krótkiej chwili czubki jej butów zetknęły się z glebą, a wysoka, milcząca postać wsparła ją o jeden ze swoich boków. Ściągnęła nieco brwi, czując jak palcami ostrożnie nadrywa materiał bluzki w miejscu, gdzie cały czas tkwiło wbite ostrze. Wiedziała doskonale co nastąpi potem, a i tak z trudem zdusiła zbolały jęk, gdy jednym, sprawnym szarpnięciem zostało ono z niej wyciągnięte. Tym razem ból zmusił ją do otworzenia oczu.
Sasuke pochylał się w nad nią ze skupioną miną, a jego głowa była teraz na wysokości jej własnej. Spod wpół przymkniętych powiek mogła prześledzić każdy zakamarek jego buzi, a fakt, iż nie wie, że mu się przygląda, wyłącznie dodawał jej ku temu śmiałości. Ale na co był aż taki zły? Skąd nerwowe drżenie mięśnia w jego szczęce? Nieoczekiwanie i z przyczyn niejasnych nawet dla niej samej, w umyśle zaświtało jej wspomnienie z dawnych, mglistych czasów, a jego znaczenie poraziło ją do tego stopnia, że mimowolnie drgnęła. Uchiha zerknął w górę, najwyraźniej wyczuwając to nagłe poruszenie. Nie odwrócił oczu przez jakiś czas, niczym innym, a właśnie nimi mówiąc jej to, czego nigdy nie wypowiadał ustami. I choć szybko zamaskował cały swój gniew, ona już wiedziała. W dalszym ciągu obserwowała, jak na miarę swoich możliwości opatruje jej ranę, równocześnie brodząc we wspomnieniu z ich wspólnego egzaminu na chunina. Tamtego dnia, wtedy w Lesie Śmierci, kiedy Sasuke oprzytomniał i zobaczył ją całą poobijaną, z obciętymi włosami... Tamtego dnia widziała w nim ten sam rodzaj wściekłości. Już po raz drugi pozwoliła, żeby ciepły uśmiech uniósł kąciki jej warg.
Naruto przystanął na szczycie jednego z budynków. Marszcząc mocno brwi, w milczeniu rozglądał się po skali zniszczeń, panującej w tej części Wioski. Jego wzrok sunął po znajomym widoku z coraz większą furią. Konoha przeszła już niejedno, lecz za każdym razem czuł się w ten sam, cholerny sposób - wściekły! Na moment zawiesił swoje spojrzenie na doszczętnie zrujnowanej siedzibie budynku administracyjnego, a zaraz pognał nim nieco dalej. Odetchnął z niewysłowioną ulgą, dostrzegając swój rodzinny dom w jednym, spójnym kawałku. Dobrze, że Shikamaru zajął się wszystkim tak szybko. Jego technika cienia umożliwiła błyskawiczne unieruchomienie reszty przeciwników, a dzięki temu zgładzenie ich, zanim jakiś cudem zdołaliby się uwolnić. Zresztą, byli oni zwykłymi pionkami, bez dwóch zdań słabszymi od swojego przywódcy, z którym walczyła Sakura. A niech to, całe szczęście, że Sasuke miał nosa i na swój własny, pokićkany sposób potrafił wyczuć, iż należy natychmiast zawrócić do Liścia. Czasami zwyczajnie trzeba zaufać czyjejś intuicji, a to na co obecnie spoglądał, tylko go w tym upewniało. Musi zabrać Kakashiego na naprawdę, naprawdę porządne ramen, gdy już uprzątną cały ten bajzel - należało się staruszkowi za to, że wyrwano go z objęć, tak zwanej emerytury, w najgorszej z możliwych form. Najważniejsze, że już po wszystkim.
Stanowczy głosik wywabił go z chwilowej zadumy, w którą popadł. Luknął niżej, na szamoczącą się sylwetkę pod swoją pachą.
– Muszę sprawdzić co z moją mamą! Puszczaj mnie!
Omal nie rozdziawił szeroko paszczy, w oczach Sarady dostrzegając sharinngan z pojedynczą, czarną łezką. Ta mała... Ona... Westchnął, a niewyraźny uśmiech zamajaczył na jego twarzy. Cały Sasuke! Być może wyłącznie złość i rozkazujący ton, którym wykrzykiwała te swoje roszczenia, przypisałby komuś jeszcze. Skrzywił się mocno i pomachał głową do swoich myśli, kiedy dodatkowo postanowiła zatopić zęby w jego przedramieniu. Faktycznie, chyba lepiej będzie jeśli zaniesie ją tam, gdzie sobie życzy!
– Tato! Wiedziałem, że się pojawisz! – słowa syna przyciągnęły jego uwagę akurat, gdy zawrócił.
W przeciwieństwie do młodej Uchihy, nie wiercił się w ogóle i w spokoju dyndał pod drugą z jego pach. Lazurowe oczy, jego oczy, wwiercały się w niego, błyszcząc niezdrowym podekscytowaniem. I chociaż tak naprawdę niesłychanie cieszył się z tego, że Boruto jest cały i zdrowy, teraz przywdział surową ekspresję i zagrzmiał niczym na odpowiedzialnego ojca przystało:
– My porozmawiamy sobie później! Twoja matka na pewno umiera z niepokoju, gdzie się właśnie podziewasz!
Słysząc burę, brwi chłopca najpierw uniosły się ku górze, a potem jego broda wysunęła do przodu w nadąsanym grymasie.
– Przecież sam mówiłeś, że nie można zostawiać przyjaciół w potrzebie!
Naruto z zaskoczeniem przeniósł wzrok z powrotem na dziewczynkę po swojej drugiej stronie. Ach tak. Z trudem zamaskował dumny uśmiech.
Sakura i Sasuke unieśli głowy, kiedy wylądował zaraz obok nich. Stali blisko siebie, a on przytrzymywał ją ramieniem. Na widok córki, szamoczącej się z coraz większą determinacją w jego uścisku, oboje uśmiechnęli się lekko. Sakura wyglądała na zmęczoną, ale prócz tego nie zdawała się odnieść śmiertelnie poważnych obrażeń. Gdy postawił dzieciaki na równe nogi, Sarada puściła się biegiem w stronę rodziców. W końcu mogła być spokojna, będąc tuż obok nich. W pewnym sensie rozumiał, jak wyśmienicie musi smakować to konkretne uczucie.
– O, mama Inojina!
Zerknął w miejsce, które wskazał właśnie Boruto. Rzeczywiście, dostrzegł Ino, z tym, że w towarzystwie Sai'a - z troską pomagał jej dźwignąć się do pionu. Zaskoczenie z jakim jego syn spoglądał na ten obrazek, sugerował mu, że miał okazję spotkać Yamanakę już wcześniej. Och, na litość boską. Ten chłopak był niemożliwy! Czy on sam naprawdę bywał tak samo nieznośny w czasach dzieciństwa? Aż ścierpła mu skóra na myśl, co takiego powie Hinata, kiedy dowie się szczegółów dotyczących jego ucieczki, ponadto czyje słowa nim kierowały...
Zbliżyli się do Sakury, Sasuke i Sarady. No, bo przecież wciąż pozostawało trochę rzeczy do ustalenia, trochę rzeczy do zrobienia. Obowiązki wzywały.
– Co z tym, którego załatwiła Sakura? – zapytał.
Sasuke skinął w stronę, gdzie kilkadziesiąt metrów dalej dało się dostrzec bezwładne ciało, ledwie możliwe do dostrzeżenia wśród rumowisk.
– Nieprzytomny. Zajmij się nim jak należy, zanim dojdzie w pełni do siebie.
– He, ja?! A Ty? Co takiego masz niby do roboty?
Uchiha zahaczył o niego wzrokiem od niechcenia, ale nie odpowiedział. Rozmowa była zakończona, jednak Naruto nie potrafił oderwać oczu od trójki członków nowego klanu Uchiha - Sarada trzymała Sakurę za palce dłoni, Sakura opierała się policzkiem o bark Sasuke, a on sam zerkał to na jedną, to na drugą. Do głowy Uzumakiego wpadło stare wspomnienie. Nie potrafił się powstrzymać, więc po prostu uśmiechnął się szeroko.
– T-to znaczy, że... że Wy... Sasuke i Ty... że uprawialiście seks?!
W ostatniej chwili osłonił się przed pięścią Sakury. Mimo, że zielone oczy ciskały w niego groźne błyskawice, twarz miała obecnie buraczany odcień, doskonale komponujący się z purpurową sukienką, która włożyła na siebie tego dnia. Nie przejmując się zawstydzeniem przyjaciółki, ponownie nachylił się w stronę niedużego zawiniątka, które Sasuke trzymał sprawnym ramieniem.
– Nie mogę w to uwierzyć! – wrzasnął po raz kolejny, łapiąc się za włosy.
Nie dość, że nie było ich w Liściu przez kilkanaście miesięcy; nie dość, że prawie w ogóle nie kontaktowali się przez ten czas z Konohą, to jeszcze jak gdyby nigdy nic wrócili z... dzieckiem?! Potrząsnął mocno głową, szeroko otwartymi oczami gapiąc się na śliczną dziewczynkę, której pulchna buźka wystawała nieśmiało ponad becik. Miała już ładnych kilka tygodni, a sugerował to ciemny meszek, odznaczający się lekko na czubku jej głowy.
– Nie krzycz, bo ją obudzisz – dłoń Sakury zacisnęła się ostrzegawczo na jego barku – Czy wiesz, jak trudno jest uśpić niemowlę?!
– A żebyś wiedziała, że wiem!
– Pff, niby skąd?
Posłał jej zwycięski uśmiech, kciukiem wskazując swoją pierś.
– Tak się składa, że tydzień temu Hinata urodziła mi syna. Patrzysz już nie tylko na przyszłego Siódmego Hokage, ale także na świeżo upieczonego ojca!
Zarówno brwi Sakury, jak i Sasuke powędrowały ku górze. Pewnie, nie mogli mieć o tym pojęcia, skoro włóczyli się gdzieś przez cały ten okres!
– Ty i Hinata jesteście małżeństwem już od jakiegoś czasu – dziewczyna odchrząknęła wreszcie, nie chcąc dać za wygraną – Nie ma się czym podniecać.
– Jasne – rzucił z ironią – Lepiej zrobić wielkie wejście, wracając do domu po takim czasie, do tego z nieślubnym dzieckiem na rękach. Masz rację, tego nigdy nie przebiję...
Tym razem nie obronił się w porę przed ciosem. Zaciśnięta pięść zderzyła się z jego policzkiem z głośnym plaskiem.
– Jak żeś, cymbale, nazwał moją córkę?!
– No co?! – jęknął z udręczeniem, pośpiesznie łapiąc się za obolałe miejsce – Przecież powiedziałem prawdę!
– Tak się składa, że Sarada nie jest żadnym nieślubnym dzieckiem!
Znowu poczuł osłupienie. Strażnicy pilnujący wejścia do Wioski Ukrytej w Liściach, ze zdumieniem przyglądali się, jak okrąża świeżo przybyłych, ponownie trzymając się za włosy.
– Jesteście małżeństwem?! – wydarł się w końcu tak głośno, iż gołębie wypoczywające w cieniu wielkiej bramy, poderwały się do lotu z przestrachem. Po niedługim czasie dało się dosłyszeć kwilenie.
Sakura posłała mu gniewne spojrzenie, lecz zamiast po raz drugi zdzielić po łbie, przejęła niemowlę od Sasuke. Uzumaki z ciągłym niedowierzaniem obserwował, jak kołysze je uspokajająco w swoich ramionach oraz uśmiecha się ciepło, zauważając, że dziewczynka zasnęła. Sakura jako matka... W tej jednej sekundzie obrazek, który mógł dopiero co oglądać, zdał mu się czymś nierzeczywistym, ale też niesłychanie pięknym, tak jak piękna może być wyłącznie matka z dzieckiem w objęciach. Widział to już, widział tę intymność u swojej własnej żony, gdy pochylała się nad maleńkim Boruto. Czy tylko on nie potrafił w pełni zrozumieć tej więzi, czy to wszystko było wyłącznie snem? Czy naprawdę rozpoczynali teraz nowe życie? Szukając odpowiedzi w twarzy Sasuke, przeniósł na niego wzrok, ale tam również jej nie otrzymał. Tylko na jego ustach dało się dostrzec niewyraźny uśmiech, kiedy to w milczeniu śledził poczynania żony.
Tak, chyba już rozumiał. Wszystko stało się takie jasne i takie proste... Czując w oczach nagłą, niebezpieczną wilgoć, pośpiesznie odwrócił głowę i nadal siląc się na urażony ton, przemówił:
– I tak nigdy nie wybaczę Wam tego, że o niczym mi nie powiedzieliście! Ani tego, że nie zaprosiliście mnie na Wasz ślub! Ani tego, że nie przysłaliście ani jednego zdjęcia Sarady. Ani tego... Ani...
Wzruszenie ścisnęło mu gardło na amen, dlatego jedynie zaśmiał się cicho pod nosem. Nie mając siły dłużej udawać, zerknął na nich z nieopisaną radością.
– Moi najbliżsi przyjaciele są teraz rodziną – powiedział jakby do siebie i z delikatnym uśmiechem zapatrzył na śpiące dziecko. Jednak, kiedy już wydawało się, że nie powie słowa więcej, niespodziewanie jego oczy zwęziły się chytrze, a łokieć wbił lekkiego kuksańca w bok Sasuke – Nie wiedziałem, że z Ciebie taki Casanova, Sas'ke!
I tak oto, Moi Drodzy, nastąpił ostatni dłuuugi rozdział. W środę wypatrujcie epilogu, tymczasem życzę wszystkim, bez wyjątku miłego dnia! (✿╹◡╹) ﾉ
A moim zdaniem jeśli podjęłaś decyzję o wstawianiu rozdziałów co środę, to powinnaś je co środę wstawiać. Jest to pewne zobowiązanie, a zaniedbywanie go wiążę się z zaniedbywaniem swoich czytelników. Ja rozumiem spóźnić się raz czy dwa, ale żeby co tydzień? Jestem też w stanie zrozumieć brak czasu, też czasami jestem zapracowana, jeśli jednak podjęłam się pewnej sprawy i coś komuś obiecałam, robię wszystko co w mojej mocy żeby terminu dotrzymać. Mimo wszystko, czekam cierpliwie na zakończenie :)
Masz rację, nie będę się usprawiedliwiać. Jednak w tej sytuacji chyba jedyną złotą radą jaką mam, jest to, abyś zastanowiła się, czy moje spóźnialstwo jest wgl warte Twojej uwagi. Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek zmuszała kogoś do śledzenia mojego bloga, a już tym bardziej do czytania opowiadania. Cóż więcej mogę Ci polecić? ;) Dziękuję za wiadomość i pozdrawiam gooorąco!
Az mi się ciepło zrobiło na serduchu gdy dowiedziałam się o innym starym twoim ff! Czy masz jeszcze inne opowiadania? Z chęcią przeczytam a teraz spadam na twój inny tambler SAJONARA 💗💗
Po raz trzeci już dziękuję Ci za wiadomość :D Zaskoczyłaś mnie nimi, nie powiem. Ale zdecydowanie pozytywnie. Od dziś będę o Tobie pamiętać! Odnośnie pytania o inne opowiadania - nope, te dwa to już mój cały dorobek, heheh. Życzę Ci przyjemnego czytania pierwszego, choć po raz kolejny uprzedzam, że nie jestem z niego aż tak zadowolona, jak z tego, które wstawiam obecnie. Kwestia dopracowania, rozumiesz. Tak czy siak: smacznego! Pozdrawiam cieplutko (・ε・｀).
Mam obsesje na punkcie czytania każdego pytania GOD I WANT MOREEEE CZYTELNICY RUSZAC TYŁKI gdy przeleciałam większość odp skapnęłam się jak musisz byc dobrą osobą 💗 Nie każdy potrafi zgodzić się z innymi i zrozumieć czyjeś zdanie ushahajshxh ( przepraszam że tak cukrze 😂🔫 ) lof lof czekam na roz! I NA PYTANIA
Słodki Jezu, czuję się teraz trochę jak Naruto na gifie powyżej xD Jesteś taka urocza <3 Dziękuję 💞
Tak bardzo się ciesze że nie długo rozdział i mam nadzieję ,że po skończeniu ff napiszesz jeszcze o wiele lepsze. Pamiętam jak zaczęłam czytać 1 roz i już wtedy wiedziałam że ten styl pisania będzie jeden z moich ulubionych. Ogółem fabuła niesamowita i ten pomysł z dzieckiem sasusaku just no words. Szkoda że soon skończy się wszystko PRZECIEZ JA OD NIE DAWNA ZACZĘŁAM TO CZYTAC. 😭😭😭 No ale cóż wszystko się kiedyś kończy.. Papatki ! Życzę dużo weny ! 💗
AWWWW. Nie ma to jak wrócić z pracy, wejść na tumblr’a i zaskoczyć się w tak pozytywny sposób! Lodzio miodzio ❤️ Miło mi powitać Cię w naszym małym gronie :D Dziękuję bardzo za przeuroczą wiadomość i wszystkie przeurocze słowa. Biorę do serducha <3 Buziaki, kochana!
❤❤❤❤to jest jedyne co jestem w stanie Ci wysyłać 😽za każdym razem chcę pisać jak bardzo lubię twój styl pisania ❤❤❤dziękuję za wszystko co do tej pory napisałaś, wierzę że nie zostawisz nas na zawsze
Dziękuję Ci bardzo <3
Zostawić nie zostawię, przecież cały czas tu będę! Ale strasznie miło wiedzieć, że kogoś tu obchodzę :))
Mam dwa pytania: 1.Kiedy pojawi się nowy rozdział? 2.Czy nadal będziesz pisać opowiadania o postaciach z Naruto?
Witaj! 1. Szczerze mówiąc, ciężko mi powiedzieć. To już ostatni rozdział (nie wliczając krótkiego epilogu), dlatego chciałabym go troszkę dopracować. Planowałam dodać na czas, w środę, ale przez pracę jestem w totalnym proszku :( Myślę, że pojawi się do około tygodnia. Wybaczcie, niedługo już będę Was denerwować tym swoim spóźnialstwem. 2. Raczej nie planuję dodawać niczego nowego w najbliższej przyszłości. Coś tam chodzi mi jeszcze po głowie, ale nie mam pojęcia czy kiedykolwiek powstanie z tego dłuższe opowiadanie. Czas, czas, czas - wiem, że się powtarzam, ale myślę, że osoby, które mają go dla siebie naprawdę niewiele, będą w stanie zrozumieć mnie na tej płaszczyźnie. Może kiedyś, może. Póki co mam już zamówienia na bonusiki i cieszy mnie niezmiernie, że będę mogła wykazać się w ten sposób! Pozdrawiam serdecznie :)
Sakura Sasuke Sarada @sasusakupolska - Tumblr Blog | Tumgag
gracieabrams
2087
romaincrisis
origamiaround
izzy806
tangentwithtanner
jimmyeatworldofficial
germansingergirl