Benim için insanların fikirleri çocukluğumdan beri önemli olmuştur. O kızmasın, bu yanlış anlamasın, şu gitmesin diye düşüne düşüne kendimi düşüncelere boğdum bazen hayatımda en çok istediğim şeyleri erteledim bazen de asla yapmam dediğim şeyleri yaptım. Sonucunda ise koskoca bir hüsranla bakışırken buldum kendimi. Eninde sonunda kırılmasını istemediklerim kırdı, gitmesini istemediklerim gitti. Bir ben kaldım beraber çıktığımız o yolun ortasında. Yolun ortasına çöküp her şeyin geçmesini gidenlerin gelmesini bekledim uzunca bir süre o çocuksu hayallere kapılıp ama kalmak isteyenin zaten gitmeyeceğini düşünemedim belki de düşünmek, kabullenmek istemedim. Şimdi ise o yolda tek başıma yürüyorum, bazen sokaklar karanlık oluyor bazen kayboluyorum o yolda bazen ayağım takılıyor yalpalıyorum ama beni kaldıracak kimsenin olmadığı gerçeğiyle yüzleşip ayağa kalkıyorum, karanlıktan korkmama rağmen o sokakları geçiyorum, kaybolmama rağmen kendi doğrumu oluşturup eninde sonunda kurtuluyorum. Artık ne o karanlık yollara ışık tutmanıza , ne kaybolduğumda pusulam olmanıza ne de yalpalarken kolumdan tutup düşmemi engellemenize ihtiyacım kalmadı. Umarım terk ettiğiniz o yola ilerde bir gün gölgeniz bile düşmez.