“ไม่มีใครชอบการถูกเอาเปรียบหรอกนะ ลดความเห็นแก่ตัวลงบ้าง ก็น่าจะทำให้เพื่อนร่วมงานมีความสุขขึ้นนะ #ขอบ่น”
จั่วหัวสเตตัสมาเหมือนไม่มีอะไร แค่ quote ในการทำงานหรือการขอบ่นตาม # ที่ติดไว้ แต่พอได้เลื่อนลงไปอ่านความคิดเห็นเท่านั้นแหละ #กลับตาลปัตร มีแต่ข้อความกระแนะกระแหน
แหล่งที่มาของข้อความใน “..” ก็คือ facebook เรารู้สึกเกลียดและรังเกียจการตั้งสเตตัสทำนองนี้มาตั้งแต่สมัยเรียน (เราเคยทำตอนเด็กๆ แต่โตมาก็เห็นว่ามันไร้ประโยชน์) ขอออกตัวว่าค่อนข้างไม่เข้าใจว่าในเมื่อรู้จักกันทำไมไม่พูดกันออกมาตรงๆ จะไปตั้งสเตตัสกระแนะกระแหน กระทบกระเทียบ เปรียบเปรย เพื่ออะไร? การพูดตรงๆ มันจะไม่เห็นผลมากกว่าหรือ? หรือคิดว่าการทำแบบนี้มันดูพินอบพิเทา เป็นไม้อ่อนที่กะฟาดลงไปแบบไม่หวังผล #แค่บ่น เท่านั้น ใช่เหรอ? เพราะข้อความในช่องความคิดเห็นดูเลว (พูดจริงๆ) ดูเป็นไม้นวมยัดเหล็กเส้นไว้ข้างใน #ตอแหลชิบหาย #ขอติดแฮชแท็กตามประสาคนหยาบคาย #นะคะ
ขอติด ปล. แบบไม่ใช่ ปล. คือเราโอเคกับการตั้งสเตตัสด่าห่าด่าเหวอะไรก็ตามกับคนไม่รู้จัก มนุษย์ป้า เด็กเปรต พ่อแม่จัญไร คนไร้มารยาทที่เจอตามที่สาธารณะ เพราะเอาจริงๆ นะ เราไม่รู้ว่าฟีดแบ็คว่าพอไปสะกิดเขา ไปเตือนเขา ไปว่าเขา ไปด่าเขามันจะเกิดอะไรขึ้น เขาอาจจะสวนหมัดมาก็ได้ (เคสอิมาเฟียสยาม ขนาดไม่ได้ทำอะไรมัน มันยังซัดซะอ่วม) ส่วนตัวเราก็ดูสถานการณ์ หยวนได้ก็หยวน (โตแล้วใจเย็นขึ้น แฮ่) ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็สะกิด เตือน ว่า ด่า ตามลำดับ (มักจะเกิดขึ้นบ่อยในโรงหนัง ฟหกด่าสว****)
สุดท้ายนี้.. ไม่มีอะไร แค่แวะมาบันทึกเฉยๆ ปล.เราได้ปิด facebook ไปแล้ว ใครจะด่าห่าด่าเหวอะไร กูไม่รู้กับมึงเนาะ กูมีความสุขและไม่ทำให้ใครเดือดร้อน(อย่างตั้งใจกระทำ) สวัสดี :)
gummygunk
stormborns
pixelskylines
vaporwave
jacobvanloon