#1. Spiritualized - And Nothing Hurt
Απαντάει ο Παναγιώτης Μένεγος
Από το 1 εως το 20 σε τι θέση θα έβαζες αυτόν το δίσκο;
Τζένη, ευχαριστώ πολύ που με κάλεσες στην εκπομπή σου, μιας και φέτος δεν παίζω #blogovision, και θέλω να αρπάξω την ευκαιρία και να μεταφέρω θερμούς χαιρετισμούς σε όλους του υπόλοιπους συντρόφους/συναγωνιστές που εξακολουθούν να λένε ψέματα ότι άκουσαν 20 άλμπουμ από την αρχή ως το τέλος περισσότερες από 3 φορές κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Μη με παρεξηγείτε, είναι το κοινό μας μυστικό - η μικρή συνωμοσία που έχουμε εξυφάνει όλοι μας εδώ και τόσα χρόνια. Απλά κάθε χρόνο ο αριθμός της ουσιαστικής ακρόασης LPs μικραίνει, διασπασμένος σε πλεϊλίστες, «mixes για το γραφείο» και dark disco 12ιντσα - για το 2018 δεν είχα καλά καλά γκαραντί νο.1. Κι αποφάσισα να απέχω. Και μετά από αυτό το disclaimer που για 2-3 λεπτά με έβγαλε από τη θέση «δικαιολογίες κωλόγερε, απλά έγινες αυτό που κορόιδευες και δεν ακούς πολλή νέα μουσική» να πω ότι το πρώτο resolution μου για το 2019 είναι «να ξαναπαίξω #blogovision» και ότι την επιστροφή του Jason Pierce θα την έβαζα ψηλά, στην πρώτη πεντάδα, ας πούμε σε κάτι σαν το νο.3.
Πες μας κάτι για αυτόν.
To respect για τον Spaceman που τα συνόψισε κάποτε όλα με το “Taking Drugs To Make Music To Take Drugs To” είναι δεδομένο κι ακλόνητο, αλλά δεν μπορώ να πω ότι την τελευταία δεκαετία είχα σκίσει και κανένα καλσόν με τους δίσκους του. Το And Nothing Hurt μας τσίμπησε την καρδούλα από τα αποδυτήρια με τα πνευστά του “I’m Your Man”, ήταν γαμάτο μετά και το “Here It Comes (the Road) Let’s Go” και κάπως ψήθηκα βεβιασμένα ότι είναι «αριστούργημα». Δεν είναι, γιατί έχει περισσότερα fillers απ’ όσα επιτρέπονται σε μια 9αρα tracklist, αλλά από μένα είναι σίγουρα ΝΑΙ.
Με ποιό δίσκο θα τον αντάλλαζες;
Δεν ξέρω πώς να απαντήσω. Από τα φετινά κιθαριστικά, σίγουρα όχι με των Low που με κούρασε πολύ το autotune, ίσως με των Beak > που παρότι έπαθαν pop παραμένουν οι μπαγάσηδες μια φανταστική μπάντα, σίγουρα όχι με τον Amen Dunes που εντάξει συμπαθής αλλά και λίγο «Μιλτιάδης Πασχαλίδης της Sacred Bones». Στο ίδιο κόνσεπτ, του «βετεράνικου comeback» that is, ο περσινός των Feelies νομίζω ήταν καλύτερος.
Μήπως θυμάσαι που τον άκουσες πρώτη φορά;
Το “I’m Your Man” μπορεί και σε ποστ ιδιαίτερα προσφιλούς σου προσώπου. Όλον τον δίσκο μάλλον με κάτι μάπα ακουστικά στο γραφείο, ενώ έκανα άλλες 40 δουλειές ταυτόχρονα, δηλαδή πώς καταντήσαμε έτσι;
kianamaiart
gamechangershow
tangentwithtanner
dailybridgerton
