Handa na ako, kung ito nalang ang natatanging paraan para maiwasan ang pagpapasakal kay Paris. Tiningnan ko ang hawak kong bote at unti unti kong ininom ang laman nitong potion na ibinigay saakin ni Padre Laurence. Nararamdaman ko na ang pagkahina ng katawan ko, nanlabo at tila nagdidilim na rin ang paningin ko.
Nakakatakot. Yan ang unang bagay na naramdaman ko pagkagising ko. Malamig, tahimik at parang walang katapusang kadiliman. Takbo ako ng takbo hanggang sa may nakita akong mga aninong kulay puti at tila inaanyayahan akong sundan ito. Mas binilisan ko pa ang pagtakbo para maabutan ko sila hanggang sa huminto sila at humarap sa akin. Hindi ako makahinga sa pagkagulat nang makilala ko kung sino ang dalawang anino. Si Tybalt, ang aking pinsan, at si Mercutio, ang matalik na kaibigan ni Romeo. Nakangiti si Tybalt samantalang normal lamang ang ekspresyon ng mukha ni Mercutio. "A-anong? B-bakit ako nandito?" Naguguluhang tanong ko. "Wala ka ba talagang naaalala?" biglang tanong ni Mercutio. Teka? Ano nga bang nangyayari? Ang huling bagay na nasa isip ko ay ang paginom ko nga potion na ibinigay ni Padre Laurence para matigil ang pagpapakasal ko kay Paris at para matuloy ang pagmamahalan namin ni Romeo. Ang lahat ng ito ay para kay - "Para kay Romeo" nakangiting sabi ni Tybalt. "Nasa sarili mong panaginip ka Juliet" seryosong sabi ni Mercutio. Paano nangyaring nasa sarili kong panaginip ako? Posible ba yun? "Oo posible, maraming maaring makita sa isang panaginip Juliet. Ang inaakala mong imposible ay posible sa isang panaginip." pagpapatuloy nya. Paano nya nabasa ang nasa isip ko? Narinig ko ang pagpitik ng mga daliri ni Tybalt at kasunod noon ang paglabas ng iba’t-ibang pangyayari sa paligid. Ang unang pagkikita namin ni Romeo, ang pagpapakasal namin at marami pa hanggang sa tumigil ito sa imahe ni Romeo. Dumami na ang tao sa paligid. Lahat sila may hawak na baril. Mga Capulets laban sa Montague at si Romeo ang namamagitan para maiwasan ang gulo ngunit.. BANG! Wala na si Mercutio, nabaril na siya ni Tybalt. Hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat maramdaman. Nagtatakbo na paalis sila Tybalt. Hinabol sila ni Romeo. Kitang-kita ko ang galit at lungkot sa mga mata niya. Ngayon ko lang sya nakitaan ng ganoong emosyon. Nanlalamig ako. Nahabol ni Romeo si Tybalt at tinutukan ng baril. "H-hindi. Hindi pwede. W-wag" bulong ko. BANG! Kasabay ng tuloy tuloy na pagtulo ng luha ko. Kung ganoon totoo nga? "Huwag ka magtanim ng sama ng loob kay Romeo. May mga bagay na nagagawa natin ng dahil sa bugso ng damdamin. Puno ng galit ang puso nya kaya ganoon na lamang ang naging pagkilos niya" biglang saad ni Tybalt. Hindi ko alam ang sasabihin ko kaya dahan dahan nalamang akong napatango habang lumuluha. "Siguro ay alam mo na ang sumunod na nangyari? Nahatulan si Romeo ng banishment na naging dahilan ng pagkakahiwalay nyo ngayon." sabi ni Mercutio na nakatingin sa kawalan kasabay ng unti unti nitong paglingon sa akin. Nagdilim ulit ang paligid at naramdaman ko nanaman ang pinaghalu-halong kaba at lungkot hanggang sa pumalakpak ng isang beses si Mercutio.
Hindi ako makahinga, pakiramdam ko ay walang pumapasok at lumalabas na hangin sa sistema ko. Ano ba ang nangyayari? Ngayon naman ay nasa isa akong lugar at natatanaw ko mula rito si Romeo. Natutuwa akong makita sya pero kasunod noon ang kalungkutan lalo na't alam kong hindi pa tapos ang mga problema namin. Nakatingin lang ako sakanya at tila nasisiyahan na pagmasdan siya. Tatakbo na sana ako upang yakapin siya nang may biglang nahagip ang mga mata ko. Isang sulat at nakita ko ang pangalan ni Padre Laurence. Marahil ay galing ito sakanya. Ito na siguro ang sulat na sinasabi nya, pupulutin ko na sana ngunit tumagos lang ang kamay ko. H-hindi ko mahawakan.
Nakita ko sa gilid ng mga mata ko si Romeo na papasok sa isang maliit na bahay. Susundan ko na sana siya ng dumating ang isang lalaki. "BALTHASAR! Anong balita? Kamusta si Juliet? Si papa? Ano?" Masayang tanong nya sa lalaki ngunit unti unti itong nawala ng makita niya ang malungkot na mukha ng lalaki.
"Ano? Balthasar? Nasasabik ako sa balita galing sa Verona! Kamusta si juliet?" Paguulit nya.
"W-wala.. wala na siya Romeo. Wala na si juliet. Kaya ako pumunta dito ay para ibalita ang pagkamatay ng pinakamamahal mo" nanlilit ang boses na sagot ni Balthasar.
Unti unting nawala ang ngiti sa labi ni Romeo at paramg nadudurog ang puso ko ng makita ko ang tuloy-tuloy na paglabas ng luha sa kanyang mga mata. Nagwawala siya at wala akong ibang magawa kundi ang tumayo at pagmasdan siya.
"Pupunta akong Verona. Pupuntahan ko si juliet. H-hindi ito maaari!" Bakas ang lungkot sa kanyang boses kahit na pasigaw niya itong sinabi. Tumakbo siya patungo sa kinaroroonan ng sinakyan ni Balthasar at mabilis akong humabol at isinigaw ang kanyang pangalan ngutin kahit boses ko ay nawawala. Nahihirapan ako.
Huminto sa isang tirahan si Romeo. Anong meron? “Ibigay mo saakin ang lason na maaaring kumitil sa buhay ng isang tao.” utos ni Romeo. Anong balak niya? “Hindi ako maaaring magbenta sapagkat labag ito sa batas ni Captain Prince.” sagot ng lalaki bilang pagtanggi kay Romeo. Naglabas ng malaking halaga si Romeo at iniharap sa lalaki. “Ito kapalit ng lason na hinihingi ko.” Hindi na nagdalawang isip pa ang lalaki at agad kinuha ang lason at ibinigay kay Romeo.
Punong puno ng bulaklak at kandila ang sunod kong nakita. Tahimik, maganda ngunit bakas ang kalungkutan sa lugar. Lumingon ako sa paligid at tila nanigas ako sa kinatatayuan ko ng makita ko si romeo na nakatayo at nakatingin sa isang bulto ng tao. Unti unti akong naglakad papalapit sa kanila at napagtanto kong ako ang bulto na nakahiga sa isang lamesa na punong puno ng bulaklak.
"Malapit na Juliet. Gumising ka na, maaari mo pang mabago ang hinaharap." Naririnig ko ang boses ni tybalt. Paano ko mababago ang hinaharap kung hindi niya ako ako makita o marinig manlang?
"Kayanin mo Juliet... para kay Romeo... para sainyo." ngayon naman ay boses ni Mercutio.
"Juliet, mahal ko gumising ka! Marahil ay nanaginip lang ako. Parang awa mo na Juliet. Wag mo akong iwan" umiiyak na saad ni Romeo habang yakap yakap ang katawan ko. Napahagulhol ako dahil nakikita ko ang pinakamamahal ko sa pinakamahina niyang pagkakataon, ni minsan ay hindi ko naisip na magiging ganito kami. Bumitaw siya sa akin at nakita kong binuksan niya ang hawak na bote na may lamang likido "Pigilan mo siya Juliet! Pigilan mo!" Naririnig ko nanaman ang boses ni Mercutio. Paano?! Gumising ka Juliet! Gising! Ahhhhhhh!
Lumiwanag ang paligid. Nakabalik na ako sa sarili ko. Ibig sabihin nun lumipas na ang 24 oras na bisa ng potion. Ngunit may bumabagabag sa akin. Ang panagip ko! Nasa harapan ko si Romeo akmang iinumin na ang lason. "WAG!" bago pa nya ito mailapit sa bibig nya, napigilan ko na sya. Nabitawan nya ang lason dahil sa gulat. Niyakap nya ako kaagad kahit bakas sa mukha nya ang pagkalito. "Akala ko mawawala ka na sa akin." bulong nya. Pumatak ang kanyang mga luha. Ramdam ko na tunay ang pagibig niya para sa akin. "Mahal na mahal kita Romeo. Wala akong balak na iwan ka." bigkas ko kasabay ng mahigpit na yakap sakanya. "Pero.. bakit.." gulong-gulo siya. Ipinaliwanag ko ang lahat. Mula sa potion na binigay saakin ni Padre, sa pagkakaroon ko ng panaginip kung saan naroon sina Mercutio at Tybalt, hanggang sa pagdilat ng aking mga mata. "Juliet, kailangang wakasan na natin ang problema ng mga pamilya natin nang sa gayon, magiging malaya tayo at lubusang magmamahalan." "Oo, Romeo. Kailangan na ring matigil ang kaguluhan dahil nadadamay ang buong Verona. Wag ka magalala. Matutulungan tayo ni Padre Laurence. Matatapos din ang kaguluhan Romeo." Madamdamin kong sabi kasabay ng isang maganda at masayang ngiti ni Romeo.
--
Dahan dahan kaming naglakad papalabas at sa bawat hakbang namin ay palakas ng palakas ang ingay na aming naririnig.
"A-anong meron? Romeo kinakabahan ako." Bulong ko kay Romeo na nakaalalay saakin. Nginitian nya ako at sa ngiting iyon ay nawala ang kabang nararamdaman ko. "Wag kang magalala Juliet, sa pagkakataong ito ay makakayanan na natin ang lahat ng pagsubok na maaaring ibigay sa atin ng tadhana dahil magkasama na tayo." Sinserong sabi niya habang hawak hawak ang kamay ko. Mas lalo ko pang hinigpitan ang hawak ko sakanya upang iparating na sumasangayon ako.
Pagkabukas na pagkabukas ng pinto ay narinig ko na kaagad ang kasa ng mga baril. Natatakot ako kaya napayakap ako kay Romeo. "Lumabas ka riyan Romeo! Wala kang pakundangan at pati ang libing ng anak ko ay ginugulo ninyong mga Montague!" narinig ko ang galit na sigaw ni papa. Huminga muna ng malalim si Romeo at saka kami sabay na humakbang papalabas. Nahanap kaagad ng mga mata ko ang kinaroroonan nila papa, ang kaninang galit niyang ekspresyon ay napalitan ng pagkalito at pagkagulat. Katabi nila ang pamilya ni Romeo na may kaparehong ekspresyon.
"A-anak ko!" magkasabay na sabi ng aming mga magulang. Nagtatakbo sila mama paakyat at akmang yayakapin ako. Umiwas ako at nanatiling walang ekspresyon ang mukha.
"B-bakit mo kasama ang lalaking iyan? Lumayo ka sakanya dahil isa siyang kriminal. Pinatay niya ang iyong pinsan, hindi mo ba naaalala?" Sabi ni papa na tila namumuo nanaman ang galit base sa unti unting pagtaas ng kanyang boses. Umiling iling ako at tinapatan ko ang tingin nila. "Hindi siya kriminal, mahal ko siya at kung mayroon mang dapat sisihin sa pagkamatay ni Tybalt at Mercutio ay kayo iyon!" galit na saad ko. Alam kong maling magalit sa kanila ngunit tama naman ako. Nararamdaman ko ang tingin ng lahat saamin, naramdaman ko rin ang pagyakap ni Romeo sa aking bewang. Marahil ay naramdaman niya ang panghihina ng tuhod ko.
"Ano ba ang pinasok ng lalaking iyan sa utak mo?" Si papa na ngayon ay hawak hawak na ni mama ang braso marahil dahil alam niyang konti nalang ay mananakit na. Alam ko dahil isang beses ay nagawa na niya iyon.
"Hindi siya basta lalaki papa, asawa ko siya!" Sigaw ko kasunod ng pagsinghap ng mga tao sa paligid.
"R-romeo?" Narinig kong tawag ni Gng. Montague sakanya.
"Ma, asawa ko si Juliet, mahal ko siya at wala akong pakialam kung tutol kayong lahat sa pagmamahalan namin." paliwanag ni Romeo.
"Isa itong kalapastanganan! Hindi maari! Naririnig nyo ba ang mga sinasabi nyo? Hindi kailanman maaring magsama ang Montague at Capulet!" Biglang singit ni papa kasabay ng paghablot niya sa akin kung kayat agad naman akong hinila ni Romeo ngunit tinutok ni papa ang baril sakanya at tinutukan naman ni G. Montague ng baril si papa.
"Wag!" sigaw ko. Hindi ko na kaya. "Tama na! Hindi nyo ba naiisip na marami ang naaapektuhan dahil sa away ng mga pamilyang ito? Nadadamay ang buong Verona dahil sa inyo. Hindi sana mamamatay si Mercutio at si Tybalt kung hindi dahil sa pagiging makasarili nyo! Nasisiyahan ba kayong makitang nahihirapan kaming mga anak nyo?" Pagod na ko. Pagiyak nalang ang nagawa ko. "P-Pero" pagtataka ni papa. "Tama si Juliet, hindi lang dapat palaging sarili natin ang iniisip natin. May mga taong nahihirapan dahil sa gulong ito. Tama na!" paliwanag ni Romeo kasabay ng paghalik niya sa aking noo.
"Romeo ano bang nangyayari sayo?" tanong ni G. Montague na ngayon ay nakakunot ang noo.
"Pa ayoko na. Sawa na ko sa gulo. Patutunayan ko ang sarili ko sainyo pero hindi sa paraan na gusto niyo. Mahal ko si Juliet at paninindigan ko yun." tila gustong kumawala ng puso ko nang marinig ko ang sinabi ni Romeo.
Hindi sila nakaimik at tanging paghikbi lamang ng mga ina namin ang naririnig, kahit ang mga tao sa paligid ay walang ibang magawa kundi ang makinig sa bawat pagtatalo namin.
"Tama ang mga anak nyo G. Montague at G. Capulet. Nabuhay kayo sa gulo kahit wala man lang itong pinagmulan. Sa inyong lahat, masasabi kong si Romeo at Juliet ang pinaka may paninindigan. Duwag kayong harapin ang pagkakaayos dahil kulang kayo sa tiwala at ang mga puso ninyo ay nabuhay sa pakikipag-alitan samantalang ang mga anak ninyo ay kayang buwagin ang anumang pilit naghihiwalay sainyo para mapanindigan lamang ang kanilang pagiibigan." Basag sa katahimikan na sabi ni Friar Laurence habang papalapit saamin. Lahat kami ay napalingon sakanya, binigyan nya kami ni Romeo ng magandang ngiti na parang nagsasabi na maaayos na ang lahat.
"Sumasangayon ako kay Padre Laurence, tadhana na nga siguro ang nagdala ng pagkakaayos sainyo ngunit pilit nyo paring hinahadlangan. Pinaglapit ng tadhana si Romeo at Juliet para maging daan ng inyong pagkakaayos. Hindi niyo ba yun naisip?" sabi naman ni Prince Captain na may sayang nadarama.
Unti unting napaluhod ang mga tatay namin at hindi ko inaasahan ang pagtulo ng kanilang mga luha. Sabay sabay kaming napasinghap at naramdaman ko ang paglingon saakin ni Romeo kaya napalingon din ako sakanya.
"P-patawarin nyo ako, kami, Juliet" umiiyak na sabi ni papa. Hindi ako makapaniwalang nagpapakita siya ng kahinaan sa harap naming lahat. Lagi kong nakikita si papa na matapang at maawtoridad ngunit ngayon ay parang nawala nalang iyon na parang bula.
"R-romeo, anak tama sila mas matatag nga kayo saamin at napatunayan mo hindi lang sa sarili mo kundi pati na rin saamin na kaya mo na magdesisyon at gumawa ng tama at mayroon ka pang kakaibang paninindigan." Saad naman ni G. Montague. Nakita ko ang pagtitig ni Romeo sa kanyang ama na tila hindi rin makapaniwala sa ipinapakita nito.
Inalalayan silang tumayo ng aming mga ina at saka tumingin saamin. Hindi ko mabasa ang kanilang mga ekspresyon at tila nanghihina sila pareho.
"Kung ito talaga ang gusto ninyo ay susuportahan namin kayo, mga anak namin kayo at mahal namin kayo. P-patawarin nyo kami sa mga maling desisyon namin. Hindi namin naisip na marami na ang nahihirapan at nasasaktan, pati sarili naming anak ay hindi nakaligtas doon." sabi ni Gng. Montague at sumangayon naman si mama.
Lumapit sila sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Ganoon rin kay Romeo. Tumulo ang luha ko dala ng iba’t-ibang emosyon. Humarap sila sa isa’t-isa at hindi ko inaasahan ang pagaabot ng kamay ni papa kay G. Montague. Inabot ni G. Montague ang kamay ni papa at saka nakipagkamayan. Nagsigawan ang lahat dahil sa labis na tuwa. Ito na ang hudyat ng pagtatapos ng gulo at away sa pagitan ng mga Montague at Capulet. Lalong bumuhos ang luha ko kasabay ng pagtingin ko kay Romeo na ngayon ay nakangiting nakatingin sa akin. Lumapit siya sa akin at niyakap ako ng napakahigpit.
"Tapos na Juliet. Malaya na tayo, maaari na tayong maging masaya mahal ko." bulong niya habang nakayakap sa akin. Tumango tango ako habang nakabaon parin ang ulo ko sa dibdib niya. Ang mga luha ko ngayon ay hindi dala ng lungkot, dala na ito ngayon ng sobra sobrang kasiyahan.
Hindi ako makapaniwala na sa huli ay ganito ang kahahantungan ng pagmamahalan namin. Napakasaya ko at pakiramdam ko ay wala nang paglalagyan ang kasiyahan ko. Naging mabilis ang pagdating saamin ng problema pero dahil sa tibay ng pagiibigan namin ay nakayanan namin ang lahat.
Palapit siya ng palapit at kasabay noon ang pagtulo ng mga luha namin. Napakaganda niya talaga, una palang ay nabihag na niya ang puso ko. Kahit na may kalakihan na ang kaniyang tiyan dahil sa unang anak namin ay bumabagay parin sakanya ang suot niya.
"Alagaan mo ang anak ko Romeo, ipagkakatiwala ko na siya sayo ng buong buo, huwag mong sisirain ang tiwalang ibinigay ko saiyo kung hindi ay magagalit akong muli sa mga Montague." Nakangiting bilin ni G. Capulet sa akin. Napangiti din ako dahil alam ko namang biro lamang ang huli niyang sinabi. "Hinding hindi ko po siya sasaktan G. Capulet." tumango siya saakin at ibinigay ang kamay ni Juliet, na ngayon ay tuloy parin ang pagluha.
"Tama na ang iyak mahal ko, hindi pa nga nagsisimula e." sabi ko sakanya, hinampas niya lamang ako sabay ngiti ng napakatamis. Tumingin ako sa paligid at nakita ko silang lahat, si mama at papa na halata ang kasiyahan sa mga mata, si Benvolio na tuwang tuwa sakanyang suot, ang nurse na isa sa mga tumulong sa amin, si cCaptain Prince, at kahit si Rosaline ay nandito. Sayang lamang at wala na sila Tybalt at Mercutio pero alam ko masaya sila para sa amin at nandyang lang sila para gumabay at sumuporta sa amin.
Ngayon ang araw ng pangalawang kasal namin. Pagkatapos ng nangyari noong araw na iyon ay naging maayos na ng tuluyan ang pamilya namin. Hiningi ko ulit ang kamay ni Juliet upang maging legal at maayos ang kasal namin, para na rin nandoon ang mga magulang at kaibigan namin. Napatagal lamang dahil sa paghahanda at pagaayos.
"Juliet, tinatanggap mo ba si Romeo upang iyong maging asawa sa hirap at ginhawa, sa lungkot at saya?" Nakangiting saad ni Padre "Opo Padre." Halata ang kasiyahan sakanyang boses at parang tumalon ang puso ko sa saya.
"Ikaw Romeo tinatanggap mo ba si Juliet bilang iyong asawa sa lungkot at ligaya, hirap at ginhawa?" Baling saakin ni Padre. "Tinatanong pa ba yan?" biglang tawa ng mga tao. “Opo Padre.” nakangiti kong sabi at harap kay Juliet na ngayon ay puno na talaga ng luha ang mukha.
"Kung ganoon, you may now kiss the bride." masayang pahayag niya. Itinaas ko ang kanyang belo at pinunasan ang luhang dumadaloy sa kanyang pisngi sabay siil ko ng halik sa kanyang labi. Nagpalakpakan ang mga tao at narinig ko pa ang paghiyaw ni Benvolio.
"Mahal na mahal kita Juliet"
"Mahal na mahal rin kita Romeo"
