İsimsiz

[sebman]

Fırtına dinmiş , sular çekilmiş , güneş açmış, kurumus Şövalye.

"Bu bep böyledir," diye düşünmüş, "Fırtına gelir, fırtına diner. Sular gelir, sular gider. Güneş batar, güneş açar."

Hayatımızın da fırtınası bir gün diner, elbet bir gün güneş açar, elbet bir gün kurur içimiz. Oylesine bir başına, bir başka dağın tepesinde bulmuş kendini şövalye. Zar zor ayağa kalkmış, başını kaldırmış. Yıldızına ulaşmak için asması gereken üç dağ kaldığını görmüş hafifce gülümsemiş.

"Ey bulutlar,'" demiş :

"Sevdiğime yaklaşmamın yolu sürüklenmek miydi? İnsan ancak kendini mahvedersemi bulur sevdiğini ? "

[sebman]

Şövalye, atıyla bir ağacın altına sığındığında çoktan başlamış yağmur, ormanı alıp götürürcesine.

Sikıca bağlamış atını ağaca, sıkıca sarmış kollarını ağacın gövdesine.

Gözlerini kapatmış, o an öyle garip bir şey hissetmiş ki aklını kaybettiğini düşünmüş:

"Kasırga alsa beni, götürür mü yedi dağ öteye sağ salim ya da ölü. Bu fırtınaya bıraksam kendimi, günlerdir aradığım yıldızıma gidermiyim , Ey Gökyüzü , söyle! Açayım mı kollarımı? Ölüde olsam götürürmüsün beni ona?"

Açmış kollarını fırtınaya, "Gel al beni!" demiş, atını bırakmış, kendini bir kasırganın ortasında bulmuş.

0 an anlamış , aşık olmak fırtınaya kollarını açmak, kasırganın ortasına atılmakmış ...

[sebman]

Şövalye, atını bir derenin kenarında durdurmuş.

Su içmiş , içirmiş.

Saat gecenin bir vakti, mevsim zaten hep kışmış.

Su içmek için eğildiği simsiyah derede gecenin karanlığını görmüş, sonra dereye yansıyan yıldızları.

Başını kaldırmış , gülümsemis:

" Üstümde binlercesi var, ben günlerdir birini arıyorum . "

[sebman]

Bir şövalye, aştığı dağların ardında atıyla ilerliyordu.

Ta ki yedi dağ ötede gökyüzünden düşen bir yıldız görene kadar.

Şöyle düşündü şövalye:

"Yıldızlar neden hiç dibime düşmez?

Ey Göklerin Koruyucusu, söyle bana : Güzel olan her şey uzaktamidir?"